บทที่ 1 มีแฟนหรือยัง 1/1
'ยินดีด้วยคุณผ่านการทดสอบจากมหาวิทยาลัยและได้รับโควตาในการศึกษาต่อ..'
"OH MY GOD!!! "
ฉันล่ะอยากจะกรีดร้องเป็นภาษาละติน กระโดดข้ามรั้วไปบ้านพี่เตสักร้อยรอบ อีเมล์ตอบกลับจากมหาวิทยาลัยที่ฉันเพิ่งสอบเข้าไปหมาดๆ ตอบกลับฉันมาเมื่อไม่กี่นาทีนี่เอง ครั้งนี้เป็นครั้งเเรกที่ฉันสมหวังเลยก็ว่าได้ ฉันกำลังจะได้โตวต้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย ฉันกำลังจะได้เรียนที่มหาวิทยาลัย~~ ตื่นเต้นจังเลย!
ถ้าพี่เตชินท์รู้เรื่องนี้เขาจะต้องดีใจกับฉันเเน่ๆ!
ฉันพับหน้าจอโน๊ตบุ้คก่อนจะรีบวิ่งลงมาทั้งชุดนอนที่ใส่มาทั้งวันลงมาหาเเม่ด้านล่าง อันที่จริงมันไม่ได้ใส่มาทั้งวันหรอกฉันใส่เสื้อตัวนี้มาได้อาทิตย์นึงเเล้วต่างหากก็ใส่เฉพาะนอนอย่างเดียวไง เช้ามาก็ต้องอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ เเต่วันนี้มันหยุดหนิก็เลยปล่อยเลยตามเลยก็เเล้วกัน ปกติฉันเป็นคนสะอาดมากต่างหาก คนสะอาดเขาไม่อาบน้ำกันวันละหลายๆ ครั้งหรอก พี่เตชอบหาว่าฉันสกปรกอยู่เรื่อย
ปากเสียที่สุด
"แม่คะ.. หนูไปหาพี่เตนะ"
"จะไปไหนอีก พี่เตเขาไม่อยู่บ้านหรอกวันนี้น่ะ"
"อ่าว เขาไปไหนอะเเม่"
"พาชาบูไปหาหมอมั้ง"
"ชาบูเป็นอะไรอะเเม่.. น้องไม่สบายหรอ"ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย เเต่สายตายังคงมองลอดออกไปสอดส่องหาพี่เตไม่ละสายตา ตอนนี้บ้านเขามันปิดเงียบเหมือนว่าไม่มีคนอยู่ซะงั้น ฉันต้องเจอพี่เตตอนนี้เขาจะต้องยินดีกับเด็กสมองกวงเเบบฉันเเน่! เขาไปอยู่ไหนของเขาเนี่ย
"น่าจะไม่สบายนั่นเเหละ พาไปคลินิคหน้าปากซอยนี่เอง"
ฉันเบะปากล่างเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดเเม่จากด้านหลัง ช่วงนี้เเม่ทำขนมจนดึกเเล้วยังตื่นเช้าเอาไปส่งอีก เเม่คงจะเหนื่อยเพราะหาเงินส่งฉันเรียนเเน่ๆ ถ้าเขารู้ว่าฉันสอบติดเเล้วเขาคงจะเพลาใจไปเยอะเลยที่ส่งลูกสาวสมองกวงคนนี้ไปถึงครึ่งฝั่งเเล้วอะ
"แม่~ มินมีอะไรจะบอกเเม่ด้วยล่ะ"
"ขอเงินเติมเกมหรือเปล่า ติดเกมนะเราช่วงนี้.. อ่านหนังสือสอบบ้าง"
โธ่เเม่พูดเหมือนรู้ทันเลย เเต่วันนี้หนูไม่ได้มาขอเงินสักหน่อย ยอมรับเลยว่าช่วงนี้ฉันติดเกมมาก ยิ่งเล่นเเล้วชนะมันยิ่งได้ใจเเต่ถ้าเล่นเเล้วเเพ้มันหัวร้อนไง ฉันจำเป็นต้องหาที่ลงก็คือเล่นจนกว่าจะชนะ เล่นไปเล่นมาก็ติดงอมเเงมไปเเล้ว - -
"ถ้าได้ก็ดีนะคะ เเต่หนูมาอีกเรื่องนึงต่างหาก.."
"มีอะไรล่ะ หื้ม? "
"หนูสอบติดที่มหาวิทยาลัยเเล้วต่างหากล่ะคะ.."ฉันกระซิบที่ข้างหูของคนตรงหน้า จนเเม่ตะลึงตัวค้างตึ่งไปเลย
"จะ จริงหรอยัยเด็กหน้าม้าเต่อ ลูกเเม่สอบติดเเล้วจริงเหรอลูก"เเม่ก็ยังไม่เลิกล้อฉันเรื่องม้าเต่อตอนฉันอยู่มอต้น ใครเป็นคนทำล่ะ ก็ไอ้บ้าพี่เตไง ฉันอยากได้หน้าม้าซีทรูตัดไปตัดมาได้ม้าเต่อเฉย เเต่ไม่ว่าจะผมทรงไหนฉันก็สวยอยู่ดีนั่นเเหละ เฮอะ!
"จริงสิเเม่ ..ถ้าหนูเรียนจบ มีงานทำ เเม่ไม่ต้องเหนื่อยเเล้วนะ"
"โอ้ย! ยัยม้าเต่อลูกเเม่เก่งจริงๆ เลย! ..งั้นเย็นนี้เลี้ยงหมูกระทะที่ลูกชอบกินไหมไหนๆ ก็สอบติดเเล้ว เดี๋ยวเเม่โทรหาให้พ่อรีบกลับดีกว่าเนอะ"
ฉันมองตามร่างของเเม่ที่เดินหายขึ้นไปด้านบน สงสัยจะไปโทรหาพ่ออย่างที่บอกนั่นเเหละ ดูเเม่ดีใจมากกว่าฉันที่สอบได้ซะอีก ก็เเหงล่ะดันลูกคนนี้ไปขนาดไหนเหนื่อยกันเเย่เลยสินะ เเต่ไม่ต้องห่วงฉันเรียนจบเเน่!
ฉันจะลบคำสบประมาทของไอ้พี่เตให้หมดเลยล่ะ เเล้วฉันก็จะเรียนหมอตามเขาด้วย ไม่สิ! ฉันไม่ได้เรียนตามเเต่มันเป็นเพราะฉันใฝ่ฝันที่จะรักษาคนป่วยมาตลอด
เพราะงั้นฉันกำลังได้จุดเริ่มต้นที่ดี.. ความฝันของฉันมินตราคนนี้จะต้องเป็นจริงเเน่
ว่าเเต่ไอ้หมูกระทะนี่มันคืออะไรกันเล่า เมื่อวานก่อนฉันยังเคืองพี่เตไม่หายที่มาหาว่าฉันอ้วนเป็นหมู มีเหนียงอีกด้วย เขามันจะมากเกินไปเเล้ว! ไม่รู้ว่าฉันไปหลงรักผู้ชายเเบบเขาได้ยังไงกัน!
ทั้งดิบ ทั้งโหด เเล้วก็โคตรจะเถื่อน!
"พี่เต! "ฉันรีบหันขวั่บจนคอเเทบเคล็ดมองไปที่บ้านหลังข้างๆ เห็นหลังคนตัวสูงเเวบๆ เเต่ฉันมั่นใจมากกว่าเป็นพี่เตเเน่นอน ดูท่าทางเขาจะกลับมาจากพาชาบูไปหาหมอเเล้วสินะ
"ห้ามปืนเข้ามา เป็นโจรหรือไง"
ฉันชะงักฝีเท้าตัวเองเล็กน้อย จะเรียกว่าชะงักก็ไม่ถูกเพราะฉันกำลังนั่งอยู่บนกำเเพงปูนบ้านพี่เตเรียบร้อยเเล้ว ตอนนี้ก็เลยทำได้เเค่ยิ้มเเห้งๆ ส่งไปให้ ทำไงได้ฉันติดเล่นซนปืนกำเเพงบ้านเขาตั้งเเต่เด็กเเล้วหนิ จะให้เปลี่ยนตอนนี้ก็คงไม่ทันเเล้วล่ะ
"เปล่าซะหน่อย.. พี่เตคือหนูมีอะไรจะบอกด้วย"
เอาจริงๆ เลยนะตั้งเเต่เด็กเเล้วล่ะที่ฉันชอบใช้สรรพนามนี้กับเขา พี่เตอาจจะมองว่าฉันไม่ยอมโต เเต่ความทรงจำในวัยเด็กของฉันกับเขามันงดงามซะจนฉันไม่อยากให้มันผ่านไปรวดเร็วเเบบนี้เลย เพราะยิ่งโตพี่เตก็ยิ่งห่างฉันออกไปเรื่อยๆ ..จนฉันเเทบจะเอื้อมไม่ถึงอยู่เเล้ว
เขาทั้งหล่อ บ้านก็มีฐานะที่มั่นคง เรียนก็เก่งอีกต่างหาก เทียบกับฉันเเล้วมันห่างกับลิบลับ แต่เรื่องอะไรล่ะที่ฉันจะยอมเเพ้ต่ออุปสรรคพวกนี้ง่ายๆ
ถ้าผ่านมันไปได้ สิ่งตอบเเทนเป็นพี่เตมันก็ดีไม่ใช่น้อยเลยนะ
"ว่า"
"ชาบู! .. เหมี๊ยวๆ ๆ ๆ "ฉันเบี่ยงความสนใจไปที่ชาบูเจ้าเเมวเจ้าอ้วนเเทน
ฉันเป็นคนนึงที่เป็นทาสเเมวมากถ้าไม่ติดว่าเเม่เเพ้ขนมันล่ะก็ที่บ้านฉันจะกลายเป็นดงเเมวดีๆ นี่เอง
