บทที่ 8 8

เพล้ง ! แก้วไวน์ที่เคยอยู่ในมือลอยละลิ่วตามแรงเขวี้ยงจากมือหนาและกระทบกับกำแพงจนแตกละเอียด ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงก้าวไปหาร่างบางที่ยืนตัวเกร็งมุมห้อง กระชากติดมือมาแล้วเหวี่ยงลงกับเตียงอย่างแรงไม่มีคำว่าปรานีสำหรับผู้หญิงที่ชื่อว่ามัทนา

“อยากลองดีกับฉันหรือไง หืม ?”

พูดในลำคอแต่มัทนากลับได้ยินเสียงของมัจจุราชตนนี้อย่างชัดเจน หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ น้ำตารินไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ” ตอบเสียงเศร้า “คุณวินคะ มัทอยากจะถาม...” หญิงสาวยันตัวขึ้นมาด้วยความยากลำบากเพราะตอนนี้เธอล้าไปทั้งกายและใจ

“อะไร” กวินทร์กระชากเสียงถามทั้งที่มือกำลังป้วนเปี้ยนอยู่กับการถอดเสื้อหญิงสาว เข้าใกล้มัทนาทีไรร่างกายของเขามีอันต้องแตกตื่นจนน่าอึดอัดแบบนี้ กลิ่นกายสาวทำให้เกิดความรู้สึกอยากปลดปล่อย

“ไลลา…” คำถามที่อยากจะพูดออกมาถูกกลืนลงคออย่างรวดเร็ว เมื่อดวงตาคมกริบของชายหนุ่มหรี่มองอย่างไม่พอใจที่เธอเอ่ยชื่อน้องสาวขึ้นมา      มัทนาเม้มปากแน่นยามที่มือหนาบีบเคล้นทรวงอกอย่างหนักหน่วงจนรู้สึกเจ็บไปหมด

“อย่ามาตั้งคำถามกับฉัน โดยเฉพาะกับเรื่องของไลลา ! ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของเธอก็พอแล้ว แค่บำเรอปรนเปรอทุกครั้งที่ฉันอยาก…ก็พอ”

“ให้มัททำอย่างอื่นแทนไม่ได้เหรอคะ อย่างอื่นที่ไม่ใช่แบบนี้” อ้อนวอนน้ำตาคลอเธอไม่รู้ว่าจะทนรับสภาพแบบนี้ไปได้นานถึงหนึ่งปีหรือเปล่า

“มีสิทธิ์ที่จะขอร้องอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอมัทนา” บีบคางมนแน่นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “เธอไม่ใช่คนที่ฉันต้องการตั้งแต่แรก สงสัยต้องทวนความจำให้พ่อของเธอสักหน่อย” กวินทร์คว้าโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมาหมายจะกดโทรหาใครบางคน ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นหยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลออกจากดวงตากลมโตคู่งาม เรียวปากบางสั่นระริกแต่เจ้าตัวพยายามเม้มเอาไว้กลั้นเสียงสะอื้น

เขาชอบจริงๆ เวลาที่เห็นผู้หญิงคนนี้หมดหนทาง

“คุณวินอย่าโทรเลยนะคะ มัทยอมแล้ว...ยอมทุกอย่าง” มัทนาลงไปคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดหนทาง เมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากนรกขุมนี้สักที

“ทุกอย่างจริงๆ น่ะเหรอ” สาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าบนพื้นพรม เธอไม่ตอบแต่พยักหน้าแทน ใบหน้านวลใสเต็มไปด้วยเม็ดน้ำตาพรั่งพรูออกมาเต็มไปหมด

กวินทร์มองแล้วแสยะยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำบางคำที่ทำให้มัทนาแทบอยากจะตายทั้งเป็น “ถ้าฉันอยากนอนกับน้องสาวของเธอล่ะ จะว่ายังไงมัทนา...”

“คุณวิน...” หัวใจเจ็บแปลบทันทีที่ได้ยินคำที่กวินทร์พูดออกมา

“หึ ไม่ต้องเสียใจไป” กวินทร์ดึงตัวร่างบางขึ้นมาบนเตียงเหมือนเดิม “สำหรับไลลาแล้ว นางบำเรออย่างเธอเทียบไม่ติดหรอก จำเอาไว้มัทนา”

หน้าที่ของมัทนากำลังเริ่มขึ้นและดำเนินไปอย่างทรมาน ทุกครั้งที่กวินทร์ส่งกายแกร่งเข้ามาในตัวเธอทั้งเจ็บทั้งอึดอัด แต่ไม่มีสิทธิ์ร้องออกมาไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไรหรืออยู่ในอารมณ์ไหน มัทนาตอบตัวเองไม่ถูกเหมือนกันบางครั้งเจ็บจนอยากจะหยุดหายใจเอาดื้อๆ แต่ทุกครั้งที่ชายหนุ่มโถมตัวเข้าใส่กลับเกิดอารมณ์วาบหวามจนเผลอจมดิ่งไปกับมนตราที่เขาร่ายขึ้นมา ต้องคอยจิกตัวเองเพื่อเตือนสติไม่ให้หลงไปกับภาพลวงตา ความสุขเล็กๆ ที่เกิดขึ้นมันมาแค่แวบเดียวเท่านั้น

“ให้ตายสิ ทำไมเธอถึงตัวเล็กแบบนี้” กวินทร์กัดฟันกรอดเมื่อมัทนาบีบรัดเขาจนแน่น สองมือหนาจับสะโพกได้รูปของหญิงสาวให้อยู่ในท่าที่เหมาะสม และเริ่มขยับตามความต้องการของตัวเองโดยไม่ถามหรือสำรวจความพร้อมของร่างบางเลยสักนิด

แน่ล่ะ ไม่จำเป็นต้องถาม เพราะสำหรับเขาแล้วมัทนาต้องพร้อมเสมอ…

“อือ” หญิงสาวใช้มือบางปิดปากตัวเองเมื่อเผลอส่งเสียงครางออกมา เธอรู้ว่ากวินทร์ไม่ชอบให้เธอหลุดเสียงออกไปแบบนั้น อีกมือจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่นเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ของตัวเอง

“อ่า” กวินทร์มองร่างเปลือยเปล่าของมัทนาอย่างหิวกระหาย บทรักระหว่างเขากับเธอไม่เคยจบแค่ครั้งเดียวและครั้งนี้ก็เช่นกัน ชายหนุ่มละมือจากสะโพกเพรียวข้างหนึ่งแล้วยันไว้กับหัวเตียงที่เขาสั่งทำขึ้นมาพิเศษ ถ้าเป็นเกรดธรรมดามีหวังป่านนี้คงพังไปนานแล้วกระมัง

คนใต้ร่างส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมดำขลับสยายเต็มที่นอน ในขณะที่มือบางยังปิดปากตัวเองอยู่ ไม่กี่อึดใจก็สมดั่งปรารถนาเมื่อกวินทร์พาเธอก้าวขึ้นบันไดสวรรค์ แต่สำหรับมัทนาแล้วมันคือนรกขุมที่ลึกที่สุดเสียมากกว่า

กวินทร์ถอดถอนกายออกจากร่างบางหลังจากเสร็จกิจไปรอบแรก แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะใช้งานเธอเพียงแค่รอบเดียว แต่ทว่าตอนนี้หญิงสาวหมดแรงหรืออย่างไร ถึงได้นอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้นมีเพียงลมหายใจขึ้นลงเป็นจังหวะเท่านั้น

“มัทนา…มัทนา !” เมื่อเขย่าร่างบางจึงได้รู้ว่าเธอกำลังตัวร้อนเหมือนคนเป็นไข้

หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อกลับซีดเผือด

“สำออย !! ทำเหมือนไม่เคยถูกฉันใช้งานมากกว่ายกหนึ่งอย่างนั้นแหละ” ขัดใจที่สุดที่ร่างกายของมัทนากำลังไม่ปกติ ตาคมกริบสำรวจร่างของหญิงสาวที่ดูบอบช้ำจนน่าเวทนา แต่นั่นมันคือความต้องการของเขาไม่ใช่หรือ

เขาจะค่อยๆ กดดันและทรมานหญิงสาวอย่างช้าๆ จนเธอต้องเอ่ยปากขอร้องให้พศวิตนำตัวไลลามาให้เขา หากเป็นไลลาแล้วละก็ เขาไม่ยอมนั่งดูอยู่เฉยๆ อย่างนี้แน่ แต่การที่ไลลาจะเข้ามาในบ้านหลังนี้ต้องเกิดจากความเต็มใจ ส่วนผู้หญิงอย่างมัทนาเป็นได้แค่หมากในเกมและเครื่องระบายอารมณ์เท่านั้น