บทที่ 9 9

เมื่อเสียงประตูดับลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงฟ้าร้องและเสียงพายุฝนด้านนอกที่ยังคงโหมกระหน่ำ พยัคฆ์ถอนหายใจยาว มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเปียกชุ่มของหญิงสาวออกอย่างเก้ๆ กังๆ

เขาพยายามไม่มองสัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดชั้นในสีอ่อน แต่สายตาก็ไม่อาจละไปจากรอยช้ำสีม่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ