บทที่ 12 12

มัทนาเจ็บจนน้ำตาเล็ดเมื่อโดนเหวี่ยงลงกับพื้น แต่ความพยายามไม่ลดละรีบคลานไปเกาะขาแกร่งเอาไว้ “ให้มัทอยู่ที่นี่นะคะ คุณจะทำอะไรกับมัทก็ได้มัทยอมทั้งนั้น”

“บอกเหตุผลที่ฉันควรจะให้เธอซุกหัวที่นี่มาสักข้อซิ” ปรายตามองเหยียดหยาม

“มัทเสนอตัวมาเองค่ะ มัทบอกกับคุณพ่อว่าชอบคุณวิน” หญิงสาวกลั้นใจตอบออกไปและภาวนาอย่าให้กวินทร์จับคำโกหกนี้ได้เลย

“หึ ! เป็นอย่างนี้นี่เอง” กวินทร์ย่อตัวลงใช้เข่ายันพื้นข้างหนึ่ง จับมือบางไว้ในอุ้งมือหนาแล้วดึงเธอให้ลุกขึ้นมา “ตามมานี่สิมัทนา ฉันต้องการจะตกลงกับเธอ”

มัทนาใจเต้นตึกตักไปกับสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ ที่กวินทร์มอบให้ หารู้ไม่ว่านั่นคือกับดักที่มัจจุราชอย่างกวินทร์วางไว้เพื่อให้เหยื่ออย่างเธอตายใจ

“คุณวิน” มัทนาเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างดีใจ เธอกำลังจะช่วยครอบครัวได้สำเร็จ กวินทร์คือคนเดียวที่จะทำให้บิดาหายใจได้สะดวกขึ้น มัทนาเพิ่งมีโอกาสได้สำรวจความสวยงามของคฤหาสน์หลังนี้ มันช่างแตกต่างจากบ้านที่เธออยู่นัก ที่นี่ทั้งใหญ่กว้างขวางและตกแต่งอย่างสวยงาม แต่ถึงยังไงเธอก็คิดว่าบ้านที่เธออาศัยอยู่ตั้งแต่เล็กจนโตมีความสุขมากกว่า ถึงมันจะไม่ใหญ่โตเท่าที่นี่ก็ตาม

หญิงสาวเดินตามร่างสูงมาอย่างว่าง่าย อาจเป็นเพราะเธอเดินตามหลังเขา สายตาไม่รักดีถึงได้มีโอกาสมองแผ่นหลังกว้างอย่างหลงใหล มัทนารีบสลัดความคิดน่าเกลียดออกไปแล้วก็ต้องรีบชะงักฝีเท้าเมื่อกวินทร์หยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง

“เข้ามาสิ” กวินทร์พูดเสียงเรียบ เปิดประตูแล้วเป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปก่อน

มัทนายืนลังเลกัดปากตัวเองอย่างชั่งใจ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาเธอมาคุยในที่แบบนี้

“ถ้าไม่เข้าก็กลับไปบอกพ่อเธอซะ มัทนา” คำพูดและเสียงที่ดูเหมือนไม่พอใจดังขึ้นทำลายความคิดของเธอ ทำให้ต้องรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องนอนของกวินทร์อย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างสูงเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวอย่างไม่มีพิรุธ ทิ้งให้มัทนายืนพะว้าพะวงไม่กล้าเดินตามไป

“มานั่งตรงนี้” ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม

“เอ่อ...ค่ะ ว้าย !” เดินมานั่งตามคำสั่งอย่างว่าง่ายแต่ยังไม่ทันจะได้นั่ง ร่างทั้งร่างของเธอก็ถูกดึงลงไปนอนบนโซฟาแทน โดยมีร่างสูงของกวินทร์คร่อมอยู่ แววตาของชายหนุ่มฉายแววน่ากลัว เหมือนกับมัจจุราชที่กำลังจะปลิดชีวิตใครสักคน

“คุณวินคะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” ร้องเสียงสั่นหวาดกลัวกับการกระทำแสนป่าเถื่อนของกวินทร์

“ฉันมอบโอกาสให้เธอไปจากที่นี่แล้ว แต่เธอกลับทิ้งโอกาสนั้นไปเอง เธอบอกว่าเธอชอบฉันไม่ใช่หรือไง” มือหนาไล้ใบหน้างามสำรวจทุกตารางนิ้วก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา “ฉันกำลังจะตอบแทนอยู่นี่ยังไงล่ะ”

“กรี๊ดดด ไม่นะ คุณวินอย่าทำแบบนี้” เสื้อตัวบางถูกกระชากจนขาดวิ่นหลุดติดมือหนาของเขาไปเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ฮือๆ อย่าทำแบบนี้” มัทนาตัวสั่นพร่าตกใจกับการกระทำของเขา ความหวาดกลัวส่งผลให้น้ำตาไหลพราก

“คิดจะลองดีกับฉันเจอแบบนี้ยังถือว่าน้อยไป เธอบอกเองนี่มัทนา...ว่าจะยอมทุกอย่าง” กวินทร์สูดปากอย่างพอใจที่เห็นเรือนร่างอันงดงามของหญิงสาว “อยู่ที่นี่ทำหน้าที่รองรับอารมณ์ยามที่ฉันต้องการก็แล้วกัน พ่อเธอจะได้ปลอดภัย” ไม่ฟังเสียงอ้อนวอนหรือน้ำตาใสนั่นเลยสักนิด เขาต้องการสั่งสอนคนจำพวกนี้ให้หลาบจำ

“เธอกับพ่อเป็นฝ่ายผิดเองนะ ถ้าจะโทษก็ไปโทษพ่อของเธอ หึ!” มองพลางหัวเราะในลำคออย่างพอใจ มือหนากระชากชุดออกจากร่างกายของหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง

“แม่ขา ช่วยมัทด้วย กรี๊ดดด” เสียงหวานกรีดร้อง ร่างบางพยายามดิ้นหนีสัมผัสป่าเถื่อนของกวินทร์ แต่ไม่ว่าจะกรีดร้องสุดเสียงแค่ไหนก็ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้เลย

“หุบปากเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันฆ่าเธอแน่ !!”

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูทำให้กวินทร์หลุดจากเรื่องราวในอดีต คนที่ย่างก้าวเข้ามาคือวรวิชและนั่นทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ดูจากสีหน้าของลูกน้องคนสนิทแล้วคงไม่พ้นเรื่องของมัทนา

“มีอะไร” ถามไม่ทุกข์ไม่ร้อนแม้จะรู้ถึงสาเหตุ “ถ้าเป็นเรื่องของมัทนา แกรีบออกไปจากห้องของฉันซะ”

“แต่คุณวินครับ” วรวิชพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ เขาเสี่ยงตายขึ้นมาหาเจ้านายเพราะว่าดูเหมือนมัทนาจะไม่ไหวจริงๆ

“ออกไปซะ !!” ชายหนุ่มตวาดลั่นห้อง “ไว้ให้ยัยนั่นใกล้ตายก่อนแล้วค่อยเสนอหน้ามาบอกฉัน”

“ตอนนี้ก็เหมือนใกล้ตายแล้วครับ คุณมัทเธอไข้ขึ้นตัวร้อนมาก ส้มโอเช็ดตัวให้เท่าไหร่ก็ไม่ดีขึ้น เรียกกี่ครั้งก็ดูเหมือนจะไม่ตื่น คุณวินพาคุณมัทไปหาหมอเถอะครับ” ลูกน้องหนุ่มพูดรัวเพราะกลัวกวินทร์จะขัดขึ้นมาอีก

“แล้วแก...” คนเป็นเจ้านายตวัดตามองอย่างไม่พอใจกับบางประโยคที่ได้ยิน “อยู่ด้วยตอนที่ส้มโอเช็ดตัวให้ยัยนั่นหรือเปล่า !”

“เอ่อ...ผมเป็นคนเตรียมน้ำใส่กะละมังให้ส้มโอมันครับ” วรวิชตอบเสียงแผ่วไม่กล้าสบตาดุดันของเจ้านาย “แต่ว่าผมรออยู่นอกห้อง ไม่ได้เข้าไปตอนที่ส้มโอมันเช็ดตัวให้คุณมัท”

“เลิกพูดสักที” กวินทร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ “จะไข้ขึ้นหรือตัวร้อน ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่ได้มีหน้าที่มานั่งดูแลใคร ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว !”

“คุณวินครับ” วรวิชครางเสียงอ่อย อยากจะถามเจ้านายกลับไปว่าเพราะใครที่เป็นสาเหตุทำให้มัทนานอนซมอยู่แบบนั้น ไม่ใช่ตัวเองหรือยังไงทำไมถึงได้เลือดเย็นไม่เห็นใจมนุษย์ด้วยกันแบบนี้

“นี่แกด่าฉันอยู่ในใจหรือยังไง”

“ได้โปรดเถอะครับ ถ้าไม่พาคุณมัทไปหาหมอเธอจะแย่เอานะครับ”