บทที่ 4 ตอนที่ 4 เปลวไฟในดวงตา

ตอนที่ 4 เปลวไฟในดวงตา

ความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจของพะแพงเริ่มเด่นชัดยิ่งขึ้นในทุกๆ วัน แม้ก่อนหน้านี้ดวงตาคู่สวยจะเคยถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าผูกตาสีดำสนิททุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าคาร์เตอร์ แต่ประสาทสัมผัสส่วนอื่นของเธอกลับทำงานได้อย่างเฉียบคม

สัมผัสที่เขาป้อนอาหาร ความอ่อนโยนยามที่เขาคอยประคบประหงมเช็ดตัว หรือแม้แต่การระมัดระวังไม่ให้เธอเดินชนสิ่งของยามที่เขาพาเธอเคลื่อนย้ายไปมาในคฤหาสน์ ทุกอย่างมันขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของมาเฟียใจโหดที่เหี้ยมโหดเกินกว่าจะหยิบยื่นความเมตตาให้ใคร

ทว่าความตึงเครียดภายในคฤหาสน์หรูหรากลับเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ เมื่อถึงเวลาจัดงานเลี้ยงต้อนรับพันธมิตรทางการค้าใต้ดิน

“คืนนี้เธอต้องออกไปปรากฏตัวข้างกายฉัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคาร์เตอร์ดังขึ้นข้างหู ขณะที่มือหนาของเขากำลังช่วยติดกระดุมเสื้อราตรีหลังเปิดกว้างของเธอให้อย่างเบามือ

“ในฐานะอะไร ตัวประกันขัดดอกของคุณงั้นเหรอ?” พะแพงถามขึ้น นัยน์ตาใต้ผ้าผูกตายังคงแสดงออกถึงความพยศไม่ยอมเปลี่ยน

คาร์เตอร์ชะงักมือเล็กน้อย เขากดจูบลงบนลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าอย่างหนักหน่วงจนเธอหลุดเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่จะเอื้อมมือขึ้นไปปลดปมผ้าผูกตาสีดำสนิทออกอย่างแผ่วเบา ผ้าเนื้อนุ่มคลายออกร่วงลงสู่พื้น เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่จ้องมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ

“ในฐานะ คนของฉัน” คาร์เตอร์สบตากับดวงตาคู่สวยที่เขาหลงใหลมาตลอดด้วยสายตาคลั่งรักที่ซ่อนความดุดันเอาไว้ “ฉันจะไม่ปิดตาเธออีกแล้ว เพราะคืนนี้ฉันอยากให้เธอใช้ตาคู่นี้มองดูว่า ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง หรือแม้แต่มองเธอด้วยสายตาลวนลาม”

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ชั้นล่าง เสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ แว่วประสานกับเสียงพูดคุยของบรรดาผู้ทรงอิทธิพลในวงการมืด คาร์เตอร์ในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตเดินกุมมือพะแพงเอาไว้แน่น ร่างบางสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงโดดเด่น ใบหน้าสวยหวานและนัยน์ตาคมเข้มไร้สิ่งบดบังส่งเสริมให้เธอมีเสน่ห์ลึกลับและเย้ายวนจนสายตาของผู้ชายหลายคนในงานต้องเหลียวมองตาม

“มองอะไร!” เสียงดุดันของคาร์เตอร์ดังขึ้น นัยน์ตาคมเข้มฉายรังสีอำมหิตจ้องมองเหล่าผู้ชายที่กำลังลอบมองพะแพงด้วยสายตาหื่นกระหาย เขากระชับเอวบางของเธอเข้ามาติดชิดแผงอกแกร่งทันทีอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

“คุณอย่าทำตัวหึงโหดไม่เข้าเรื่องจะได้ไหม” พะแพงกระซิบตอบเบาๆ รู้สึกได้ถึงแผ่นอกกว้างที่กำลังเกร็งแน่นด้วยความโกรธ

“ฉันไม่ได้หึง ฉันแค่หวงของของฉัน” คาร์เตอร์ตอบเสียงแข็งตามสไตล์คนปากแข็ง แต่ฝ่ามือที่กุมมือเธอไว้กลับกอดรัดแน่นขึ้นจนไม่ยอมให้มีระยะห่างแม้แต่นิดเดียว

ทว่าในระหว่างที่คาร์เตอร์แยกตัวออกไปเจรจาธุรกิจสำคัญกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นามว่า ‘โฆเซ่’ ซึ่งเป็นหนึ่งในมาเฟียฝั่งอริที่เดินทางมาร่วมงาน ก็ถือโอกาสเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพะแพงที่นั่งรออยู่ตรงโซฟามุมห้อง

“สวยไม่เบานี่... นึกว่าคาร์เตอร์มันแอบซ่อนของดีไว้คนเดียวซะอีก” โฆเซ่ยิ้มหยัน ก่อนที่จะถือวิสาสะเอื้อมมือหมายจะจับที่คางมนของพะแพง “เรือนร่างสวยเผ็ดขนาดนี้... น่าเสียดายที่ต้องมาอยู่กับคนไร้หัวใจอย่างมัน มาอยู่กับฉันดีกว่าไหมสาวน้อย?”

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” พะแพงเอี้ยวหน้าหนีด้วยความรังเกียจ สัญชาตญาณความพยศสั่งให้เธอเอื้อมมือไปปัดมือขยะแขยงนั่นออกอย่างรุนแรง

“ฤทธิ์เยอะซะด้วย” โฆเซ่ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ เขากระชากข้อมือของพะแพงเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอร้องออกมาด้วยความตกใจ

“ปล่อยนะ!”

เคร้ง!

เสียงแก้วไวน์แตกกระจายดังไปทั่วห้องโถงกว้าง บรรยากาศภายในงานเงียบกริบลงในพริบตาเมื่อรังสีอำมหิตอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงของคาร์เตอร์ นัยน์ตาสีฟ้าที่เคยเย็นชา ทว่าตอนนี้ฉายแววไปด้วยไฟโทสะที่ไร้การควบคุม

พรึ่บ!

เพียงเสี้ยววินาที คาร์เตอร์ก็ก้าวเข้ามาถึงตัวโฆเซ่ เขากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างแรงแล้วซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของโฆเซ่จนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น พร้อมกับร่างของคาร์เตอร์ที่ตามไปคร่อมแล้วจ่อปลายกระบอกปืนสั้นสีดำสนิทเข้าที่หน้าผากของโฆเซ่ต่อหน้าต่อตาแขกทั้งงาน

“คุณคาร์เตอร์! ใจเย็นก่อนครับ” เสียงของลูกน้องพยายามร้องห้าม

“คาร์เตอร์! หยุดนะ!” พะแพงตกใจลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาคู่สวยเบิ่งกว้างด้วยความตื่นตกใจเมื่อเห็นความโหดเหี้ยมของเขาด้วยตาตัวเองเต็มๆ

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม...” น้ำเสียงของคาร์เตอร์ต่ำพร่า และสั่นสะท้านไปด้วยความคั่งแค้น นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองศัตรูใต้ร่างราวกับพญายมราชที่พร้อมจะลากดวงวิญญาณลงสู่นรก “ใครกล้าแตะคนของฉัน แม้แต่ปลายเล็บ มันต้องตาย!”

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวหนึ่งนัด เลือดสดๆ ฉีดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ โฆเซ่สิ้นใจในทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ร้องขอชีวิต แขกเหรื่อในงานแตกตื่นตกใจ ต่างรีบถอยห่างด้วยความหวาดกลัว คาร์เตอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดจับกระบอกปืนแน่น ลมหายใจหอบหนักด้วยแรงอารมณ์หึงโหดที่ดุร้ายอย่างถึงที่สุด

เขาก้าวตรงเข้ามาหาพะแพงที่กำลังยืนตะลึงและสั่นสะท้าน คาร์เตอร์ฉวยคว้าเอวคอดของเธอขึ้นอุ้มช้อนตัวไว้แนบอกทันทีโดยไม่สนใจสายตาใครหน้าไหนทั้งสิ้น

“คาร์เตอร์! คุณยิงคนต่อหน้าทุกคนแบบนี้ได้ยังไง” พะแพงถามเสียงสั่น ร่างกายเกร็งแน่นด้วยความกลัวผสมผสานกับความตื่นตระหนก

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย พาเธอเดินตรงกลับขึ้นไปบนห้องนอนอย่างรวดเร็ว เสียงประตูห้องถูกปิดและล็อกจากด้านในอย่างหนักแน่น ก่อนที่เขาจะวางร่างบางลงบนเตียงกว้าง

“คุณมันคนโหดร้าย ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย!” พะแพงต่อว่าเขาทั้งน้ำตา

คาร์เตอร์ทาบทับร่างลงมา มือหนาที่เปื้อนคราบเลือดรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดชิดริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังสั่นระริก นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอด้วยความคลั่งรักและตัดพ้อที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ

“เพราะเธอเป็นของฉัน” คาร์เตอร์กระซิบเสียงแหบพร่า “ใครที่มันกล้าสบตาเธอ ด้วยสายตาต่ำทรามแบบนั้น ฉันจะฆ่ามันให้หมด! จำไว้พะแพง... ต่อให้ฉันต้องกลายเป็นปีศาจในสายตาเธอ หรือต้องฆ่าคนทั้งโลก ฉันก็ไม่มีวันยอมเสียเธอให้ใครหน้าไหนเด็ดขาด”