บทที่ 18 18
“ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเข้ามาอยู่ในบ้านของคุณกวินทร์ครับ และที่สำคัญเนื้อตัวของเธอมีร่องรอยเหมือนคนที่ถูก…ข่มขืน” เพียงแค่เอ่ยคำถามศุภณัฐก็เห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของทั้งคู่ “คุณกวินทร์เหรอครับ…เขาเป็นคนทำใช่ไหม”
“คุณพายมาถามจากป้า ป้าก็ไม่รู้คำตอบหรอกค่ะ” ป้านวลตอบได้แค่นั้นเพราะมันคือเรื่องจริง ต้นสายปลายเหตุที่ทำให้กวินทร์โหดร้ายกับมัทนานั้นไม่มีใครรู้นอกจากเจ้าตัวเอง
“ถ้าอย่างนั้นที่ไม่มีใครพาเธอไปหาหมอ เป็นเพราะคุณกวินทร์ใช่หรือเปล่าครับ”
คำถามไร้ซึ่งคนตอบ...
ศุภณัฐถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว หากแจ้งความกวินทร์จะโดนข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวและจะโดนเรื่องกระทำชำเราด้วยอีกกระทง แต่เขารู้ว่าคนมีอำนาจอย่างกวินทร์สามารถทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วได้อย่างง่ายดาย “ยังไงผมขอเข้าไปดูอาการของเธออีกสักรอบแล้วจะกลับนะครับ”
“ค่ะ คุณหมอจะทานอะไรก่อนหรือเปล่าคะ เดี๋ยวส้มโอเตรียมให้”
“ขอเป็นกาแฟสักแก้วก็พอครับ”
ส้มโอรีบเดินหลบฉากไปในครัวเพราะกลัวคุณหมอหนุ่มจะถามอะไรจากคนเป็นสาวใช้อย่างเธออีก นี่ถ้าหากคุณกวินทร์รู้เรื่องเข้าเธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“คุณพายคะ ป้าอยากจะขอ…”
“ป้านวลครับ ผู้หญิงคนนั้นมีพ่อมีแม่นะครับ แต่ก็เอาเถอะ…ผมจะรอเธอฟื้นขึ้นมา ผมอยากจะถามอะไรจากเธอสักหน่อย ทุกคนย่อมมีเหตุผลที่จำเป็นและบางทีผู้หญิงคนนั้นก็คงมีเหตุผลส่วนตัวของเธอเอง”
“ขอบคุณนะคะคุณพาย” ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะช่วยมัทนาให้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมนี้ แต่เธอเองก็เป็นห่วงกวินทร์เพราะครอบครัวของศุภณัฐนั้นก็ไม่ใช่เล่นๆ เขาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และลุงของศุภณัฐก็ยังเป็นเพื่อนของคาร์วินบิดาของกวินทร์เช่นกัน
หลังจากนั่งรอมานานถึงชั่วโมงกว่าๆ หญิงสาวที่นอนซมเพราะพิษไข้ก็ค่อยๆ ขยับตัวและปรือตาขึ้นมาทีละนิด
มัทนารู้สึกว่าตอนนี้ทุกอย่างมันช่างมืดมิดราวกับไม่มีทางออกสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ ไม่ว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่ทางตัน
“ตื่นแล้วเหรอครับ”
หันไปตามเสียงทุ้มนุ่มฟังแล้วรื่นหู ต่างจากใครอีกคนที่กระชากเสียงตลอดเวลาที่พูดกับเธอ มัทนาเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นหน้าของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างเตียง ในมือของเขามีหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง
“คุณหมอ มะ...มาที่นี่ได้ยังไงคะ” เขาคือคุณหมอที่รักษามารดาของเธอเป็นประจำยามที่ท่านต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล
“ครอบครัวของผมเป็นหมอประจำตระกูลของคุณกวินทร์น่ะครับ และวันนี้ที่ผมมาเพราะป้านวลโทรเรียก” ศุภณัฐวางหนังสือลงบนตักหลังจากที่นั่งอ่านฆ่าเวลามานานนับชั่วโมง “เอาล่ะ…ถึงเวลาที่ผมควรจะถามคุณบ้าง คุณมาทำอะไรในบ้านของคุณกวินทร์ครับ แล้วคุณแม่ของคุณ...ท่านคงไม่รู้เรื่องนี้สินะ”
“แม่ แม่ของมัทเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ” ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘แม่’ น้ำตาของคนเป็นลูกอย่างเธอแทบจะไหลออกมารอมร่อ เพราะความคิดถึงและความเป็นห่วงสุดหัวใจ
“ท่านยังอยู่ในโรงพยาบาลครับ ตอนนี้มีคนดูแลอยู่ คุณแม่ของคุณบอกว่าเธอเป็นลูกสาวอีกคนของท่าน ส่วนอาการก็ไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงมากเท่าไหร่” ศุภณัฐพูดพลางนึกถึงใบหน้าของผู้หญิงที่ไม่มีความรู้ทางด้านโภชนาการคนนั้น
“คงจะเป็นไลลาน่ะค่ะ” มัทนาอุ่นใจมากกว่าเดิมเมื่อได้รับรู้ว่าไลลาอยู่ดูแลมารดาของเธออย่างที่บิดาพูดจริงๆ อย่างน้อยท่านจะได้ไม่เหงา
“คุณ…ชื่อมัทนาใช่ไหม ผมชื่อศุภณัฐหรือจะเรียกพายเฉยๆ ก็ได้”
“ค่ะ คุณจะเรียกชื่อมัทเฉยๆ ก็ได้” เจอหน้ากันก็หลายครั้งแต่เพิ่งจะรู้จักชื่อกันก็ครั้งนี้
“เอ่อ…ผมขอโทษนะครับ ถ้าผมจะถามละลาบละล้วงเรื่องของคุณ พอดีตอนที่ตรวจร่างกายของคุณ ผมเจอร่องรอยบางอย่างตามตัว มัทพอจะเล่าให้ผมฟังบ้างได้ไหม เผื่อจะมีทางแก้ไข” ศุภณัฐเลือกที่จะใช้น้ำเสียงนุ่มๆ ถามออกไปเพื่อไม่ให้หญิงสาวกดดัน ถึงกระนั้นก็ยังเห็นว่าหญิงสาวนั่งหน้าซีดแถมยังจิกมือตัวเอง “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดานะครับ ถ้าแจ้งความเราสามารถเอาผิดกับเขาได้ ถึงคุณกวินทร์จะมีอำนาจแต่ผมพอจะรู้จักคนที่พอจะช่วยเรื่องนี้ได้”
“ขอโทษนะคะคุณพาย แต่เรื่องนี้คุณวินไม่ผิดหรอกค่ะ มัทเต็มใจเอง” ตอบออกไปเสียงเศร้า เรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถช่วยเธอได้สักคนนอกจากจะทนให้ครบหนึ่งปี ทุกอย่างถึงจะจบสิ้นหมดเวรหมดกรรมกันไป
“คุณมัท !” ศุภณัฐครางเสียงแผ่วเมื่อได้ยินคำตอบของมัทนา แต่เขาเชื่อว่าการที่หญิงสาวเต็มใจให้กวินทร์ทำอะไรอย่างนั้นอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้ และเขาก็คือคนนอกที่เพิ่งจะรู้จักกันจริงๆ จังๆ ก็วันนี้
“ขอบคุณคุณพายมากนะคะ แต่เรื่องนี้มัทจัดการเองได้ค่ะ”
“ก็ได้ครับ ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเพราะรู้ว่าคุณคงมีเหตุผลของคุณเอง แล้วผมก็รับปากว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับแม่ของคุณ” ร่างสูงลุกขึ้นบิดตัวเล็กน้อยหลังจากที่นั่งมานาน “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อน นี่นามบัตรของผมครับ เผื่อคุณมัทอยากจะรู้อาการของคุณแม่”
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ มัทจะหาเวลาว่างไปเยี่ยมท่านเร็วๆ นี้ค่ะ แต่คุณพายไม่ต้องบอกท่านนะคะ”
“สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลยครับ พักผ่อนให้มากๆ นะครับ เรื่องยาผมจัดมาให้แล้วอยู่กับคนที่ชื่อส้มโอ” มัทนายกมือขึ้นไหว้ขอบคุณศุภณัฐด้วยความซาบซึ้งใจที่ชายหนุ่มมีให้
พรวด ! ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยด้วยฝีมือของส้มโอที่กำลังยืนหอบอยู่ข้างประตู ก่อนที่หญิงสาวร่างท้วมจะสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มกำลัง ก่อนจะพูดบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้มัทนาหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“คุณหมอรีบออกไปเถอะค่ะ คุณวินกลับมาแล้วส้มโอได้ยินเสียงรถ ! ตอนนี้ป้านวลกำลังออกไปรับหน้าอยู่” ส้มโอพูดเสียงรัว เพราะกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า ยิ่งถ้ากวินทร์รู้ว่าครั้งนี้เป็นศุภณัฐที่มารักษาแทนที่จะเป็นคุณหมอศุกิจลุงของศุภณัฐอย่างทุกครั้งแล้วละก็ ระเบิดลูกใหญ่ลงกลางบ้านแน่ๆ
