บทที่ 107 107

ค่ำคืนนั้นที่ไร่แสงฉาย บรรยากาศเงียบสงัดและหนาวเย็นกว่าทุกวัน ลมเหนือพัดโชยเอากลิ่นความชื้นของยอดดอยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ทว่าภายในบ้านพักไม้หลังเล็ก ไมยรินกลับนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงอย่างกระสับกระส่าย ความง่วงงุนถูกแทนที่ด้วยความสับสนและภาพความทรงจำที่ฉายซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ

ภาพของนายหัว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ