บทที่ 17 17

“อย่ามัวแต่พูดมากแกรีบขึ้นไปเอากุญแจในห้องทำงานคุณวินมาซะ เดี๋ยวฉันจะไปรอหน้าห้องคุณมัท”  ทันทีที่ส้มโอนำกุญแจสำรองมาผู้อาวุโสก็รีบเร่งให้ไขประตู เมื่อเปิดได้แล้วป้านวลรีบเดินนำเข้าไปและนั่งลงข้างๆ เตียง ใช้หลังมืออังหน้าผากคนที่นอนหน้าซีดอยู่บนที่นอน พื้นห้องมีเศษกระเบื้องแตกเต็มไปหมด

“ตายแล้วๆ ทำไมตัวร้อนแบบนี้” ป้านวลร้องอย่างตกใจ มัทนาตัวร้อนอย่างกับไฟแถมเหงื่อยังผุดขึ้นเต็มตัว “คุณมัทคะ คุณมัทได้ยินป้าหรือเปล่า” เขย่าร่างบางเบามือเจ้าของร่างไม่ตอบสนอง มีเพียงเสียงลมหายใจติดๆ ขัดๆ ดังเป็นระยะเท่านั้น “แล้วทำไมชามถึงตกลงมาแตกแบบนี้”

“ป้านวลเราจะทำยังไงกันดี เมื่อวานฉันทั้งเช็ดตัวและให้คุณมัททานข้าวทานยา แต่ทำไมไข้ถึงไม่ลดสักที” ส้มโอพูดเสียงสั่น อยากจะร้องไห้ออกมาเพราะเป็นห่วงมัทนา พลางก้มลงเก็บเศษกระเบื้องที่แตกเต็มพื้นกระจายไปทั่ว

“แล้วตอนที่แกเอาข้าวมาให้คุณมัท คุณวินเข้ามาทำอะไรล่ะ” ป้านวลถามอย่างสงสัยเพราะเมื่อคืนหลังจากที่ส้มโอเดินมาเอาโจ๊ก เธอเองก็เดินตามหลังมาไม่กี่นาทีแต่ชะงักเพราะเห็นกวินทร์เดินเลี้ยวไปทางห้องของมัทนาเธอจึงเลี่ยงไม่เดินตามไป เมื่อมาดูอีกทีก็เห็นกวินทร์เดินหน้าเครียดออกมาจากห้องของหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติเสียแล้ว

“คุณวินเหรอ ไม่นี่ป้า ฉันเอาโจ๊กมาให้คุณมัท สักพักเธอก็ไล่ให้ฉันกลับไปนอนที่ห้อง”

“ก็ฉันเห็นคุณวินเดินออกมาจากห้องคุณมัทก็นึกว่าแกอยู่ด้วย หรือว่า…” ป้านวลมองร่างบางด้วยความสงสาร หากภาวิษามารดาของกวินทร์รู้เข้าจะผิดหวังขนาดไหนกันนะ แต่หญิงสูงวัยรู้ฐานะของตัวเองดี เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องของเจ้านาย “แม่คุณเอ๋ย ! ทำไมถึงต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้” มือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาลูบศีรษะเจ้าของใบหน้างามที่ตอนนี้ซีดเซียวด้วยความสงสาร หลักฐานบนพื้นนั่นทำให้คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างเธอรู้ว่าเมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้น

“ป้าฉันว่าเราแอบโทรตามคุณหมอดีไหม   ให้มาดูคุณมัทตอนที่คุณวิน

ไม่อยู่นี่แหละ ไม่อย่างนั้นคุณมัทจะไม่ไหวเอานะ ตัวร้อนแบบนี้ช็อกขึ้นมาจะทำยังไง” ส้มโอพูดด้วยเสียงร้อนรน

“ฉันจัดการเอง ถ้าคุณวินรู้เรื่องฉันจะรับผิดเอง” ป้านวลพยักหน้าเห็นด้วยเตรียมจะโทรตามหมอประจำตระกูล

“ฉันด้วยป้า ถ้าคุณวินจับได้ฉันเองก็จะรับผิดเหมือนกัน ฉันทนเห็นคุณมัทเป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้ว”

“แกคอยเช็ดตัวให้คุณมัทไปก่อน เดี๋ยวฉันจะไปโทรตามคุณหมอขอให้เขารีบมาที่นี่”

กว่าจะว่างจากเคสผู้ป่วยตามตารางนัดก็ปาเข้าไปเที่ยงกว่าแล้ว ศุภณัฐเดินถือกล่องอุปกรณ์การแพทย์ที่พกติดรถเอาไว้ตลอดเวลาเผื่อมีเคสฉุกเฉิน      ป้านวลยืนโบกไม้โบกมืออยู่หน้าประตูจนชายหนุ่มต้องรีบเร่งฝีเท้าเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบายใจของหญิงชรา โชคดีที่เขาถามอาการของคนป่วยจากป้านวลทางโทรศัพท์เอาไว้ด้วยจึงได้เตรียมยามาเผื่อเอาไว้

“สวัสดีครับป้านวล”

“ไหว้พระเถอะค่ะคุณพาย ขอบคุณมากนะคะที่ยอมมาตามคำขอร้องของป้า” เพราะโดยปกติแล้วการที่จะให้คนอื่นเข้าบ้านต้องได้รับคำสั่งจากกวินทร์โดยตรง แม้กระทั่งหมอประจำตระกูลอย่างครอบครัวของศุภณัฐก็ตาม

“มันเป็นหน้าที่ของหมอครับ คนป่วยอยู่ห้องไหนป้านวลนำทางผมไปเลยครับ”

“ค่ะๆ” ป้านวลกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำทางศุภณัฐไปที่ห้องของมัทนา ตั้งแต่เช้าหญิงสาวยังไม่ตื่นขึ้นมาเลยจนไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่นั่งรออย่างกระวนกระวายภาวนาให้หมอหนุ่มมาถึงโดยเร็ว

“ห้องนี้ค่ะคุณพาย ส้มโอคุณหมอมาแล้ว”

ป้านวลดึงตัวส้มโอให้ห่างจากเตียงเพราะพื้นที่ห้องของมัทนาเล็กและแคบเกินกว่าที่จะแออัดอยู่กันสี่คนได้

“ป้านวลกับส้มโอออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวคนป่วยจะหายใจไม่ออก ห้องนี้ดูแล้วไม่ค่อยมีอากาศถ่ายเทเท่าไหร่” วางอุปกรณ์ลงข้างเตียง      มือหนาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่ถูกชุบน้ำออกจากหน้าผากของหญิงสาวที่นอนป่วย ศุภณัฐเพ่งมองผู้หญิงที่แลดูคุ้นเคยอย่างพิจารณา “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

แม้จะสงสัยแต่ศุภณัฐก็จำต้องเก็บเรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้อาการของหญิงสาวน่าเป็นห่วงเกินกว่าที่จะมานั่งคิดเรื่องอื่น ถ้าหากป้านวลไม่โทรมาบอกหรือหากเขามาช้ากว่านี้เธอคงได้ช็อกเพราะพิษไข้แน่ๆ แต่เพียงแค่ร่นผ้าห่มลงรอยช้ำเป็นจ้ำที่แขนเรียวนั่นทำเอาชายหนุ่มขมวดคิ้ว มือหนาถือวิสาสะเลิกเสื้อขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงให้มันกลับลงมาเหมือนเดิม อะไรที่ทำให้เนื้อตัวของหญิงสาวคนนี้มีแต่ร่องรอยแบบนั้น และถ้าสันนิษฐานไม่ผิดแล้วละก็...การที่เธอโดนพิษไข้เล่นงานอาจจะเป็นเพราะฝีมือของคนที่ทำรอยพวกนี้ ดูจากสายตาแล้วมันไม่เหมือนการร่วมรักปกติทั่วไป บางจุดตามร่างกายช้ำจนน่ากลัวคล้ายถูกกระทำอย่างรุนแรง !

“คุณมัทเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ” ส้มโอรีบถามทันทีเมื่อเห็นศุภณัฐเดินออกมา

“ทำไมไม่มีใครพาเธอไปหาหมอก่อนหน้านี้ล่ะครับ อาการเลยหนักพอสมควรเธอมีไข้ขึ้นสูงและถ้าผมมาช้ากว่านี้อาจจะเกิดอาการช็อกได้” คุณหมอหนุ่มพูดเสียงเครียด ทำให้ป้านวลและส้มโอหน้าซีดเพราะเหมือนถูกดุกลายๆ

“ป้าก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี คือเรื่องมันซับซ้อนน่ะค่ะ”

“ผมขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ”

“อะไรเหรอคะคุณพาย”