บทที่ 2 ตอนที่ 2 สัมผัสในความมืด

ตอนที่ 2 สัมผัสในความมืด

ความมืดมิดที่ปกคลุมดวงตาคู่สวยทำให้โลกทั้งใบของพะแพงมืดดับสนิทไปในพริบตา สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้ในเวลานี้คือสัมผัสวาบหวามและลมหายใจร้อนระอุของคาร์เตอร์ที่เป่ารดอยู่ตรงซอกคอของเธอ

“อื้อ~ ออกไปนะ” พะแพงพยายามเอียงคอหนี ริมฝีปากอุ่นร้อนที่กำลังละเลียดซุกไซ้ตามผิวเนียนนุ่มของเธอ ความสยิวเรือนร่างและแรงอารมณ์ที่ไม่คุ้นเคยพุ่งสูงขึ้นจนแผ่นอกบางกระพือขึ้นลงด้วยความถี่สั่น

ชายหนุ่มไม่ได้หยุดตามคำร้องขอ มิหนำซ้ำเขายังยกยิ้มร้ายในความมืด ฝ่ามือหนาที่เคยจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมาที่เอวคอดของพะแพง ก่อนที่จะบีบเฟ้นสะโพกงอนงามอย่างถือสิทธิ์และหนักหน่วง

“ยิ่งเธอต่อต้าน... ฉันก็ยิ่งอยากลงโทษ” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบตอบชิดใบหู ก่อนที่ฟันคมจะงับลงบนติ่งหูเล็กเบาๆ จนพะแพงต้องสะดุ้งสุดตัว

“คุณมันฉวยโอกาส!” พะแพงตวาดกลับทั้งที่ดวงตายังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าผูกตาสีดำสนิท สัญชาตญาณความพยศสั่งให้เธอขยับหาเขา เธอตั้งใจจะยกเรียวขาเล็กขึ้นถีบหรือกระแทกใส่คนตรงหน้า

ทว่าคาร์เตอร์กลับรู้ทัน เขาใช้ท่อนขาแกร่งของตัวเองแทรกเข้ามาระหว่างขาของเธออย่างรวดเร็ว บีบบังคับให้เรือนร่างของเธอต้องแนบชิดติดกับแผงอกและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

“ถ้าร่างกายของเธอพร้อมจะสู้ขนาดนี้ งั้นเราย้ายไปสู้กันต่อที่อื่นดีกว่า”

ยังไม่ทันที่พะแพงจะได้เอ่ยปากเถียงต่อ ร่างทั้งร่างของเธอก็ลอยหวือขึ้นมาจากพื้นทันที ชายหนุ่มช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นในท่าอุ้มแตงอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก พะแพงตกใจจนต้องรีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอแกร่งของเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณกลัวตก กลิ่นหอมเปลือกไม้เฉพาะตัวของเขาโชยเข้าเตะจมูกจนเธอต้องเกร็งตัวแน่น

“ปล่อยนะ! คุณจะพาฉันไปไหน!”

“ไปห้องของฉัน สถานที่ที่จะทำให้เธอเรียนรู้ว่าการเป็น ‘ตัวประกัน’ ของคาร์เตอร์ มันต้องเจอกับอะไรบ้าง” คาร์เตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทว่าเต็มไปด้วยความดุดันและทรงอำนาจ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเขาดังขึ้นสม่ำเสมอ พะแพงที่ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลยทำได้เพียงปล่อยให้เขาอุ้มพาเธอเดินไปตามระเบียงทางเดินที่เงียบสงัด ประสาทสัมผัสเรื่องการฟังและรสสัมผัสของเธอทำงานหนักขึ้นเป็นเท่าตัว เธอได้ยินเสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก

พรึ่บ!

ร่างบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์อย่างเบามือ ทว่าก่อนที่พะแพงจะได้ขยับตัวลุกขึ้นหรือเอื้อมมือไปปลดผ้าผูกตาออก ร่างสูงใหญ่ของคาร์เตอร์ก็ทาบทับลงมาทันที เขาใช้มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะบนหมอนนุ่ม

“อย่าคิดแม้แต่จะถอดมันออก” คาร์เตอร์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่เหนือริมฝีปากจิ้มลิ้มของเธอ “ผ้าผูกตานี้จะอยู่บนตาของเธอ จนกว่าฉันจะอนุญาตให้ถอด”

“คุณมันคนบ้าอำนาจ! ทำแบบนี้มันไม่ใช่การขัดดอกแล้วนะคะ” พะแพงเม้มริมฝีปากแน่น แม้จะมองไม่เห็นแต่เธอก็เชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับทิศทางเสียงของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าคุณต้องการแค่ร่างกายของฉันเพื่อความสะใจ ก็ทำเลยสิ! แต่จำไว้ว่าหัวใจของฉันไม่มีวันยอมจำนนให้คนเหี้ยมโหดอย่างคุณ!”

คำพูดพยศของเธอ กลับยิ่งปลุกไฟแห่งความหลงใหลในตัวคาร์เตอร์ให้ลุกโชน มาเฟียหนุ่มมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังต่อล้อต่อเถียงกับเขาด้วยความรู้สึกคลั่งรักจนแทบควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้

ปากบอกว่าเธอเป็นแค่นักโทษ... แต่หัวใจของเขากลับเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอทำท่าทางเกลียดชังเขา ทั้งที่ความจริงแล้ว เขายอมทำทุกอย่าง ยอมสวมบทตัวร้ายและยอมถูกมองว่าเป็นมาเฟียใจโหด ก็เพื่อปกป้องเธอจากแผนการต่ำช้าของพ่อแท้ๆ ที่คิดจะขายเธอให้มาเฟียตระกูลอื่น

“ก้มหัวให้ฉันมันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก... พะแพง” คาร์เตอร์กดน้ำเสียงพร่า ก่อนที่จะก้มลงประทับริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างหนักหน่วงและบีบบังคับ

“อื้อ!!!” พะแพงบิดตัวหนี สัมผัสจูบแรกที่ดุดันและร้อนแรงทำเอาสมองของเธอพร่ามัว คาร์เตอร์บดขยี้ริมฝีปากอย่างชำนาญ ก่อนที่จะใช้ลิ้นหนาแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานภายในช่องปากของเธออย่างหิวโหยและเอาแต่ใจ

จูบของเขาไม่ได้มีแค่ความดุดัน ทว่าลึกลงไปกลับมีความอ่อนหวานและโหยหาซ่อนอยู่ด้วยเช่นกัน สัมผัสจากปลายลิ้นร้อนที่เกี่ยวพันลิ้นเล็กของเธอทำให้พะแพงเริ่มหมดแรงต่อต้าน ร่างกายเริ่มสั่นระริก ลมหายใจขาดช่วงติดขัด เสียงครางหวานแผ่วเบาลอดผ่านลำคอออกมาอย่างลืมตัว

“อ่า~ อื้ม...”

คาร์เตอร์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังแดงระเรื่อด้วยไฟเสน่หา ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เคยพยศใส่เขาตอนนี้บวมเจ่อและฉ่ำวาวไปด้วยน้ำลาย เขายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนที่จะค่อยๆ เลื่อนซุกไซ้ใบหน้าคมเข้มลงมาตามกรอบหน้าและลำคอขาวเนียน

มือหนาอีกข้างที่ยังเป็นอิสระค่อยๆ ลูบไล้จากหน้าท้องแบนราบขึ้นมาหยุดอยู่ที่ทรวงอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อผ้า เขานวดเฟ้นมันอย่างเบามือ สลับกับบีบเค้นหนักๆ เพื่อกระตุ้นอารมณ์ความหวาบหวิวให้หญิงสาวใต้ร่าง

“อ่า~~~ คาร์เตอร์... พอแล้ว...” พะแพงบิดเกร็งสะโพก ความรู้สึกวาบหวามปั่นป่วนในท้องน้อยทำเอาเธอประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วมือของเขาแน่น ความมืดทำให้เธอต้องพึ่งพาเพียงสัมผัสที่ร้อนแรงนี้ และมันกำลังจะทำให้เธอสูญเสียการควบคุมตัวเอง

“บอกฉันมาสิ... ว่าสัมผัสของใครที่กำลังทำให้เธอรู้สึกแบบนี้?” คาร์เตอร์เอ่ยถามเสียงพร่า

“คุณ... อื้อ~ คุณมันคนใจร้าย...”

“ตอบให้ตรงคำถาม” คาร์เตอร์ใช้นิ้วสะกิดยอดอกสีชมพูระเรื่อเบาๆ จนพะแพงสะท้านไปทั้งตัว

“คาร์เตอร์! สัมผัสของคุณ... อ๊ะ!” เธอร้องออกมาเมื่อเขาบีบเคล้นเน้นย้ำความรู้สึกนั้นลงมาอีกครั้ง

“ดีมาก...” คาร์เตอร์ยกยิ้มอย่างคลั่งรัก นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองร่างสวยที่กำลังระทวยอยู่ใต้พันธนาการของเขา เขาก้มลงเลียยอดอกงามอย่างหยอกเย้า ก่อนจะเอ่ยกระซิบประโยคตอกย้ำความสัมพันธ์ใต้เงามืดนี้อีกครั้ง “จำความรู้สึกนี้ไว้ เพราะต่อจากนี้ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน หรือคิดจะหนีไปไกลแค่ไหน ร่างกายและประสาทสัมผัสของเธอ จะจำได้แค่สัมผัสจากมาเฟียไร้หัวใจคนนี้คนเดียวเท่านั้น!”