บทที่ 23 23
นึกแล้วก็รู้สึกผิดกับรุ้งพราวที่ตัวเองแอบมีความรู้สึกบ้าๆ ให้กับผู้หญิงคนอื่น แม้นั่นจะเป็นเพราะความสงสารจนเกิดความสับสนในความรู้สึกของตัวเองก็ตามแต่...
แรงสั่นของโทรศัพท์ทำให้ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเจ้าโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างๆ โซฟา ศุภณัฐระบายยิ้มออกมาด้วยความคิดถึงเมื่อปลายสายคือคนรักของเขา
รุ้งพราว...
“ยังไม่นอนอีกเหรอครับเด็กน้อย” ทักทายด้วยความเป็นห่วงแกมๆ บังคับ เดาว่าปลายสายคงกำลังทำหน้ามู่ใส่เมื่อเปิดประโยคคุยกับเธอเช่นนี้
‘อะไรกันคะ เพิ่งจะคุยกันก็ไล่ไปนอนเลยหรือไง ฮึ’ น้ำเสียงหวานๆ ของ รุ้งพราวติดแง่งอนจนศุภณัฐต้องลุกขึ้นนั่งดีๆ
“พี่แค่เห็นว่ามันดึกแล้ว อีกอย่างที่นั่นก็คงจะมืดเร็วกว่าที่นี่ เป็นห่วงครับกลัวรุ้งจะพักผ่อนไม่เต็มที่”
‘วันๆ รุ้งก็แทบไม่ต้องจะทำอะไรเลย พี่พายนั่นแหละค่ะที่จะพักผ่อนไม่เต็มที่ ดูแลรักษาสุขภาพตัวเองด้วยนะคะรุ้งเป็นห่วง’ ประโยคท้ายน้ำเสียงของ รุ้งพราวฟังแล้วทำให้ศุภณัฐเศร้าจับใจ
“พี่ขอโทษ ขอโทษที่เป็นคนรักที่ไม่ได้เรื่อง ต้องมาหลบๆ ซ่อนๆ ทำให้รุ้งต้องเสียใจอยู่บ่อยครั้ง ถ้าหาก...”
ยังพูดไม่จบประโยคเสียงสั่นเครือของรุ้งพราวก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน
‘ไม่ค่ะ รุ้งจะไม่ไปไหนเด็ดขาด พี่พายเองก็ต้องรักษาสัญญาด้วยนะคะ รุ้งทนได้ค่ะ...เชื่อว่าสักวันพี่ติณจะต้องรู้ความจริงเรื่องนั้น’ อยากจะเอื้อมมืออกไปเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่ทว่าร่างกายของสองเรานั้นอยู่กันห่างไกลเหลือเกิน
“พี่สัญญาครับ รอพี่นะเด็กดี” เป็นอีกครั้งหนึ่ง และไม่รู้ว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เขาบอกให้เธอรอ รอต่อไปโดยไม่กำหนดวันที่ชัดเจนแบบนี้
‘ค่ะ รุ้งจะรอเพราะรุ้งรักพี่พาย ถ้าให้เลือกระหว่างพี่ติณกับพี่พาย รุ้งเองก็คงเลือกไม่ได้’
“พี่เข้าใจครับ” เพราะติณสูรเคยยื่นคำขาดกับรุ้งพราวว่าถ้าหากยังดื้อดึงที่จะคบเขาต่อไป ก็ต้องตัดขาดการเป็นพี่น้อง “แล้วคุณน้าทั้งสองเป็นอย่างไรบ้างครับรุ้ง” เขากำลังหมายถึงมารดาของหญิงสาว
‘เหมือนเดิมค่ะพี่พาย ตกดึกคุณแม่ท่านก็ชอบนอนผวาร้องไห้ รุ้งก็ไม่รู้จะทำอย่างไร’
“พี่ภาวนาให้ปาฏิหาริย์มีจริง สักวันท่านจะต้องได้เจอครับ”
‘ขอบคุณมากนะคะ รุ้งเองก็เชื่ออย่างนั้น พี่ติณเองก็ยังไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลย’
ศุภณัฐชะงักไปนิดหน่อยเมื่อนึกถึงติณสูร เมื่อวานเขาเพิ่งจะเจออดีตเพื่อนรักแต่ไม่อยากเล่าให้รุ้งพราวฟัง เพราะกลัวเธอจะไม่สบายใจ อีกอย่างกลัวหญิงสาวจะโทรไปหาติณสูรแล้วฝ่ายนั้นเล่าเรื่องที่ไลลาบอกว่าตัวเองเป็นคนรักของเขา ทีนี้เรื่องมันจะยิ่งวุ่นวายเข้าไปใหญ่เขายังไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้รุ้งพราวได้รับรู้ กลัวเธอคิดมากและกังวลใจกับการที่มีผู้หญิงคนอื่นอยู่ใกล้ๆ เขาแบบนี้
“พี่ว่ารุ้งไปนอนดีกว่าครับ ฝันดีนะคนดี”
‘ไล่กันอีกแล้ว ไปก็ได้ค่ะ ฝันดีนะคะพี่พาย’ สายตัดไปแล้วแต่ศุภณัฐยังคงยิ้มค้างคืนนี้ได้ฟังเสียงหวานๆ ของรุ้งพราวเขาคงจะนอนหลับฝันดี แม้ที่นอนจะเล็กไปเสียหน่อยเพราะเสียสละเตียงนอนหกฟุตให้กับไลลาไปก็ตาม แต่ก็ถือเสียว่าเป็นรางวัลที่หญิงสาวแสดงละครได้ดีจนอัมภาเชื่อเกือบสนิทใจก็แล้วกัน
แต่ทุกอย่างกลับตบตาคนเป็นลุงอย่างศุกิจไม่ได้สักนิด เพราะท่านอ่านเกมเขาออกทุกอย่าง ‘หนูไลลาน่ะ ลุงเคยเจอเธอที่โรงพยาบาลเคยคุยกันครั้งสองครั้งตอนที่ไปตรวจแม่ของเธอ พายหลอกลุงไม่ได้หรอกนะ’
‘อย่าบอกคุณป้านะครับ ผมไม่อยากหมั้นกับมินนี่’
‘รับรองว่าจะไม่มีทางหลุดปากเลยทีเดียว แต่หนูไลลาน่ะน่ารักนะ ไม่คิดจะเป็นแฟนกันจริงๆ บ้างเหรอ’ ท่านคงจะเอ็นดูในตัวของไลลาพอสมควร เพราะไลลานั้นมีเสน่ห์ในชนิดที่ว่าใครพูดคุยด้วยเป็นต้องหัวเราะกับมุกของหญิงสาว
ถ้าเขาไม่ได้มีคนรักเป็นตัวเป็นตนอย่างรุ้งพราวแล้วละก็...บางทีไลลาก็น่าสนใจเหมือนกัน
มาลินีมองลูกสาวนอกสายเลือดแล้วก็ต้องยิ้มออกมา เพราะแววตาของไลลาประกายส่องแสงแห่งความสุขเหมือนกับตัวเองเมื่อแรกรุ่น มันเหมือนกับคนกำลังเริ่มมีความรักจะหยิบจะจับอะไรก็แลดูมีความสุขไปเสียทุกอย่าง
“คืนนี้ไลลาจะมานอนเฝ้าแม่หรือเปล่าลูก”
“เอ่อ ไลลายังไม่แน่ใจเลยค่ะ” เพราะเธอไม่รู้ว่าศุภณัฐจะต้องไปทานข้าวที่บ้านอีกหรือเปล่า “ไลลาต้องถามเพื่อนก่อนน่ะค่ะแม่นิล ว่าเอกสารที่ต้องยื่นให้บริษัทที่จะไปฝึกงานมันเรียบร้อยแล้วหรือยัง”
“แม่ไม่ได้ว่าอะไรหรอกลูก แค่เป็นห่วงที่ไลลาต้องเทียวไปเทียวมา ความจริงแม่อยู่คนเดียวได้”
“แต่ไลลาเต็มใจค่ะแม่นิล ไลลาเองก็ไม่อยากจะนอนค้างที่บ้านสักเท่าไหร่ พูดตรงๆ นะคะ ไม่มีแม่นิลกับพี่มัทบ้านก็เหมือนกับสถานที่ที่หนึ่ง ไลลาไม่รู้จะพูดจะคุยกับใครเลยค่ะ คุณพ่อก็เอาแต่ทำงานส่วนคุณแม่ก็...” เธอเว้นเอาไว้ไม่อยากจะพูดถึง บุษราทำเหมือนกับเธอไม่ใช่ลูกของท่านเอาแต่เที่ยวเล่นการพนันจนคนเป็นลูกอย่างเธอเอือมระอา
ไม่รู้ว่าบิดารู้เรื่องนี้บ้างหรือเปล่าเพราะท่านก็เอาแต่ทำงาน ครั้นการเงินบริษัทย่ำแย่มารดาของเธอก็ยังไม่เห็นจะสนใจอยู่เคียงข้างบิดาสักนิด เธอเองยังรู้สึกผิดถึงทุกวันนี้ที่ตัวเองก็มีส่วนผิดทำให้มาลินีและมัทนาไม่ได้รับความรักเต็มเปี่ยมจากพศวิต เพราะมารดาของเธอมาทีหลังและช่วงชิงความรักที่เคยมีให้มาลินีกับมัทนาไปจนเกือบหมด
“ไลลาไปงานวันเกิดพี่เขาเป็นอย่างไรบ้างล่ะลูก แม่เองก็ลืมถามไปเลย เจ้านายพี่มัทที่ชื่อกวินทร์อะไรนั่นใจดีถึงขนาดลงทุนจัดงานวันเกิดให้พนักงานเลยเหรอ แถมยังให้คนมารับไลลาไปที่นั่นอีก” ไลลาอ้ำอึ้งกับคำถามของมาลินี เธอยังไม่ได้เตรียมคำตอบที่ดีที่จะพูดกับท่านเอาไว้เลย
ใจดีอย่างนั้นเหรอ ?
