บทที่ 47 47

ทั้งคำพูดและสีหน้าของไลลาบ่งบอกได้ว่าเธอคิดจะทำจริงๆ แต่เงินสามสิบล้านบาทนั่นใช่ว่าจะหามาใช้คืนกันได้ง่าย ๆ ตอนนี้กวินทร์เริ่มรู้สึกว่าเงินที่พศวิตกู้ยืมไปเริ่มมีบทบาทและความหมายขึ้นมามาก เขาจะใช้สิ่งนี้แหละรั้งตัวมัทนาผูกติดไว้กับเขาตลอดไป

“ฉันไม่รู้เลยว่าเธอคือเด็กคนนั้น” หยาดน้ำตาของมัทนาที่ไหลร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ