บทที่ 30 หมาหวงก้าง (4)

วิมลยาสะบัดกายออกขณะถามเสียงสั่น ไม่คิดที่จะอับอายแม่บ้านและคนสวนที่อาจได้ยินเสียงทะเลาะของหล่อนกับเขา

“แล้วแต่คุณจะคิดก็แล้วกันวิ

แทนที่เขาจะปลอบประโลมกลับแสดงท่าทีหมางเมินเย็นชาใส่ เขาช่างใจร้ายนักที่กล้าทำร้ายความรู้สึกกันได้ขนาดนี้ สีหน้าราบเรียบของเขาทำให้ทำนบน้ำตาของหล่อนแทบพังทลายลงมาด้วยคว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ