บทที่ 96 96

“ผมไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน…กว่ามัทนาจะยอมให้ผมไปเจอเธอ” เขาเจ็บปวดและทรมานเหลือเกิน “แต่ผมทนได้…จะรอจนกว่าความทรงจำที่เลวร้ายที่ฝังอยู่ในใจของมัทนาจะจางหายไป ผมทำร้ายดวงใจของตัวเองมากี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้ง…แต่เธอยังยอมให้อภัยคนอย่างผม” เหมือนกวินทร์กำลังสารภาพผิดในใจทุกอย่าง เขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ