บทที่ 8 พรากความบริสุทธิ์

เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง ลูเซียโน่เลื่อนมือแกร่งมาล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คเนื้อดี เรียวขาแกร่งเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ถูกมัดแขนอยู่ด้านหลังอย่างช้าๆ เธอโดนมัดข้อมือด้วยเนกไท กุญแจมือและถูกล่ามโซ่อีกชั้นหนึ่ง 

อัญญายืนอยู่กลางห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีเพียงโต๊ะกับเก้าอี้ไม้ เธอจ้องมองหน้าลูเซียโน่ด้วยสายตาดุดันและโกรธเคือง สายตาที่ดูไม่ยอมคนแบบนี้นี่แหละ เขายิ่งรู้สึกสนุกมากขึ้นเรื่อยๆ กับความลึกลับน่าค้นหาของผู้หญิงคนนี้

“จะฆ่าฉันก็ฆ่าเลย” เสียงหวานพูดอย่างแข็งกร้าว

“มันง่ายเกินไป ฉันอยากสนุกกับเธอมากกว่านี้” ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ถอยหลังหนีเขาหรือมีท่าทีว่าจะเกรงกลัวเขา 

อัญญายืนประจันหน้ากับชายหนุ่มที่ร่างสูงใหญ่กว่าเธอหลายเท่า ลูเซียโน่ยกยิ้มมุมปากก่อนที่เขาจะผลักร่างอรชรถอยหลังไปนั่งลงบนโต๊ะ 

ร่างกำยำก้าวเข้าคร่อมและทาบทับอยู่เหนือร่างบอบบางนั้น วงแขนแกร่งขยับขึ้นกักกันเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับกรง มือสากวางอยู่บนโต๊ะ ขณะเดียวกันใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้าสวย กลิ่นหอมจากน้ำหอมราคาแพงของชายหนุ่มลอยมาปะทะจมูกของเธอ

นัยน์ตาคมกริบสำรวจร่างอรชรอย่างจาบจ้วง ก่อนที่มือแกร่งจะยกขึ้นมา แล้วใช้นิ้วแกร่งพันวนเส้นผมของหญิงสาวหยอกล้อเล่นชั่วครู่ นิ้วร้ายลากลงมาสัมผัสผิวเนื้อสาวต่อ จากลำคอระหงไล่ต่ำลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าอกอวบอิ่ม อัญญาไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาแต่เธอมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าวอยู่ตลอดเวลา

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกอดรัดแผ่นหลังแบบบางเข้ามากระแทกแนบชิดกับร่างกำยำมากกว่าเดิม 

หญิงสาวดีดดิ้นอีกครั้งพร้อมกับพยายามที่จะยกเข่าขึ้นมากระแทกกลางกายของชายหนุ่ม ทว่าเขาก็รู้ทันและใช้เรียวขาแกร่งหยุดการเคลื่อนไหวของหญิงสาวและแทรกกลางกายสาวเพื่อให้เรียวขาขาวผ่องแยกออกจากกัน กระโปรงชุดราตรีที่ขาดเพราะน้ำมือของเธอ รั้งขึ้นไปจนแทบจะเห็นกางเกงชั้นในตัวจิ๋วสีดำ

ชายหนุ่มก้มลงมองเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นกระโปรงชุดราตรีด้วยสายตาจาบจ้วง เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าผู้หญิงตรงหน้าของเขาช่างเป็นคนที่สวยและมีเสน่ห์ยิ่งนัก

“เธอต้องการอะไร” ริมฝีปากหนาเอ่ยถามคลอเคลียอยู่ใกล้เรียวปากเล็ก…แต่คำตอบที่เขาได้ก็มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้น

“อือ…ไม่ตอบ…เข้าใจแล้วล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำอยู่คนเดียวราวกับคนบ้า เนื่องจากหญิงสาวไม่ตอบอะไรเขาเลยสักนิด ลูเซียโน่ยิ่งรู้สึกท้าทายมากยิ่งขึ้น เขาจับเธอพลิกหันหลังและกดแผ่นหลังแบบบางให้ด้านหน้าเธอแนบลงไปกับโต๊ะไม้ 

“อึก!!” เสียงหวานเก็บกดอยู่ในลำคอ เธอรู้สึกเจ็บที่ชายหนุ่มทำรุนแรงแต่หญิงสาวก็ต้องอดทนและพยายามเก็บเสียงร้องเอาไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอ

ร่างอรชรอยู่ในท่าโก้งโค้งกับโต๊ะไม้กลางห้อง เขายกยิ้มอย่างสะใจทุกครั้งที่เขาได้ทำให้เธอเจ็บตัว เลือดสีแดงสดไหลหยดจากหน้าผากลงไปโดนเสื้อขาวและแผ่นหลังแบบบางบางส่วน 

เมื่อลูเซียโน่เห็นเลือดตัวเองที่หยดลงมาอย่างต่อเนื่อง เขาก็ยิ่งรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาในใจ เขาไม่เคยโดนผู้หญิงทำร้ายมาก่อนในชีวิต ซึ่งแน่นอนว่าเธอต้องเจ็บมากกว่าเขาหลายพันเท่าอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มใช้เท้าดันเรียวขาสวยแยกออกกว้าง เขามองไหล่มนขาวเนียนอยู่ชั่วครู่ ลูเซียโน่อยากทำให้เธอมีแผลบ้าง ใบหน้าหล่อเหลาจึงโน้มลงไปฝังเขี้ยวงับเข้าที่ไหล่ขาวเนียน

“โอ๊ย!!” เสียงหวานร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวด หญิงสาวถูกชายหนุ่มกัดอย่างแรง เธอดิ้นพล่านแต่ก็โดนเขากดแผ่นหลังเอาไว้แน่น

จากนั้นมือแกร่งอีกข้างก็เลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งมือสากมาหยุดอยู่ตรงต้นขาขาวเนียนด้านหลัง เขาเลื่อนมือล้วงเข้าไปใต้กระโปรงชุดราตรีสีแดงอย่างรวดเร็ว

“นี่! หยุดนะ!” อัญญาตะโกนออกมา

“อยู่เฉยๆ นะ คนสวย” ไม่พูดเปล่า เขาใช้ปลายนิ้วลูบวนอยู่ตรงกลางกางเกงชั้นในตัวจิ๋วสีดำไปมา

“ฉันบอกให้ฆ่าฉันไง!!” เสียงหวานตะคอกใส่ชายหนุ่มอีกครั้ง เมื่อเขาเริ่มเข้ามารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธอมากจนเกินไป 

ลูเซียโน่ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ มือแกร่งลูบวนตรงจุดสงวนหญิงสาว ก่อนที่เขาจะค่อยๆ แหย่นิ้วเข้าไปข้างขอบกางเกงชั้นในของหญิงสาว นิ้วแกร่งได้สัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มนิ่มของกลีบเนื้อสาวเป็นครั้งแรก ความต้องการของเขาเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ แก่นกายใหญ่ที่อยู่ภายใต้กางเกงเริ่มพองตัวขยายเต็มที่จนรู้สึกปวดไปทั้งลำเอ็น

นิ้วร้ายแหวกกลีบเนื้อที่แนบชิดติดกันสนิทอยู่ในคราแรก ก่อนที่เขาจะใช้ปลายนิ้วสากบดขยี้ติ่งเสียวของหญิงสาว เธอดิ้นพล่านอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของชายหนุ่มได้ อีกทั้งหญิงสาวยังโดนมัดมือและล่ามโซ่อยู่ด้วย 

ลูเซียโน่บดคลึงติ่งเสียวของเธออยู่ชั่วครู่ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกถึงบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาภายในท้องน้อยเธอ แต่อัญญาก็พยายามสกัดกั้นไม่ให้ตัวเองเปล่งเสียงใดๆ ออกมา ไม่กี่นาทีต่อมา ชายหนุ่มถอดกางเกงในสีดำของหญิงสาวลงอย่างรวดเร็ว

พรึบ!

“หยุดนะ! ไอ้ทุเรศ!” เรียวขาสวยพยายามจะหุบเข้าหากันแต่มันก็เป็นไปได้ยากเหลือเกิน เนื่องจากมีเรียวขาแกร่งคอยขวางกั้นอยู่

“หึ!” รอยยิ้มชั่วร้ายยกยิ้มอย่างชอบใจ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายมองปากถ้ำสีสวยที่แนบชิดสนิทกันอยู่ ราวกับว่าไม่เคยผ่านการรุกล้ำเข้าไปแต่อย่างใด มือสากดึงรั้งกางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอลงมาเล็กน้อย 

“แกจะต้องได้ชดใช้ในสิ่งที่แกทำกับฉัน” อัญญาเอ่ยลอดผ่านไรฟัน

ลูเซียโน่ไม่รอช้าอีกต่อไป นิ้วแกร่งลูบวนติ่งเนื้อนุ่มสลับกับปากถ้ำที่เริ่มมีน้ำหวานไหลเยิ้มออกมา แม้ว่าเธอจะพยายามห้ามความรู้สึกของตัวเอง แต่ร่างกายเธอกลับตอบสนองไปอย่างอัตโนมัติ

ปัก!!