บทที่ 90 90

พายุฝนโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงตามที่คาดการณ์ไว้ ฟ้าแลบแปลบปลาบและเสียงฟ้าร้องช่วยกลบเสียงความเคลื่อนไหวต่างๆ ได้เป็นอย่างดี

ไมยรินในชุดเสื้อกันฝนสีดำสนิท สะพายเป้ใบเล็ก ก้าวออกมาจากห้องพักอย่างเงียบเชียบ ป้าผ่องเดินนำหน้าคอยดูลาดเลาให้ เมื่อเห็นว่าทางเดินชั้นสองปลอดคน ทั้งสองก็ค่อยๆ ลัดเลาะลงบันไดหลัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ