บทที่ 74 ไฉนทำตัวเป็นโจรราคะ

“ฮืม เจ้าฝันร้าย” เขากดหน้าผากตนเองกับหน้าผากของนาง ข่มกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในให้สงบลง “ตั้งแต่วันที่ข้าหิ้วเจ้าขึ้นรถม้ามา เจ้ามักนอนละเมอฝันร้ายมาตลอด”

“ข้า...ข้าไม่รู้ว่า...”  หรือเป็นเขาที่ค่อยดูแลนางในรถม้า 

“ช่างเถอะ”  เขาขยับตัวในท่าที่นอนสบาย ดึงร่างเล็กให้ศีรษะของนางซุกอยู่ในอกอุ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ