บทที่ 50 ซ่อนเสน่หา (2)

ถ้อยคำตัดเยื่อใยของเขาดั่งคมมีดกรีดลงกลางใจ ซ้ำลงไปบนบาดแผลเดิมให้สาหัสสากรรจ์มากยิ่งขึ้น วิมลยาพยายามข่มกลั้นความร้าวรวดเอาไว้ ฝืนใจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“คุณมันใจดำอย่างที่สุด หากวิไม่ได้เป็นคนทำ คุณเองนั่นแหละที่จะมีบาปติดตัว”

“อย่ามาอ้างเรื่องศีลธรรมกับผม เบื่อ เข้าใจมั้ย ว่าผมเบื่อ!”...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ