บทที่ 1 1

กลิ่นเหม็นอับของคราบน้ำเค็มปะทะเข้าที่นาสิกสัมผัสอย่างแรงจนหัวสมองรู้สึกมึนงง ความชื้นแฉะของพื้นไม้กระดานที่สั่นโคลงเคลงตามจังหวะคลื่นลมกระทบฝั่ง ทำให้ดวงตาคู่สวยประดุจกวางป่าของ ‘ไมยริน’ หรือ ‘ไหม’ ค่อยๆ กระพริบขึ้นอย่างยากลำบาก

เปลือกตาหนักอึ้งบวมช้ำจากคราบน้ำตาและความเปียกชื้น เธอกลืนน้ำลายแห้งผากลงคอที่แห้งผากราดด้วยผงทราย หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นโบ ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดดับลงไปคือภาพของพ่อเลี้ยง…ชายผู้ได้ชื่อว่าปกครองชีวิตเธอมาตั้งแต่แม่เสียชีวิต ยื่นแก้วน้ำส้มผสมยาบางอย่างให้เธอดื่ม โดยอ้างว่าเป็นเครื่องดื่มสมุนไพรบำรุงร่างกายหลังจากเธอตรากตรำทำงานหนักในร้านค้าของครอบครัวมาหลายวันติดต่อกัน

"อึก..."

ไมยรินพยายามขยับกาย แต่ความรู้สึกชาลิ่วตั้งแต่ลำคอลงไปถึงปลายเท้าทำให้เธอแทบขยับขยับไม่ได้ ข้อมือทั้งสองข้างถูกร้อยรัดไว้ด้วยเชือกไนลอนเส้นหนาบาดลึกเข้าไปในเนื้อเนียนจนเกิดรอยแดงแผลเปื่อย ความมืดมิดในห้องใต้ท้องเรือกระแทกกระทั้นด้วยเสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่ม

"ตื่นแล้วเหรอวะ มะนาวลูกนี้?"

เสียงห้าวห้วนของชายฉกรรจ์ดังก้องมาจากมุมมืดของห้องใต้ท้องเรือ ไมยรินเอี้ยวคอหันไปมองตามเสียงอย่างตื่นตระหนก สายตาเริ่มปรับชินกับความมืดและเห็นเงาร่างของชายหนุ่มร่างใหญ่สองคนกำลังนั่งเคี้ยวหมากฝรั่งและกระดกเหล้าขาวลงคออย่างสบายอารมณ์

"พวกแก...พวกแกเป็นใคร! จับฉันมาทำไม!" ไมยรินเค้นเสียงแห้งผากออกจากลำคอ แม้ร่างกายจะอ่อนแรงและสั่นเทาด้วยความกลัว แต่น้ำเสียงของเธอกลับซ่อนความดุดันและพยศไว้อย่างเด่นชัด

"ฮ่าๆๆ! ปากดีใช้ได้นี่หว่าไอ้ไข่นุ้ย! นึกว่าจะร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนพวกผู้หญิงหมาเมินทั่วไป" ชายร่างใหญ่คนหนึ่งหัวเราะร่า เขาคือ 'ไอ้โต' ลูกน้องมือขวาผู้มีใบหน้าบึ้งตึงและรอยแผลเป็นยาวที่โหนกแก้ม

"นั่นสิพี่โต หน้าตาหวานเจี๊ยบเหมือนไหมสมชื่อ แต่ปากแจ๋วใช่ย่อย ชักอยากเห็นตอนเจอนายหัวพยัคฆ์แล้วสิวะ ว่าจะปากดีได้กี่น้ำ" 'ไอ้ไข่นุ้ย' ลูกน้องรุ่นน้องผู้มีรอยยิ้มขี้เล่นกล่าวเสริมพร้อมกับถอนหายใจยาว

คำว่า 'นายหัวพยัคฆ์' สลักลึกเข้าไปในแก้วหูของไมยริน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความทรงจำเรื่องหนี้สินของตระกูลหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวน้ำท่วมทุ่ง พ่อเลี้ยงของเธอ 'ชัย' เป็นคนติดการพนันขั้นเรื้อรัง และได้นำชื่อของ 'มุกดา' น้องสาวต่างพ่อของเธอไปค้ำประกันหนี้สินกู้ยืมเงินนอกระบบกับเจ้าพ่ออิทธิพลบนเกาะพยัคฆ์ เป็นจำนวนเงินมหาศาลถึง 50 ล้านบาท!

เพื่อปกป้องมุกดาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง พ่อเลี้ยงชั่วจึงมอมยาเธอและจับใส่กระสอบลงเรือลำนี้มาแทน!

"พ่อ...แกขายฉันให้พวกนายหัวเกาะนั่นงั้นเหรอ!" ไมยรินกัดฟันแน่นจนได้รสเค็มของเลือดในปาก นัยน์ตาสวยฉายรังสีความแค้นและเสียใจอย่างสุดแสน แม่ของเธอเลือกผู้ชายผิดคนจริงๆ! คนที่ยอมเสียสละลูกเลี้ยงเพื่อแลกกับความรอดของตัวเองและลูกสาวสุดที่รัก

"พูดให้ถูกต้องหน่อยสาวน้อย" ไอ้โตวางขวดเหล้าลงบนลังไม้ เสียงดัง ปั้ง! "พ่อเลี้ยงแกไม่ได้ขายแก...แต่แกโดนส่งมาเป็น 'ของค้ำประกัน' ต่างหากล่ะ หนี้ห้าสิบล้านที่ครอบครัวแกโกงนายหัวไป ถ้าไม่ได้เงินสดมาคืนภายในสามวัน นายหัวพยัคฆ์บอกไว้ชัดเจนว่าจะเอาเลือดหัวคนในบ้านแกมาล้างเท้า! แต่พ่อเลี้ยงแกมันฉลาด ส่งตัวแกมาขัดดอกก่อน หวังให้นายหัวเมตตา"

"ฉันไม่เกี่ยว! หนี้สินนั่นฉันไม่ได้เป็นคนก่อ! มุกดากับพ่อต่างหากที่เป็นคนเซ็นสัญญา! ปล่อยฉันไปนะ!" ไมยรินพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน แม้สองขาจะสั่นพั่บๆ แต่แรงฮึดสู้ทำให้เธอพาตัวเองไปชนเข้ากับผนังเรือไม้

"ปล่อยเหรอ? พูดง่ายดีนี่แม่คุณ" ไอ้ไข่นุ้ยสบถ "บนเกาะพยัคฆ์ กฎหมายมีอยู่ข้อเดียว คือ 'กฎของนายหัวพยัคฆ์' แกเตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยนะแม่ไมยริน หน้าตาอย่างแกคงได้ไปนอนเป็นหมอนข้างให้นายหัวย่ำยีเล่นสักคืนสองคืน หรือไม่ก็โดนส่งไปล้างคอกสัตว์ท้ายเกาะนู่น!"

"ไม่มีทาง! ฉันไม่มีวันยอมให้ใครมาย่ำยีฉันทั้งนั้น!"

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ไมยรินรวบรวมแรงกายทั้งหมดที่เหลืออยู่ วิ่งกระแทกตัวเข้าใส่ไอ้ไข่นุ้ยอย่างแรงจนชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัวล้มครืนลงไปกับกองลังไม้ เธอฉวยโอกาสนั้นวิ่งพรวดขึ้นบันไดไม้แคบๆ สู่กะบังเรือด้านบน ลมทะเลพัดกระหน่ำปะทะใบหน้าจนผมยาวดกดำสยายพัดไปตามแรงลม

ท้องฟ้าค่ำคืนมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ทอประกายกระทบผิวน้ำทะเลสีเข้มเบื้องล่าง เรือประมงดัดแปลงขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้าสู่เกาะพยัคฆ์ที่มองเห็นเป็นเงาดำตระหง่านอยู่ไกลๆ

"หยุดนะโว้ย! หนีไปก็มีแต่ตายกับตายกลางทะเล!" ไอ้โตวิ่งตามขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือพร้อมกับไอ้ไข่นุ้ยที่กำลังสบถด่าด้วยความโมโห

"ถ้าต้องไปเป็นทาสราคะให้นายหัวเถื่อนของพวกแก ฉันยอมจมน้ำตายดีกว่า!" ไมยรินตะโกนแข่งกับเสียงคลื่นและลมทะเล ร่างบางสั่นสะท้าน เธอถอยร่นไปจนชิดกั้นขอบเรือ สายตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้

"อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ นะโว้ย! นายหัวรู้เข้า พวกกูสองคนหัวขาดแน่!" ไอ้ไข่นุ้ยพยายามประเล้าประโลม มือสองข้างยื่นออกมาด้านหน้าเพื่อปราม

ไมยรินมองลงไปที่ผิวน้ำทะเลลึกเบื้องล่าง แม้เธอจะว่ายน้ำเป็น แต่ระยะทางข้ามฝั่งท่ามกลางคลื่นลมแรงในยามค่ำคืนเช่นนี้ โอกาสรอดชีวิตแทบเป็นศูนย์ แต่หัวใจอันพยศและศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงไม่ยินยอมให้เธอตกเป็นเหยื่อของใครทั้งนั้น!

"บอกนายหัวของพวกแกไว้เลย...ว่าคนอย่างไมยริน ไม่เคยยอมสยบให้กับความอัปยศ!"

ตู้ม!

ร่างบางกระทบเข้ากับผิวน้ำทะเลอย่างจัง น้ำเย็นจัดแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูรูขุมขน ความเย็นยะเยือกกัดกินไปถึงขั้วหัวใจ ไมยรินดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดของห้วงน้ำ ความจุกแน่นบีบอัดหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก เชือกที่ผูกข้อมือไว้หลวมลงเล็กน้อยจากความเปียกชื้น เธอพยายามใช้ฟันกัดและถูข้อมือกับความคมของปะการังด้านล่างเพื่อปลดพันธนาการ

"ช่วยด้วย...อึก!" แรงคลื่นมหาศาลซัดร่างของเธอหมุนติ้ว ไมยรินสำลักน้ำทะเลรสเค็มจัด ภาพของความตายเริ่มลอยเข้ามาใกล้ ความกลัวความมืดผุดขึ้นในจิตใจ แต่แรงปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อกลับไปล้างแค้นพ่อเลี้ยงใจร้ายทำให้เธอใช้ขากระทุ้งน้ำสุดแรงเกิด

บนเรือประมง เสียงวุ่นวายดังกึกก้อง

"เฮ้ย! มันกระโดดน้ำจริงๆ ว่ะไอ้โต! เอาไงดีวะ!" ไอ้ไข่นุ้ยลุกลี้ลุกลน

"จะเอาไงล่ะวะ! โดดตามสิวะ! ถ้านายหญิงขัดดอกจมน้ำตาย นายหัวควักหัวใจพวกเราออกมาต้มกินแน่!" ไอ้โตสบถอย่างหัวเสีย ก่อนที่ชายฉกรรจ์ทั้งสองจะกระโดดลงน้ำตามไปติดๆ

ท่ามกลางความมืดมิดของท้องทะเล ไมยรินสู้รบกับความลึกและคลื่นลมจนหมดแรง สติของเธอเริ่มเลือนราง ร่างกายลอยเคว้งคว้างไปตามกระแสน้ำ ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่หนาและแข็งแกร่งประดุจคีมเหล็กจะคว้าเข้าที่เอวบางของเธอไว้แน่น และลากร่างที่ใกล้หมดสติขึ้นสู่ผิวน้ำ...