บทที่ 22 22

มือบางของมัทนาสั่นระริกค่อยๆ ยื่นออกไปปลดกระดุมจนเม็ดสุดท้าย หญิงสาวถอดเสื้อให้กวินทร์ด้วยความละเมียดละไมราวกับว่ากลัวเขาจะเจ็บ ซึ่งต่างแตกจากกวินทร์ที่ฉีกทึ้งเสื้อเธอเสียเป็นส่วนใหญ่แทนที่จะถอดเหมือนวันนี้

“กางเกงด้วย !”

“ไม่ถนัดค่ะ” หลับตาปี๋ตอบออกไป

“น่ารำคาญ ฉันล่ะเกลียดความท่ามากของเธอจริงๆ ทั้งที่ในใจระริกระรี้อยากจะโดนจนตัวสั่น” กวินทร์ลงมือถอดกางเกงเจ้าปัญหาด้วยตัวเองแล้วเหวี่ยงมันออกไป ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างของมัทนาด้วยความหื่นกระหายจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงความเร่าร้อนในดวงตาเข้มคู่นั้น มือหนาเอื้อมไปปลดตะขอและกระชากบราเซียออกจากทรวงอกคู่งาม แล้วผลักร่างบางลงแนบกับเตียงนอนนุ่ม เขาไม่ได้เข้าไปสำรวจในกายสาวของมัทนามาร่วมสองวันเต็ม ทว่ากลับรู้สึกว่ายาวนานเหมือนสองเดือน

“หวังว่าคงไม่สำออยแกล้งสลบไปเหมือนครั้งที่แล้วหรอกนะ ถ้าทนได้ถึงห้ายกฉันจะยอมให้เธอไปเยี่ยมแม่”

สิ่งที่กวินทร์พูดออกมาดูเหมือนจะมีทางเลือก แต่ความจริงแล้วมันคือคำสั่งมากกว่าคำถาม ถึงเธอจะตอบอะไรออกไปแต่คำที่กวินทร์ต้องการได้ยินคือตอบตกลงอย่างเดียวเท่านั้น

มัทนาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อชายหนุ่มโน้มตัวลงมาหาแล้วแนบปากหยักเข้ากับริมฝีปากบางของเธอ บดเบียดเคล้าคลึงอย่างหนักหน่วงแต่เธอกลับรู้สึกเร่าร้อนจนแทบหลอมละลายไปกับเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำในตัวชายหนุ่ม ฝ่ามือหนาของกวินทร์ไม่ว่างเปล่า ลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างกายหญิงสาวก่อนจะหยุดอยู่ที่ทรวงอกอิ่มและบีบขยำตามอารมณ์ดิบเถื่อนที่ก่อตัวขึ้น ร่างบางหลงระเริงไปกับสัมผัสของชายหนุ่มเผลอเข้าไปในดินแดนที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือของเขา ลืมคิดไปว่าทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา ตอนนี้เขาแค่กำลังอยากจะปลดปล่อยความอยาก หลังจากที่เก็บสะสมมาสองวันสองคืนเต็มๆ

นับว่าครั้งนี้กวินทร์ไม่ได้ลงมือกับเธอรุนแรงเหมือนกับครั้งก่อนๆ แต่ก็ไม่ถือว่านุ่มนวลมากนัก ชายหนุ่มละปากหนาออกจากริมฝีปากบางของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาล้นปรี่ เพียงแค่สบตามัทนาก็รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งมนตราเสน่หาของเขา กายหนาเคลื่อนตัวต่ำลงจนปลายจมูกโด่งคมสันหยุดอยู่ตรงจุดที่ไวต่อความรู้สึก เขาปลุกเร้าเธอด้วยปลายนิ้วที่เชี่ยวชาญและแสนจะอันตราย หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายเพราะความวาบหวามที่เขากำลังมอบให้ ไม่นานนักร่างสูงยืดตัวขึ้นและส่งกายแกร่งเข้ามาในตัวของเธออย่างรวดเร็วจนเธอผวา

“อ้า...” ร่างบางส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างรู้สึกดี มัทนาแอ่นตัวรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจแม้จะรู้ดีว่าเขาทำไปเพราะความใคร่ในตัวเท่านั้น แต่  ณ นาทีนี้เธอยอมรับได้อย่างเต็มปากและเต็มใจว่าจะขอตกเป็นทาสรักของเขาต่อไปแบบนี้

กวินทร์ขยับสะโพกถี่รัวเข้าใส่ร่างบางอย่างหนักหน่วงจนหญิงสาวเผลอร้องครางออกมาอย่างกระสัน ชายหนุ่มหรี่ตามองใบหน้าหวานที่กำลังเหยเกแล้วยิ้มเยาะออกมา

“ถูกใจลีลาของฉันสินะ แต่เธอไม่มีสิทธิ์ร้องครางออกมาแบบนั้น อืม…”

“อื้อ” มัทนารีบยกมือปิดปากตัวเองเพราะลืมตัวเผลอปล่อยเสียงให้เล็ดลอดออกมา มือบางอีกข้างจิกที่นอนแน่นเมื่อคลื่นพิศวาสในตัวจวนจะระเบิดรอมร่อ หญิงสาวหวีดร้องในลำคอเมื่อกวินทร์ส่งเธอถึงฝั่งฝัน เธอแทบจะหมดแรงจมกับที่นอนแต่สำหรับชายหนุ่มแล้วมันยังไม่จบลงง่ายๆ

ค่ำคืนแสนเร่าร้อนดำเนินต่อเนื่องไปเรื่อยตามอารมณ์ของกวินทร์ ชายหนุ่มยกร่างของเธอขึ้นมาแนบชิดกว่าเดิมแล้วเพิ่มจังหวะกระหน่ำให้มากขึ้น เขาขบกรามแน่นเป็นสันเมื่อร่างกายของมัทนาบีบรัดจนแน่นไปทั้งตัว ยอมรับเล็กๆ ว่าเขาไม่เคยมีเซ็กส์กับใครแล้วรู้สึกดีเท่ากับแม่เชลยสาวไร้ค่าคนนี้ ไม่กี่อึดใจก็ระเบิดความอดทนออกมาจนหมดสิ้น หยาดเหงื่อจากการเคลื่อนไหวยังผุดต่อเนื่องทำให้คนตัวโตที่คร่อมร่างบางอยู่ปรับระดับการหายใจ

“เสร็จไปหนึ่งยก ยังเหลืออีกสี่...อย่าเพิ่งทำหน้าเหมือนจะตายสิ เมื่อกี้ยังแหกปากครางดิ้นเร่าๆ อยู่เลย” บีบปลายคางมนของหญิงสาวแล้วเหยียดยิ้ม “ฉันให้หยุดไปสองวัน ไหนงัดลีลาเด็ดๆ ขึ้นมาโยกบนตัวฉันดูซิ”

มัทนาหน้าร้อนเห่อด้วยความอับอายกับคำพูดของชายหนุ่ม กัดปากกลั้นความเสียใจอยากจะถามเขาออกไปว่าที่ให้เธอหยุดไปสองวันนั่นไม่ใช่เพราะเขาหรอกเหรอที่ทำให้เธอไม่สบาย ไม่รักไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องพูดจาดูถูกกันแบบนี้ เธอไม่เคยมีใครไม่เคยผ่านมือชายใด กวินทร์คือคนแรกที่พรากสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอไปอย่างโหดร้าย สิ่งที่ผู้หญิงทุกคนหวงแหนหวังเก็บไว้ในคืนแต่งงานสำหรับคนที่ตัวเองรัก ซึ่งเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันแต่หมดสิ้นไปแล้วในเมื่อมันได้ขาดสะบั้นลงด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนของผู้ชายที่คร่อมร่างเธออยู่

“อ๊ะ...” เสียงหวานร้องคราง เมื่อกวินทร์ขยับตัวในขณะที่ส่วนนั้นยังเชื่อมกันอยู่ มัทนารู้สึกเสียววาบขึ้นมาจนต้องกัดปากตัวเองแน่นกว่าเดิม

“น่ารำคาญ !” กวินทร์ตวาดลั่นเมื่อมัทนาออกอาการประหม่าเอาแต่หลบตาเขาท่าเดียว

“ว้าย คะ...คุณวินคะ” มัทนาตกใจหน้าซีดเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มพลิกตัวนอนลงโดยเปลี่ยนให้เธออยู่ข้างบนแทน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป