บทที่ 5 ตอนที่ 5 พายุลอบสังหาร

ตอนที่ 5 พายุลอบสังหาร

ความเงียบสงัดภายในห้องนอนหรูหราถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่แทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำ กลิ่นคาวเลือดสดๆ ที่ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่บนฝ่ามือหนาของคาร์เตอร์ลอยโชยมาเตะจมูกของพะแพงอย่างชัดเจน ดวงตาคู่สวยที่ไร้สิ่งบดบังเพ่งมองใบหน้าคมเข้มของมาเฟียหนุ่มด้วยความรู้สึกสับสนและขวัญผวา

ร่างกายบางสั่นสะท้านยามที่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของคราบเลือดบนข้อมือที่ถูกเขารวบไว้แน่น แต่ในขณะเดียวกัน อัตราการเต้นของหัวใจใต้แผงอกแกร่งที่ทาบทับลงมารวมถึงแววตาคลั่งรักตัดพ้อคู่นั้น...

กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นระทึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณมันบ้าไปแล้ว” พะแพงพึมพำเสียงพร่า พยายามพรูลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “ยิงคนตายต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น คุณไม่กลัวกฎหมาย ไม่กลัวพวกมันมาล้างแค้นบ้างหรือไง!”

“กฎหมายงั้นเหรอ?” คาร์เตอร์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ในอาณาจักรของฉัน... คำสั่งของฉันคือกฎหมาย และใครก็ตามที่กล้าใช้สายตาแบบนั้นมองเธอ มันก็นับว่าโชคดีมากแล้วที่ฉันยิงแค่นัดเดียว”

ฝ่ามือหนาละออกจากข้อมือเรียวเล็ก เลื่อนขึ้นมาลูบไล้โครงหน้าหวานอย่างแผ่วเบา ร่องรอยความหึงโหดดุดันเมื่อครู่ค่อยๆ มลายหายไป เหลือไว้เพียงความหลงใหลและโหยหาที่ซ่อนอยู่ในเงามืด คาร์เตอร์กดจูบลงบนกลีบปากอวบอิ่มของเธออย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการลบภาพและสัมผัสจากชายอื่นออกไปให้หมดจากความทรงจำของเธอ

“อื้อ~~” พะแพงหลุดเสียงครางเบาๆ รสสัมผัสจูบที่ดุเดือดตักตวงในตอนแรก ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและอ่อนหวานจนสมองของเธอเริ่มพร่ามัว สองมือเรียวเล็กที่เคยดันแผงอกแกร่งออกกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

ทว่าในจังหวะที่ไฟเสน่หากำลังจะลุกลาม

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนรัวดังสนั่นหวั่นไหวมาจากบริเวณสวนด้านนอกคฤหาสน์ ตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างชั้นล่างแตกกระจายและเสียงตะโกนต่อสู้ของเหล่าบอดี้การ์ดที่ดังระงมขึ้นอย่างวุ่นวาย

“นายครับ! มีคนซุ่มยิง!” เสียงของแดเนียลดังขึ้นที่หน้าห้อง พร้อมเสียงปืนตอบโต้อย่างหนักหน่วงที่กระแทกเข้ามาจนผนังคฤหาสน์สั่นสะเทือน

คาร์เตอร์ผละริมฝีปากออกจากพะแพงทันที นัยน์ตาคมกริบปรับเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมโหดในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มเอี้ยวตัวกอดพะแพงไว้แน่นในอ้อมอกเพื่อเอาตัวเองบังร่างบางไว้ตามสัญชาตญาณความคุ้มกัน

“เกิดอะไรขึ้น! เสียงปืน...” พะแพงตกใจสุดขีด ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว ดวงตาคู่สวยมองรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก

“อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้” คาร์เตอร์กดเสียงต่ำ เขาก้าวลงจากเตียงแล้วคว้าปืนสั้นคู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมากระชับแน่น ก่อนจะฉุดมือพะแพงให้ลุกขึ้น คุ้มกันเธอไปที่มุมห้องซึ่งปลอดภัยที่สุด

“พวกมันเป็นใคร” พะแพงถามเสียงสั่นเครือ สองมือคว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น

“พวกมันมาเอาตัวเธอ... และมาคิดบัญชีกับฉัน” น้ำเสียงของเขาทั้งเด็ดขาดและแฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “เธอต้องเชื่อใจฉัน!”

ยังไม่ทันที่พะแพงจะได้เอ่ยปากต่อ ประตูห้องนอนก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ชายชุดดำสองคนพร้อมอาวุธครบมือพุ่งเข้ามาในห้องหมายจะสาดกระสุนใส่ร่างของคนทั้งคู่

ปัง! ปัง!

ความแม่นยำและไร้ความลังเล คาร์เตอร์เหนี่ยวไกปืนดับชีวิตศัตรูทั้งสองคนในเสี้ยววินาที ร่างของพวกมันล้มคว่ำลงกองกับพื้นพร้อมคราบเลือดที่ฉีดกระเซ็นต่อหน้าต่อตาพะแพง

คาร์เตอร์รีบเอี้ยวตัวบังทัศนียภาพที่น่ากลัวนั้นไว้ไม่ให้กระทบสายตาของเธอมากเกินไป แต่นัยน์ตาคู่สวยของเธอก็ทันได้เห็นความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของเขาอย่างชัดเจน

ศัตรูที่บุกเข้ามาไม่ใช่คนของตระกูลอริธรรมดาๆ แต่เป็นกองกำลังร่วมที่ถูกส่งมาจาก ‘พ่อแท้ๆ ของพะแพง’ ที่ร่วมมือกับมาเฟียฝั่งอริ เพื่อหมายจะพาตัวพะแพงกลับไปเป็นเหยื่อล่อทางการเมือง และถือโอกาสสังหารคาร์เตอร์ทิ้งในคืนนี้

“นายครับ! ทางออกด้านหลังถูกปิดล้อมไว้หมดแล้วครับ” แดเนียลวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสภาพมีรอยเลือดซึมตามแขน “คนของฝั่งโน้นมากันเยอะมาก แถมยังมีสไนเปอร์ซุ่มอยู่บนเขา!”

คาร์เตอร์กัดฟันแน่น นัยน์ตาคมเข้มเต็มไปด้วยไฟลุกโชน เขารู้ดีว่าแผนการลอบสังหารนี้ถูกวางมาอย่างแยบยล คนของพ่อพะแพงรู้เส้นทางและจุดบอดของคฤหาสน์หลังนี้เป็นอย่างดี

“พาพะแพงไปที่ห้องใต้ดิน!” คาร์เตอร์สั่งน้ำเสียงเรียบ

“แล้วนายล่ะครับ?”

“ฉันจะไปดึงพวกมันไว้เอง!”

“ไม่นะ!” พะแพงที่ได้ยินคำสั่งนั้นรีบคว้าคอเสื้อของคาร์เตอร์ไว้แน่นด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยเปียกปอนไปด้วยน้ำตา อกข้างซ้ายสั่นระทึกด้วยความรู้สึกวูบวาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “คุณจะไปไหน คุณจะทิ้งฉันไว้เหรอ”

คาร์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลั่งน้ำตา ความรู้สึกคลั่งรักและอยากปกป้องฉายชัดในสายตาของเขา มาเฟียหนุ่มก้มลงประทับจูบอย่างแสนรักที่หน้าผากมนของเธออย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน

“ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งเธอ” คาร์เตอร์กระซิบตอบเสียงพร่าข้างหู “ฉันเก็บเธอไว้ที่นี่เพื่อปกป้องเธอจากพวกขยะพวกนั้น... และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนเอาตัวเธอไปจากฉันเด็ดขาด”

คำพูดของเขาประกอบกับแววตาจริงใจตอกย้ำความสงสัยในใจของพะแพงให้กระจ่างชัดขึ้น ชายคนนี้ไม่ได้เก็บเธอไว้เป็นเพียงตัวประกันขัดดอกอย่างที่ปากเขาพูดจริงๆ แต่เขาทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอจากแผนการร้ายของครอบครัวเธอเอง

“คาร์เตอร์...”

“ไปกับแดเนียลซะ เชื่อฟังฉัน” คาร์เตอร์ตัดใจแกะมือเล็กของเธอออกจากเสื้อ ก่อนจะดันร่างบางไปให้แดเนียลดูแล “ถ้าฉันยังไม่ตาย ฉันจะกลับไปรับเธอด้วยตัวเอง”

“ไม่! คาร์เตอร์!” พะแพงร้องตะโกนทั้งน้ำตา แต่แดเนียลก็รีบพาเรือนร่างของเธอเลี่ยงออกไปทางประตูลับทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว

คาร์เตอร์หันหลังกลับมามองบอดี้การ์ดและฝูงศัตรูที่กำลังทยอยพุ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววรังสีฆาตกรดุร้ายอย่างถึงที่สุด มาเฟียหนุ่มกระชับปืนในมือแน่น วิ่งออกไปเผชิญหน้ากับดงกระสุนปืนโดยไม่กลัวเกรงความตายเลยแม้แต่น้อย

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนต่อสู้ดังระงมไปทั่วคฤหาสน์หรู ชายหนุ่มสู้สุดชีวิตเพื่อถ่วงเวลาให้หญิงสาวผู้เป็นดวงใจหนีไปในที่ปลอดภัย กระสุนนัดหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้าเจาะที่ไหล่ซ้ายของเขาอย่างจังจนเลือดแดงฉานทะลักออกมาตามเนื้อผ้า

“อั่ก!” คาร์เตอร์เซไปก้าวหนึ่ง แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวดนั้นเลย

เขาจะไม่ยอมตายที่นี่... และเขาจะไม่มีวันยอมเสียพะแพงให้ใครเด็ดขาด