บทที่ 61 61

"อย่าดื้อกับฉันอีก... เข้าใจไหม ยัยเด็กบ้า" เขากระซิบตอบเสียงอ่อนลง จมูกโด่งสันกดหอมลงบนเรือนผมของเธออย่างแสนรัก

"เข้าใจแล้วค่ะ..."

ภาพความหวานซาบซึ้งของการง้อและการให้อภัย ทำเอาลูกน้องและแม่บ้านที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ถึงกับรู้สึกว่าเป็นก้างขวางคอชิ้นเบ้อเร่อ

"เอ่อ... นายหัวครับ" ไอ้ไข่นุ้ยกระแอมไอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ