บทที่ 67 67

มารตีสะดุ้งโหยงเมื่อได้รับสัมผัสวาบหวิวเขาช่างรวดเร็วปานสายลมไม่รู้ว่ายกมือขึ้นมาเคล้นคลึงดอกบัวคู่งามของเธอตั้งแต่เมื่อใด

“ตะ...ติณ ไม่เอาแล้วนะ มินนี่ไม่มีแรงแล้ว” มารตีพูดเสียงสะอื้น ลมหายใจสะดุดเป็นช่วงๆ เมื่อปลายนิ้วสะกิดยอดถันราวกับกำลังกลั่นแกล้งเธอ เขากำลังจะทำให้เธอโอนอ่อนคล้อยตามด้วยวิธีส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ