บทที่ 36 ตอนที่ 36.

“อย่ากลัวไปเลย... ม่านไหม...” เสียงทุ้มนุ่มเสนาะโสตดังขึ้น  

ดั่งรู้เท่าทันความคิดของผู้ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น น้ำเสียงยามเรียกขาน... แฝงความอ่อนโยนคุ้นหูนัก เหมือนเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง...

ใครกันหนอ... ใครกันกำลังพูดกับเธอ... 

ม่านไหมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง แสงสว่างจัดจ้าจนต้องหรี่ตา เมื่อสายตาหาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ