บทที่ 15 15

มารตีสาวเท้าเข้าใกล้ไลลาแล้วคว้าต้นแขนเรียวเอาไว้บีบมันจนไลลาจ้องกลับเขม็ง เพราะมารตีเริ่มจะ ‘เล่นแรง’ และมันกำลังทำให้ความอดทนของเธอ ‘เกินลิมิต’ แล้ว

“ปล่อยไลลานะคะคุณมินนี่ ถ้าคุณพายรู้…”

“ก็ลองดูสิ ระหว่างคุณหมอกับคุณป้าอัมภา เธอคิดว่าใครมันจะแน่กว่ากัน” มารตีขู่กลับ

“ไลลาไม่รู้หรอกนะคะว่าคุณมินนี่เป็นลูกหรือเป็นหลานใครใหญ่มาจากไหน แต่ที่ไลลารู้ก็คือพวกท่านไม่มีเวลาอบรมหรือสั่งสอนให้คุณมินนี่ยอมรับความจริงบ้างหรือยังไงคะ ผู้ชายไม่ใช่ของเล่นคิดอยากจะเก็บเขาไว้ก็ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ อยู่ไปก็ไม่มีความสุขหรอกค่ะ”

เพียะ ! เพียะ ! มารตีเงื้อมมือตบหน้าไลลาโทษฐานที่ปากดีไปถึงสองครั้งติดๆ ก่อนจะเดินถอยหลังออกมายืนกอดอกและแสยะยิ้มออกมา

ไลลาหลับตาลงนับหนึ่งถึงสามในใจ เธอกำลังทำเพื่อมัทนาพี่สาวของเธอ ทำเพื่อเหตุผลบางอย่างของศุภณัฐ แต่เธอไม่ได้มาทำหน้าที่เป็นที่รองมือรองเท้าของใคร ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยโดนตบแบบนี้เลยสักครั้ง อาจจะมีบ้างที่โดนมารดาของตัวเองตีโทษฐานที่ไม่เชื่อฟังแต่ก็ไม่หนักถึงขนาดนี้ !

“กรี๊ดดด” มารตีดิ้นร่าเมื่อจู่ๆ ไลลาหันขวับกลับมาและไวกว่าที่มารตีจะได้ตั้งตัวไลลาฉกถ้วยบัวลอยไข่หวานสาดเข้าใส่มารตีจนหมดถ้วยทั้งที่มันยังร้อนๆ

เพราะควันยังลอยขึ้นอยู่ด้วยอย่างหมดความอดทน

“ถ้าคุณตบไลลาอีกครั้งละก็โดนหนักกว่านี้แน่ อย่าคิดว่าไลลาจะไม่กล้านะคะในเมื่อคุณมินนี่เป็นคนเริ่มก่อน !”

เสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกลเรียกแผนบางอย่างที่เพิ่งแวบขึ้นมาในหัวของไลลาได้ หญิงสาวรีบลุกขึ้นและเอื้อมไปหยิบบัวลอยไข่หวานอีกถ้วยลงทุนราดตัวเองเหมือนกัน

“นี่เธอ…ยัยบ้าทำอะไรของเธอน่ะ” มารตีเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองสักเท่าไหร่

“เกิดอะไรขึ้นผมได้ยินเสียงร้อง...” ศุภณัฐถามด้วยความตกใจ แต่แล้วก็ต้องกุมขมับเมื่อ ‘มีเรื่อง’ เกิดขึ้นแล้ว “ทำไมถึงเละเทะกันขนาดนี้”

“ตายแล้วๆ หนูมินนี่เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ไลลาทำอะไรหนูมินนี่ ป้าไม่ยอมจริงๆ นะตาพาย คุณคะดูคนรักของตาพายสิทำแบบนี้กับหนูมินนี่ได้ยังไง” อัมภาแทบอยากจะเป็นลม รีบหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดให้มารตีที่เอาแต่ยืนอึ้งอยู่

“ไลลาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ศุภณัฐไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่หญิงสาวทั้งสองถึงมีสภาพแบบนี้ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไลลาไม่ได้เพราะตอนนี้ตัวของเธอเลอะเทอะและดูเหนียวไปหมด

“ยังไปสนใจแม่ไลลานั่นอีกหรือ… ไม่เห็นหรือยังไงว่าหนูมินนี่…”

อัมภาหยุดคำพูดเมื่อมองไลลาอีกครั้งก็พบว่าสภาพไม่แตกต่างจากมารตีเลยสักนิด “นี่มันอะไรกัน”

“มินนี่ไม่ได้ทำนะคะ ยัยนั่นเอาบัวลอยสาดใส่มินนี่ มันร้อนมากเลยค่ะคุณป้า คุณป้าต้องจัดการให้มินนี่นะคะไม่อย่างนั้นมินนี่ไม่ยอมจริงๆ” มารตีร้องบอกอัมภา ไลลาร้ายจริงๆ ร้ายกาจมากที่สุดจนเธอคาดไม่ถึง

“แต่คุณมินนี่ตบหน้าไลลานะคะ ตั้งสองครั้งคุณพายดูสิคะ มันต้องแดงเถือกแน่ๆ เลยไลลาปวดแก้มมาก”

เอียงให้ศุภณัฐดูและเธอก็ไม่ได้โกหกเพราะเธอเริ่มรู้สึกปวดจริงๆ มารตีมือหนักชะมัด

“แต่เธอมาว่าฉันก่อน แถมยังเอาบัวลอยเทราดตัวเองอีก” มารตีตวาดเสียงดัง เธอไม่เคยรู้สึกโกรธและโมโหใครขนาดนี้มาก่อน

โกรธจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาเมื่อทุกอย่างไม่ได้ดังใจ

“หนูมินนี่ตบไลลาจริงๆ เหรอลูก” อัมภาหันซ้ายหันขวามองมารตีและไลลาสลับกัน ถึงจะไม่ค่อยชอบใจที่ศุภณัฐพาไลลาเข้ามาแนะนำในฐานะคนรักสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้อยากให้ใครต้องมาเจ็บตัวในบ้าน

“คุณป้าคะ มินนี่โดนแม่นั่นรังแกจริงๆ คุณป้าจะไม่เชื่อมินนี่หรือคะ”

“ใครจะบ้าเอาบัวลอยร้อนๆ เทราดตัวเองคะคุณมินนี่ ดูสิแสบไปทั้งตัว”

“เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งมาคาดคั้นกันเลย ภา…คุณพาหนูมินนี่ขึ้นไปอาบน้ำเถอะ พายเองก็เหมือนกันลูกพาไลลาไปอาบน้ำอาบท่าเสีย”

ท้ายสุดศุกิจเป็นคนรีบห้ามทัพก่อนที่จะเกิดอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ คืนนี้คงกลับไปค้างที่คอนโดเหมือนเดิม ไปครับไลลา” ศุภณัฐคว้ามือบางของไลลามากุมเอาไว้

“คุณหมอคะ /  พาย !” สองเสียงของมารตีและอัมภาร้องเสียงสูง

“ไปนะครับลุง ไว้เจอกันที่โรงพยาบาล” ศุกิจพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะส่งยิ้มให้ไลลา คลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนจะเคยเห็นหน้าคนรักของหลานชายที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก และรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะถาม

“สวัสดีค่ะ ไลลาไปก่อนนะคะ” ไลลาดึงมือออกจากฝ่ามือหนาแล้วยกมือไหว้ศุกิจรวมถึงอัมภาด้วย ก่อนที่จะถูกมือหนาของศุภณัฐคว้าไปกุมอีกรอบแล้วพาออกจากบ้านขึ้นรถขับออกไปทันที

ไลลาดึงก้อนกลมๆ ที่คนเขาเรียกว่าเม็ดบัวลอยหรือแงออกจากผมตัวเอง หญิงสาวทำหน้าหยีเล็กน้อยเพราะนึกถึงตอนสระผมมันคงจะยุ่งยากน่าดู เรื่องจะไม่เกิดขึ้นจนบานปลายขนาดนี้หากมารตีไม่ปรี่เข้ามาตบเธอ แถมตบตั้งสองหนไม่สวนกลับด้วยหมัดหนักๆ ก็ดีเท่าไหร่แล้ว เธอเคยแอบบิดาไปเรียนมวยไทยอยู่พักหนึ่งช่วงที่เข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ

“คุณเจ็บมากหรือเปล่า ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”