บทที่ 3 ตอนที่ 3 เจ้าของพันธนาการ

ตอนที่ 3 เจ้าของพันธนาการ

ความเร่าร้อนและบทลงโทษที่ยาวนานตลอดทั้งคืนดับลงพร้อมกับความอ่อนล้าที่จู่โจมร่างบางจนหลับสนิทไปในอ้อมกอดแกร่ง

แสงแดดยามเช้าที่สอดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนหรูหรา ไม่ได้ทำให้คาร์เตอร์ตื่นขึ้น เพราะชายหนุ่มไม่ได้นอนหลับเลยแม้แต่วินาทีเดียว

นัยน์ตาคมเข้มไร้ซึ่งความง่วงงุน จ้องมองใบหน้าสวยหวานของพะแพงที่กำลังซุกอยู่กับอกอุ่นของเขาราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ไร้เดียงสา นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เลื่อนไปเกลี่ยปอยผมที่ปะหน้าผากมนออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนนี้ช่างขัดกับภาพลักษณ์มาเฟียสุดเหี้ยมโหดเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาคู่สวยของเธอยังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าผูกตาสีดำสนิท แม้กระทั่งยามหลับ คาร์เตอร์ก็ยังไม่ยอมถอดมันออก ไม่ใช่เพราะเขาอยากกลั่นแกล้งเธอ แต่เพราะเขารู้ดีว่าหากเปิดตาขึ้นมา พะแพงจะใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและพยศจ้องมองเขาอีก

“ถ้าเธอรู้ความจริง... เธอจะยังจ้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอยู่ไหม พะแพง” คาร์เตอร์เอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา พฤติกรรมปากแข็งแต่ทรงคลั่งทำงานอย่างหนัก เขาก้มลงประทับจูบหน้าผากเนียนอย่างแสนรัก ก่อนที่จะค่อยๆ ขยับตัวลุกออกจากเตียงเพื่อไม่ให้คนสลบไสลตื่นขึ้นมา

ชายหนุ่มสวมกางเกงสแลกและเชิ้ตสีดำ ปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยแผงอกกำยำที่มีรอยข่วนเล็กๆ จากเล็บของพะแพงเมื่อคืน คาร์เตอร์เดินออกไปที่ห้องทำงานส่วนตัว ที่ซึ่ง ‘แดเนียล’ มือขวาคนสนิทกำลังยืนรอรายงานข่าวสำคัญอยู่ด้วยสีหน้าตึงเครียด

“เรื่องที่ให้ไปสืบ ได้ความว่ายังไง?” คาร์เตอร์เดินไปนั่งที่เก้าอี้หนัง ตัวตนที่อ่อนโยนเมื่อครู่หายไปจนหมด เหลือเพียงมาเฟียสายโหดผู้ไร้ความปรานีเท่านั้น

“พ่อของคุณพะแพง...” แดเนียลรีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นสายตาดุจัดของนายใหญ่ “ฝั่งตระกูลอริทางตอนใต้ติดต่อผ่านพ่อของคุณพะแพงจริงครับ พวกมันไม่ได้แค่ใส่ร้ายเรื่องเงินมัดจำห้าสิบล้าน แต่พ่อของคุณพะแพงกำลังจะใช้เธอเป็นเหยื่อล่อ... เสนอขายตัวคุณพะแพงให้พวกมันเพื่อแลกกับเส้นทางการค้าใหม่”

ปัง!

ฝ่ามือหนากระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนแก้วกาแฟสั่นคลอน นัยน์ตาสีฟ้าของคาร์เตอร์ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและความเหี้ยมโหด กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกมาจนแดเนียลยังต้องก้มหน้าหลบสายตาทันที

“เลวทราม...” คาร์เตอร์กดเสียงต่ำจนเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ “คิดจะขายลูกสาวตัวเองกินงั้นเหรอ คนอย่างมันไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นพ่อคนด้วยซ้ำ!”

“นายท่านจะให้จัดการเลยไหมครับ?”

“ยังก่อน...” คาร์เตอร์ถอนหายใจยาวๆ พยายามกดอารมณ์คลั่งให้อยู่ใต้ความเยือกเย็น “เก็บหลักฐานทุกอย่างไว้ แล้วคุ้มกันคฤหาสน์ให้แน่นหนาที่สุด อย่าให้พวกมันส่งคนเล็ดลอดเข้ามาเข้าใกล้พะแพงได้แม้แต่นิ้วเดียว ใครกล้าแตะต้องเธอ... ฉันจะลากคอมันมาสับเป็นชิ้นๆ”

“รับทราบครับนาย”

หลังจากแดเนียลเดินออกไป คาร์เตอร์ก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ ความหนักอึ้งในหัวใจทำให้เขาต้องเดินกลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่อีกครั้ง ชายหนุ่มเดินตรงไปยังเตียงกว้าง จ้องมองพะแพงที่เริ่มขยับตัวและส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอเมื่อรู้สึกตัวตื่น

“อื้อ~” พะแพงขมวดคิ้วแน่น มือเรียวเล็กพยายามยกขึ้นมาแกะผ้าผูกตาออกตามสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาของคาร์เตอร์เอื้อมมารวบจับข้อมือเธอไว้ได้ทัน

“บอกแล้วใช่ไหม ว่าห้ามถอด” เสียงทุ้มดุดันของคาร์เตอร์ดังขึ้นข้างเตียง ทำเอาพะแพงสะดุ้งสุดตัว ความทรงจำเกี่ยวกับบทลงโทษอันเร่าร้อนเมื่อคืนพุ่งกลับเข้ามาในสมองจนใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“คาร์เตอร์! ถอดออกเดี๋ยวนี้นะ” พะแพงพยายามดิ้นรนและพยศใส่ทิศทางของเสียง “ฉันตื่นแล้ว แล้วนี่มันก็เช้าแล้วด้วย คุณจะปิดตาฉันไปถึงเมื่อไหร่!”

“ตราบใดที่เธอยังอยู่ในคฤหาสน์ของฉัน ในฐานะตัวประกันขัดดอก เธอต้องทำตามคำสั่งของฉันเท่านั้น” คาร์เตอร์แทรกตัวขึ้นมาบนเตียง ดึงร่างบางที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาเข้ามากอดไว้บนตักอย่างถือสิทธิ์

“ปล่อยฉัน! คนฉวยโอกาส คุณมันไม่มีหัวใจ” พะแพงเอื้อมมือไปทุบแผงอกแกร่งของเขาอย่างเต็มแรง แต่มือหนาของเขากลับรวบมือเธอไว้อีกครั้ง ก่อนจะกดจูบลงบนหลังมือเนียนหนักๆ

“ไม่มีหัวใจงั้นเหรอ?” คาร์เตอร์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้ามองใบหน้าสวยที่กำลังแง่งอนด้วยความเอ็นดู “ถ้าฉันไม่มีหัวใจ ป่านนี้เธอคงไม่ได้นอนสบายอยู่บนเตียงหรูๆ แบบนี้หรอก”

คาร์เตอร์ละมือไปหยิบถาดอาหารเช้าที่เขาสั่งให้คนรับใช้จัดเตรียมไว้อย่างเป็นพิเศษ ซึ่งเต็มไปด้วยของโปรดของพะแพงทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นซุปข้าวโพดร้อนๆ หรือสตรอว์เบอร์รีสดที่เธอชอบ ชายหนุ่มตักซุปขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนที่จะจ่อไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ

“กินซะ”

พะแพงเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนี

“ฉันไม่กิน! ฉันไม่ใช่เด็ก และฉันก็ไม่กินอาหารจากคนที่พันธนาการฉันไว้แบบนี้”

“อย่าพยศให้มันมากนัก” คาร์เตอร์กดเสียงต่ำ ทำทีเป็นขู่ “หรือจะให้ฉันป้อนเธอด้วยปาก?”

คำขู่สุดหวาบหวิวทำเอาพะแพงหน้าแดงระเรื่อทันที เมื่อนึกถึงสัมผัสจูบที่ร้อนแรงที่ตักตวงความหวานจากเธอเมื่อคืนแล้วหัวใจก็เต้นระสับอย่างควบคุมไม่ได้ สุดท้ายเธอจึงยอมเปิดปากรับซุปร้อนๆ ที่เขาป้อนอย่างอิดออด

คาร์เตอร์มองภาพหญิงสาวตรงหน้าที่ยอมกลืนซุปเข้าไปด้วยสายตาคลั่งรัก เขาคอยเช็ดริมฝีปากให้เธออย่างนุ่มนวล ประคบประหงมทุกอย่างราวกับเธอเป็นแก้วเจียระไนที่ทรงคุณค่า ปากบอกว่าเธอเป็นแค่นักโทษขัดดอก แต่การกระทำทุกอย่างกลับตอกย้ำว่าเขายอมเป็น ‘ทาสรัก’ ที่พร้อมจะดูแลเธอทุกตารางนิ้ว

“กลิ่นซุป... ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันชอบซุปข้าวโพด?” พะแพงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นและรสชาติทำให้เธอเริ่มเอะใจ เพราะอาหารทุกอย่างในถาดนี้คือสิ่งที่เธอชอบทั้งหมด

คาร์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่จะปรับสีหน้าให้เป็นความเย็นชาตามเดิม

“เดาเอา ของพื้นๆ แบบนี้ ใครๆ ก็กินได้ทั้งนั้น” คาร์เตอร์เอ่ยตอบเสียงแข็ง ปากแข็งกลบเกลื่อนความจริงที่ว่าเขาจำรายละเอียดเกี่ยวกับเธอได้ทุกอย่างตั้งแต่หลายปีก่อน

“โกหก...” พะแพงพึมพำเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนและการดูแลเอาใจใส่ที่ขัดกับการกระทำดุดันของเขา เริ่มทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเธอสั่นคลอน

พะแพงเริ่มมองออกว่ามาเฟียสุดเหี้ยมโหดคนนี้ อาจจะไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่เธอคิด... และลึกลงไปในความมืดมิดนี้ มีความจริงบางอย่างที่เขากำลังปิดบังเธออยู่