บทที่ 11 11

ทุกวันกวินทร์ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังใหญ่ ถึงแม้บิดาจะลาลับจากโลกไปแล้วคน แต่คนเป็นแม่อย่างภาวิษาก็ยังยืนยันที่จะกลับไปใช้ชีวิตที่ออสเตรเลีย

‘แม่ทนอยู่ที่นี่ไม่ได้ วินรู้ใช่ไหมลูกว่าเพราะอะไร’ ทำไมเขาจะไม่เข้าใจในสิ่งที่มารดาบอก ท่านเห็นว่าบิดาพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้านทำให้ท่านไม่สามารถทนอยู่ที่นี่ด้วยความเจ็บปวดได้อีก คาร์วินบิดาของเขาได้ทิ้งรอยแผลใหญ่ไว้ในใจอย่างใหญ่หลวง หลายครั้งกวินทร์คิดถึงวันที่ได้พบได้พูดคุยกับเด็กน้อยตัวเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มคนนั้น ดวงตากลมโตสุกใสยังติดตาไม่เคยลืมเลือน

ทว่า...เขาไม่ได้เจอเธออีกเลยนับแต่นั้นมา มีทางเดียวที่พอจะให้ลูกน้องคู่ใจอย่างวรวิชช่วยสืบหาเบาะแสของเธอได้ก็คือแหวนวงสำคัญวงนั้นที่มารดาเคยให้เขาใส่ไว้ติดตัว เพราะไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของเด็กน้อย แต่ถึงยังไงก็เชื่อว่าเธอคงจะเก็บและรักษาแหวนวงที่เขาให้เอาไว้เป็นอย่างดี ความอดทนและความพยายามสิ้นสุดลงเมื่อวรวิชสืบหาตัวเล็กของเขาจนเจอ ภาพถ่ายหลายใบที่วางเรียงรายบนโต๊ะทำให้กวินทร์ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนจนลูกน้องคนสนิทถึงกับไม่เชื่อสายตาว่าเจ้านายของตัวเองจะมีมุมนี้ ผู้หญิงในรูปถ่ายนั่นคงจะเป็นคนที่มีความสำคัญมากทีเดียว

“เธอชื่อไลลาอย่างนั้นเหรอ” ในที่สุดก็ได้รู้ชื่อเธอเสียที ถึงจะใช้เวลานานไปหน่อยก็ตาม แหวนวงนั้นไลลายังเก็บรักษาไว้อย่างดีตามที่เคยสัญญาเอาไว้ เพราะไม่มีรูปถ่ายใบไหนที่นิ้วเรียวไม่มีแหวนเลย...หญิงสาวสวมมันติดตัวตลอดเวลา

“ลูกสาวคนเล็กของคุณพศวิตนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ครับ แต่ว่า…”

“แต่อะไร” ถามเสียงเรียบหรี่ตามองให้รู้ว่าไม่ชอบอาการอ้ำอึ้ง

“ผมได้ข่าวมาว่า ช่วงนี้ธุรกิจของเขาไม่ค่อยสู้ดีนัก”

“อย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มลูบคางอย่างใช้ความคิด “ฉันจะช่วยพยุงกิจการของครอบครัวนั้นเอง จัดการนัดพศวิตให้ฉันด้วย”

“คุณวินครับ ถ้าผมจำไม่ผิด คุณพศวิตเคยยื่นเรื่องจะกู้เงินกับทางเราแล้ว แต่ถูกปฏิเสธไปเมื่ออาทิตย์ก่อน”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ แกไปจัดการตามที่ฉันสั่งก็พอ” พูดพลางโบกมือไล่  วรวิชออกไป ก่อนจะหยิบรูปขึ้นมาดูทีละภาพอีกครั้ง ที่เขาเคยคิดไว้ไม่ผิดสักนิดเด็กน้อยตัวเล็กในวันวานอย่างไลลาได้เติบโตขึ้นกลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง แต่แล้วดวงตาคมเข้มกลับต้องสะดุดอยู่ที่รูปใบหนึ่งเมื่อรูปดังกล่าวมีหญิงสาวอีกคนมาร่วมเฟรมด้วย เธอสวยไม่แพ้ไลลาหากแตกต่างกันตรงที่ดวงตา ดวงตาคู่งามของผู้หญิงคนนั้นมีแววเศร้า ทว่ากลับตรึงตาตรึงใจอย่างไม่น่าเชื่อ กวินทร์เลิกสนใจหญิงสาวคนนั้นเพราะเธอไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขา คนที่เขาสนใจคือไลลา...ผู้หญิงที่เขาตามหามาตลอดต่างหาก

ความตั้งใจที่เคยวางไว้กลับต้องพังทลายอย่างน่าโมโหเมื่อพศวิตเล่นแง่ ส่งตัวหญิงสาวอีกคนที่ไม่ใช่ไลลามาให้เขา เธอคือผู้หญิงคนเดียวกับในรูปใบนั้นแถมยังมีศักดิ์เป็นพี่สาวของไลลาอีกต่างหาก !!

แต่ความหน้าด้านไม่เข้าใครออกใครเมื่อผู้หญิงคนนั้นมาแนะนำตัวกับเขาว่าเธอคือไลลา สุนัขจิ้งจอกสองตัวพ่อลูกเห็นคนอย่างกวินทร์เป็นคนโง่หรืออย่างไร ถึงได้กล้าตบตาส่งคนอื่นมาแบบนี้ถึงเธอจะเป็นพี่สาวของไลลาก็เถอะ

เขาไม่ต้องการผู้หญิงร่านรักคนนี้ !!

“สารเลว ! เธอกับพ่อคิดว่าจะตบตาฉันได้หรือไงฮะ !! เธอไม่ใช่ไลลา” ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้ และคนที่คิดลองดีมันจะต้องได้บทเรียนที่สาสมกลับคืนไปร้อยเท่า มือหนาตรงเข้าบีบคางเล็กไว้แน่นจนหญิงสาวเบ้หน้า

“ไม่ใช่นะคะ ฉะ ฉันคือไลลาจริงๆ” มัทนาส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน ไหนบิดาของเธอบอกว่ากวินทร์ไม่เคยเห็นหน้าไลลายังไงล่ะ แล้วทำไมถึงได้รู้ว่าเธอไม่ใช่ไลลา

“เธอกล้ามากนะที่คิดจะลองดีกับคนอย่างฉัน มัทนา !!” ชายหนุ่มผลักร่างบางของหญิงสาวจนล้มลงกระแทกกับพื้น แต่ดูเหมือนเธอจะไม่เจ็บเท่าไหร่เพราะความตกใจที่เขารู้ความจริงนั้นมีมากกว่า “บางทีฉันควรจะเรียกเงินกลับคืนมา เธอว่าดีไหม ?”

“ในสัญญามันระบุวันชำระไว้อยู่แล้ว...”

“คนอย่างฉันทำให้สีขาวกลายเป็นสีดำได้ง่ายๆ มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยมัทนา” หญิงสาวหน้าซีดเผือดเธอลืมไปได้อย่างไรว่าคนอย่างกวินทร์นั้นมีอำนาจคับฟ้า สามารถทำอะไรก็ได้ตามแต่ใจคิด หากเธอไม่ทำอะไรสักอย่างทุกคนในครอบครัวจะต้องเดือดร้อนกันไปหมด “มัทขอร้องล่ะค่ะคุณวิน อย่าทำแบบนั้นนะคะ มัทขอโทษแทนคุณพ่อด้วย จะให้มัททำอะไรมัทก็ยอม” มัทนาพนมมือไหว้ชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในครอบครัวเอาไว้หวังให้เขาเมตตา

“หึ ! ยอมรับแล้วหรือไงว่าเธอไม่ใช่ไลลาตัวจริง” ชายหนุ่มพูดเสียงกดต่ำจนมัทนารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

กวินทร์เป็นผู้ชายที่ดูดีมากทั้งหน้าตาและรูปร่าง แต่นั่นเป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกเพราะความจริงที่เธอสัมผัสได้คือความน่ากลัวของเขาต่างหากที่มีอำนาจมากกว่ารูปร่างและหน้าตา

“กลับไปซะ ฉันไม่ได้ต้องการเธอ คนที่ฉันต้องการคือไลลา”

“ไม่ค่ะมัทไม่กลับ ให้มัทอยู่ที่นี่เถอะนะคะ” ร่างบางคุกเข่าต่อหน้าเขา เธอกลับไปตามความต้องการของกวินทร์ไม่ได้ ถ้ากลับไปก็เท่ากับว่าทุกอย่างสูญเปล่า ธุรกิจในครอบครัวคงต้องขาดทุนจนย่อยยับ

“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะจับเธอโยนออกไป !” พูดจบก็กระชากแขนเล็กให้ลุกขึ้น จับลากเดินไปหน้าบ้านแล้วเหวี่ยงหญิงสาวออกไปอย่างไร้ความปรานี