บทที่ 112 112

พยัคฆ์นั่งมองใบหน้าหวานที่กำลังเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ยด้วยความเอ็นดู เขารู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก การได้ดูแลและทำอาหารให้คนที่รักกิน มันมีความสุขมากกว่าการได้เซ็นสัญญากำไรสิบล้านเสียอีก

"อร่อยไหม?" เขาถามยิ้มๆ

"ก็งั้นๆ แหละค่ะ พอกินกันตายได้" ไมยรินปากแข็ง ตอบหน้าตายทั้งที่ตักข้าวเข้าปากไม่หยุด

พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ