บทที่ 67 67

พลั่ก ! พลั่ก ! ไม่พูดพร่ำทำเพลงกวินทร์เดินเข้าไปลากวรวิชลงจากเตียงแล้วปล่อยหมัดเสยคางสองครั้งติด ๆ ก่อนจะใช้ฝ่าเท้าระบายความเจ็บปวดและความโกรธที่ลูกน้องคนสนิทหักหลังเขา “มึงอย่ามีชีวิตอยู่อีกต่อไปเลยไอ้วิช”

“โอ๊ย ! คุณวินครับ พอแล้วครับ คุณวิน...” วรวิชร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวดกับการลงมือของกวินทร์ ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ