บทที่ 6 คนในการดูแล
หลังจากอนิรุธกลับไปแล้ว พาขวัญก็เดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งเธอมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งพิงหัวเตียงอยู่เงียบ ๆ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความสับสน พาขวัญยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหา
“เรามาทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการดีไหม?”
“ทำความรู้จัก?” คิรินทร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ
“ใช่ค่ะ เพราะถ้าพี่หมอบอกว่าคุณยังจำอะไรไม่ได้ อย่างน้อยเราก็ควรรู้จักกันเอาไว้” หญิงสาวนั่งลงบนขอบเตียงข้าง ๆ เขาอย่างเป็นธรรมชาติ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มแนะนำตัว
“ฉันชื่อพาขวัญ เรียกว่าขวัญก็ได้ อายุ...” เธอหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนยิ้ม แล้วพูดต่อ
“เอาเป็นว่าฉันแก่กว่าที่หน้าตาดูก็แล้วกัน”
คิรินทร์มองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา
“คุณไม่เหมือนคนที่แก่เลย ออกจะดูเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”
พาขวัญชะงักไปทันที ก่อนหันไปมองเขา
“นี่ชมฉันเหรอ?” ดวงตาเป็นประกายถูกใจกับคำพูดของชายหนุ่ม
“ผมพูดตามที่เห็น”
“พูดดีนะเนี่ย...ขอบคุณค่ะ” รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหญิงสาว
“แล้วคุณล่ะ?”
คิรินทร์นิ่งไปคำถามง่าย ๆ กลับกลายเป็นเรื่องยากสำหรับเขา ชื่อของตัวเอง...บ้าน...ครอบครัว...ทุกอย่างเหมือนถูกหมอกหนาทึบปกคลุมเอาไว้ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มือยกขึ้นกุมขมับโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องคิดค่ะ” พาขวัญรีบจับข้อมือเขาเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือออกจากศีรษะ
“พี่หมอบอกแล้วว่าอย่าฝืน”
คิรินทร์มองมือของเธอที่จับข้อมือเขาอยู่ ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหญิงสาว พาขวัญเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองจับเขาอยู่นานเกินไป จึงรีบปล่อยมือ ใบหน้าหวานจู่ ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมของเขา
“เอาเป็นว่า...ตอนนี้คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” เธอพูดพลางยิ้มให้
“งั้นฉันจะตั้งชื่อให้คุณชั่วคราวก่อน”
“ชื่อ?”
“ใช่ค่ะ จะให้เรียกคุณว่า ‘คุณ’ ไปเรื่อย ๆ ก็คงแปลก” หญิงสาวเอียงคอมองเขาอย่างใช้ความคิด
“ชาเย็น เป็นไง?”
“ชาเย็น?”
“ค่ะ ฉันว่าชื่อนี้เหมาะกับคุณดี” เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้มหวานมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาที่คิ้วขมวดมุ่นมองดูหน้าของเธอ
“ทำไม?”
“ก็นี่ไง หน้าคุณน่ะ ชาเย็น เย็นชา ไม่รู้จักยิ้มแย้มเสียบ้าง...” พาขวัญมองใบหน้าคมเข้มของเขาไม่พอแค่นั้น แต่นิ้วมือเธอดันถือวิสาสะแตะไปที่หว่างคิ้ว จมูก แล้วก็ข้างแก้มเขาจนชายหนุ่มชะงักงัน
“ดูเป็นคนที่น่าจะชอบสั่งคนอื่นอีกด้วย” เธอจะรู้ไหมว่าใบหน้าเธอกับเขาห่างกันเพียงคืบ แต่ดูท่าเจ้าหล่อนจะไม่ได้คิดอะไรสินะ
คิรินทร์นิ่งไปแต่ยังคงมองใบหน้าสวยหวานที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงนิดอย่างไม่วางตา
“ผมดูเป็นแบบนั้นเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มถาม
“มากค่ะ หัดยิ้มบ้างนะคุณ คิ้วขมวดแล้วเนี่ย” เธอนวดตรงคิ้วที่ขมวดเป็นปมของเขาเบา ๆ จนชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ตื่นขึ้นมา พาขวัญมองรอยยิ้มนั้นแล้วเผลอยิ้มตาม
“เห็นไหม คุณยิ้มแล้วก็ดูดีออก”
“คุณชอบให้ผมยิ้ม?”
“ค่ะ”
คำตอบที่ออกมาอย่างตรงไปตรงมาทำให้คิรินทร์เงียบไปเล็กน้อย พาขวัญเองก็เหมือนจะเพิ่งรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป จึงรีบหันหน้าหนี
“หมายถึง...ยิ้มแล้วดูไม่เครียดดีน่ะ”
“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ริมฝีปากกลับยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ พาขวัญเหลือบมองเขา ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งใกล้อีกนิด ใกล้เสียจนไหล่ของทั้งคู่แทบจะชิดกัน คิรินทร์ก้มมองระยะห่างระหว่างพวกเขา ก่อนหันกลับมามองเธอ
“คุณ...นั่งใกล้ผมทำไม?”
“หืม?”
“เมื่อกี้คุณยังนั่งอยู่ตรงนั้น”
“ตรงไหน?”
“ตรงขอบเตียงอีกฝั่ง”
พาขวัญก้มมองตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“อ๋อ...เหรอคะ?”
เธอไม่ได้ขยับออก แต่กลับขยับเข้าไปใกล้อีกนิดจนหัวไหล่แตะต้นแขนของเขา
“แบบนี้ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่”
คิรินทร์มองเธออย่างไม่เข้าใจ
“เราเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง”
“แต่ฉันช่วยชีวิตคุณไว้นะ”
“เกี่ยวกันด้วยเหรอ?”
“เกี่ยวสิคะ” พาขวัญตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหน้าผากเขาเบา ๆ เขาผงะตัวเล็กน้อยเมื่อพาขวัญแตะตัวเขา
“ตัวไม่ร้อนแล้ว”
“คุณชอบแตะตัวคนอื่นแบบนี้ตลอดเหรอ?” เขาถามหญิงสาวด้วยความสงสัย
“เฉพาะคนที่ฉันต้องดูแลค่ะ”
“แล้วถ้าผมไม่ให้คุณแตะตัวล่ะ?” เขาจับมือหญิงสาวออกจากหน้าผากอย่างแผ่วเบา
“คุณจะห้ามฉันได้เหรอ?”
คิรินทร์นิ่งไปเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงตอบไม่ได้กับคำถามของเธอ พาขวัญเห็นท่าทางของเขาแล้วหัวเราะ ก่อนจะยื่นมือไปจัดผ้าห่มที่พาดอยู่บนตัวเขาให้เข้าที่ จากนั้นก็วางมือบนไหล่กว้างของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะ
“นั่งเฉย ๆ ก่อนค่ะ อย่าเพิ่งขยับเยอะ”
“ดูเหมือนคุณจะไม่กลัวผมเลยนะ คุณพาขวัญ” คำพูดนั้นทำให้พาขวัญเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองใบหน้าของเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ถ้าคุณเป็นคนอันตรายจริง ๆ เมื่อคืนคุณคงไม่ยอมให้ฉันช่วยหรอกค่ะ” คิรินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วถ้าผมเป็นคนไม่ดีล่ะ?”
“ฉันก็จะค่อย ๆ ทำให้คุณเป็นคนดีเองและถ้าขืนคุณทำไม่ดีกับฉัน ฉันได้อัดคุณเละแน่” เธอกำมือขึ้น พร้อมกับรอยยิ้ม
“มั่นใจขนาดนั้น?”
“แน่นอนค่ะ” พาขวัญตอบอย่างมั่นใจ ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มเบา ๆ ที่ต้นแขนของเขา
คิรินทร์หลุดหัวเราะอีกครั้ง ไม่รู้เพราะอะไร... แต่การอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้ความว่างเปล่าในหัวของเขาดูไม่น่ากลัวเท่าเดิม พาขวัญมองเขาแล้วแอบยิ้ม บางทีการที่เขาจำอะไรไม่ได้...ก็อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายทั้งหมด
อย่างน้อยเธอก็มีโอกาสเริ่มต้นใหม่
โดยไม่มีเรื่องของทิศเหนือเข้ามาเกี่ยวข้อง
