บทที่ 82 เจ็ดรอยแยกสวรรค์

รอยแยกสีขาวทั้งเจ็ดพาดผ่านท้องฟ้าเหนืออาณาจักรเฟิงหลง เส้นแสงเหล่านั้นไม่ได้ฉีกเมฆให้แตกออกเท่านั้น แต่ยังดูดกลืนสีสันของสิ่งที่อยู่ใกล้เคียง จนยอดเขา แม่น้ำ และผืนป่าค่อย ๆ กลายเป็นสีซีดราวกับภาพวาดที่ถูกลบด้วยมือที่มองไม่เห็น

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่บนสันเขา มองรอยแยกที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ความร้อนจ...