บทที่ 72 กลั่นแกล้ง

“ไปกินข้าวได้แล้ว ทุกคนรอเธออยู่คนเดียว”

ชายผู้มีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนพูดขึ้น แม้น้ำเสียงจะคล้ายคลึงกับมาร์ตินผู้ชายของเธอ แต่เธอย่อมรู้ได้ว่าคนนี้ไม่ใช่ หากจะคิดว่ามาร์ตินใส่คอนแทคเลนท์มันคงไม่ใช่ เพราะเขามีดวงตาที่สวย และทรงเสน่ห์อยู่แล้ว

“คะ ... คุณไม่ใช่ป๋า”

“ไปกินข้าว ฉันหิวแล้ว”

น้ำพั้นช์สะบัดมืออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ