บทที่ 1 1

ราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์เมื่อศุภณัฐก็มองมาที่เธอ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าเมื่อใบหน้าของชายหนุ่มๆ ค่อยๆ เลื่อนเข้ามาใกล้จนกระทั่งริมฝีปากของเขาประทับกับริมฝีปากของเธอ

ไลลาหลับตาลงรับสัมผัสหวานตรงหน้า จูบแรกของเธออ่อนนุ่มเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ สองมือที่วางเอาไว้เฉยๆ ตอนนี้กำลังขยุ้มเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้แน่น เธอกำลังจะละลายลงไปกองกับพื้น…

เมื่อละริมฝีปากออกจากกัน ไลลารีบสูดลมหายใจเข้าลึกไม่กล้าเงยหน้ามองคนตัวโตเพราะไม่รู้ว่าควรจะทำหน้าอย่างไรหรือจะพูดอะไรออกไปดี ศุภณัฐเป็นฝ่ายจูบเธอ…มันคือเรื่องจริง

“คุณพาย !” จู่ๆ เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้น รีบใช้แขนคล้องคอของเขาเอาไว้เพราะกลัวจะตก ศุภณัฐกำลังอุ้มเธอ…

“ให้ผมอุ้มไปดีกว่า ไลลาคงเดินไม่ถนัดนัก” แทบจะหลบตาของเขาไม่ทัน ไลลาพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ ตอนนี้เธออายเกินกว่าที่จะพูดอะไรออกมาได้อีก เม้มปากเข้าหากันความหวานนุ่มละมุนยังคงติดอยู่ยืนยันว่าคือเรื่องจริง

ถึงศุภณัฐจะไม่พูดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ก็ตาม แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าเขา…ไม่ได้เผลอไป เมื่อมุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เอนศีรษะซบเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้อมยิ้มกับความสุขของตัวเอง

จูบแรกของเธอ…ศุภณัฐเป็นคนได้ไป

แสงแดดสาดส่องลงมาตกกระทบกับท้องทะเลมันช่างเป็นภาพที่สวยงามในยามเช้าๆ แบบนี้ แต่ทว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอน่ามองยิ่งกว่าทะเลเสียอีก

ไลลายืนมองชายหนุ่มที่เธอแอบปลื้ม เขากำลังยืนคุยโทรศัพท์กับใครสักคนที่เธอเดาเอาไว้ว่าน่าจะเป็นคนสำคัญและอาจจะเป็นเรื่องสำคัญพอควรศุภณัฐถึงได้มีสีหน้าเคร่งเครียดแบบนี้

‘มันคือพรหมลิขิตหรืออะไรกันนะ ที่ทำให้เธอมาเจอเขาที่นี่’

ตอนนี้เธออยู่ระยองเหตุผลที่มาที่นี่ก็เพราะ กวินทร์ชักชวนหลอกว่าจะจัดงานวันเกิดให้กับมัทนาพี่สาวของเธอ ซึ่งจริงๆ แล้วทุกอย่างไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย...ผู้ชายเลือดเย็นคนนั้นหลอกลวง เขาเป็นเจ้าหนี้ของบิดาของเธอและที่สำคัญทุกคนพยายามปกปิดเรื่องราวทั้งหมดกับเธอ มัทนาพี่สาวคนและแม่ยอมเสียสละพาตัวเองเดินเข้าสู่กรงมัจจุราช

หากเธอไปแอบตามทั้งคู่ไปเธอรู้สึกผิดไปจนวันตาย เรื่องราวของกวินทร์และมัทนามันช่างซับซ้อนเกินกว่าที่คนนอกอย่างเธอจะทำความเข้าใจได้ ทั้งคู่เคยพบกันมาก่อนตั้งแต่ตอนเด็กๆ แต่กวินทร์เข้าใจผิดว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้น

ทั้งที่ความจริงแล้วมัทนาคือคนที่กวินทร์ตามหามาโดยตลอด คนที่โดนเขาทำร้ายสารพัดจนเริ่มจะแบกรับไว้ไม่ไหวในที่สุดเธอก็ไม่อาจทนเห็นพี่สาวเจ็บปวดได้อีก จึงเป็นคนเปิดเผยความจริงทั้งหมดว่ามัทนาคือเด็กผู้หญิงในวันวานคนที่กวินทร์ตามหามานานแสนนาน พอผู้ชายเลวๆ คนนั้นได้รู้ความจริงที่เธอเป็นคนเปิดปากบอกเขาถึงกับหน้าซีดพยายามจะเข้ามาคุยกับมัทนา น้ำเสียงเว้าวอนเมื่อคืนที่ได้ยินทำให้เธอไม่อยากจะเชื่อว่ามันหลุดออกมาจากปากอสูรร้ายอย่างเขา แต่ถึงอย่างไรสภาพของพี่สาวของเธอไม่สามารถพูดคุยกับใครได้อีก กระทั่งเมื่อเช้าเธอเข้าไปปลุกก็พบว่ามัทนาตัวร้อนจี๋เพราะโดนพิษไข้เล่นงาน เธอรีบเดินออกจากบ้านเพื่อไปหาซื้อยาที่คลินิกใกล้ๆ

แต่ก็เหมือนพรหมลิขิตจริงๆ ที่มาเจอศุภณัฐ เขาเป็นหมอที่คอยดูแลรักษามาลินีมารดาของมัทนา หรือแม่ใหญ่ของเธอนั่นเอง และดูเหมือนว่าเรื่องราวระหว่างมัทนากับกวินทร์บุคคลภายนอกอย่างศุภณัฐเองก็รับรู้ด้วย เขาทำหน้าราวกับแปลกใจที่เห็นกวินทร์ห่วงใยพี่สาวของเธอ เธอจึงชวนเขาออกมาจากห้องเพื่อเลี่ยงให้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน

บางทีถ้าเลือกได้ อย่างไรเสีย...พี่สาวของเธอก็คงจะเลือกที่จะอยู่กับกวินทร์แบบนั้นต่อไป เพราะหัวใจของมัทนาได้ฝากไว้กับกวินทร์มาตั้งนานแล้วแต่เธอไม่เห็นด้วยกับการที่มัทนาจะต้องทนอยู่กับผู้ชายคนนั้นครบหนึ่งปี วันดีคืนดีอสูรร้ายอย่างเขาอาจจะกลายร่างทำให้พี่สาวของเธอเจ็บปวดอีกก็ได้ ดังนั้นเธอควรจะหาเงินมาช่วยมัทนาอาจจะไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าให้พศวิตบิดาของเธอหาเงินมาใช้หนี้กวินทร์อยู่คนเดียว มัทนาเสียสละตัวเองเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว เธอเองก็ควรจะทำเพื่อมัทนาบ้างเช่นกันไม่ว่าหนทางใดที่จะหาเงินได้

เธอจะไม่ลังเลเลยคอยดูสิ !

ไลลาส่งยิ้มหวานๆ ให้กับคุณหมอหนุ่มหลังจากที่เขาคุยโทรศัพท์เสร็จ

“คุณอยากช่วยพี่สาวของคุณหรือเปล่าครับ ผมมีงานให้คุณทำ” ชายหนุ่มก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าหญิงสาว “คุณช่วยมาเล่นละครเป็นคนรักของผมหน่อยได้ไหมครับ” ศุภณัฐนั่งลงข้างๆ หญิงสาวที่มีใบหน้างดงามราวกับนางฟ้า ดวงตากลมโตของเธอเรียกความดึงดูดจากชายหนุ่มได้หลายๆ คนบนชายหาด

“คุณพายพูดเรื่องอะไรคะ ไลลาไม่เข้าใจ” ถามเสียงสูงเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มที่เธอแอบปลื้มอยู่ในใจ ชักชวนให้ไปเป็นคนรัก...มันน่าขัดใจก็ตรงที่ต้องเป็นแบบหลอกๆ นี่สิ “คนอย่างคุณ ดูแล้วก็ไม่น่าจะขาดแคลนเรื่องผู้หญิงนี่คะ”

ผู้ชายตรงหน้าเธอทั้งหล่อทั้งฉลาดและที่สำคัญเขาเป็นหมอ แถมยังพ่วงตำแหน่งทายาทเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังด้วย แล้วเหตุผลอะไรที่ทำให้เขามายื่นข้อเสนอแปลกๆ แบบนี้กับเธอกัน ?

“ผมมีเหตุผลของผม” ศุภณัฐถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อนึกถึงเหตุผลที่ทำให้เขาต้องตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ “คุณไม่อยากช่วยมัทนา พี่สาวของคุณเหรอ”