บทที่ 96 เหตุผลที่มีชีวิตอยู่

“หันซู” ฉู่ห่าวหรานเอ่ยขึ้น

“ขอรับ”  หันซูมัวแต่นึกถึงอาหารที่จะได้กินเย็นนี้ก็ทำให้สติหลุดไปชั่วขณะ 

“กลืนน้ำลายของเจ้าเสีย”

“ขอรับ!”  หันซูรีบกลืนน้ำลายลงคอทันที  

ฉู่ห่าวหรานกลอกตาแล้วระบายลมหายใจเบาๆ  “เจ้าตรวจสอบยาตลับนั้น”

“ขอรับ”  เขาเปิดตลับยาขึ้นดมกลิ่นแต่ยังไม่กล้าแตะต้องเพราะเกรงจะมีพิษ 

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ