บทที่ 59 ยอมเป็นน้อย

“สวัสดีครับนายหญิง ผมมาหานายครับ”

“โอ้โห นี่!!! ยัยวิป แกไปฉีดน้ำใส่พาทิศทำไม”

ทันทีที่เห็นสภาพของลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่ม น้ำพั้นช์ถึงกับต้องตกตะลึงกับสภาพของเขาไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเลยสักนิด อย่าถามหาจุดที่แห้งเลย มันแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ

“กะ ... ก็ ... ฉันคิดว่าเขาเป็นขโมยนี่”

“แกขอโทษเขาเลยนะ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ