บทที่ 3 นมเล็กสเปคใคร 1/1
ความจริงความปากหมาของเขาฉันก็เริ่มจะชินตั้งแต่มีประจำเดือน ไม่สิ ฉันชินมาตลอดชีวิตต่างหาก เขาไม่เคยมองว่าน้องคนนี้น่ารักเลยสักนิด แต่ก็เอาเถอะความสวยของฉันมันกำลังจะเบ่งบานอีกไม่นาน พี่เตต้องเห็นมันบ้างแหละ ทำปากเเข็งไม่พูด โด่วว
แต่เอาจริงๆ ตอนนี้ฉันเจ็บๆ ชาๆ ที่ขามากเลยอะ ไม่น่าซนเลย ฉันคงสมองยังไม่งอกอย่างที่พี่เตเคยบอก เขาก็สร้างทางให้เข้าทางประตูดีๆ ทำไมฉันต้องหาเรื่องด้วยการปืนรั้วกำเเพงเข้ามาด้วย อืม -.-
"นั่งนิ่งๆ "เขาหันมาบอกฉัน
"ไม่ต้องบอกก็นิ่ง เจ็บจะตายอยู่แล้ว"ฉันพูด ซนจนได้เรื่องตลอดแหละฉันเนี่ย
"เว่อร์"
"โอ้ยยยย!! พี่เตหนูเจ็บจังเลยค่ะ เจ๊บเจ็บ! "ฉันแกล้งประชดเขาไป ก่อนที่ร่างของฉันถูกวางลงบนโซฟาในบ้านของพี่เต เขาวางฉันลงอย่างเบามือเเต่กลับมองฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจของคนตัวสูง
วันๆ ก็เอาเเต่มองฉันด้วยสายตาเเบบนั้นอยู่ได้ ไม่รู้หรือไงว่าคนที่แอบชอบมันรู้สึกไม่ดี เเต่ช่างเหอะฉันชินมากกว่าจะมาเเคร์สายตาของเขานี่เเล้วล่ะ เพราะฉันมีหน้าทำให้เขามาชอบฉันบ้าง คอยดูเหอะเขาจะต้องหลงฉันจนหัวปลักหัวปลำเเบบฉันบ้างเเหละ ฮึ้ย!
แม่จะเอาให้โงหัวไม่ขึ้นเลย คอยดู๊วววว!!
"ชาบูเป็นไงบ้าง"ฉันถามเขาออกไป ฉันเป็นคนตั้งชื่อให้มันว่าชาบูเพราะว่าฉันเป็นคนชอบกิน หมูกะทะ ชาบู ทำนองนี้ ร้านไหนว่าเด็ด ร้านไหนอร่อยบอกต่อมา มินตราคนนี้จะรีบให้ว่าพี่แฟนในอนาคตอย่างพี่เตพาไปด้วย นี่ขนาดทำบ่นฉันว่ากินเยอะยังตามใจฉันตลอดเลย คนปากเเข็งก็งี้แหละน้าาา
"สบายดี แค่ไม่สบายนิดหน่อย เดี๋ยวก็หาย"
"พี่เตขาาา"
"อ้อนเอาไร ที่นี่ไม่มีอาหารเม็ดขาย"
"ไอ้พี่บ้า พูดดีกับฉันจะตายหรือไง"ฉันว่าพลางยกมือขึ้นกอดอกอย่างงอนๆ เขาเห็นแล้วแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับว่าชอบใจที่เห็นฉันเป็นแบบนี้ หัวร้อนนี่ชอบงั้นเหรอ? ประหลาดคน - .-
"ไม่ตายแต่ไม่ชิน"
"ชิ ..พี่เตยังไม่ตอบเลยนะว่ามีเเฟนหรือยัง"ฉันเค้นถามอีกรอบ จะถามจนกว่าจะได้คำตอบที่พอใจ เพราะฉันไม่รู้ว่าที่มหาวิทยาลัยเขาไปเจอใครบ้าง วันๆ เราก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลย แต่ถ้าฉันย้ายเข้าไปเรียนแล้วก็ไม่แน่ ใครคนไหนมาตอมพี่เตของฉัน เดี๋ยวโดนดีแน่!
"เอาจริงหรือโกหกเหมือนเรา" ไม่วายจิกกัดฉันนะยะไอ้บ้าพี่เต เขาคุกเข่าลงมือบีบข้อเท้าฉันเบาๆ เเต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากให้เขาทำ ฉันก็เเค่อยากรู้ว่าเขามีเเฟนหรือยัง เจ้าตัวก็ยังจะนั่งอมพะนำปากเเข็งอยู่นั่นเเหละ
"เอาจริง"
"มี.."
"ไม่ได้นะ! "ฉันรีบตวาดเเว้ดขึ้น รู้สึกว่าหัวใจของฉันมันเริ่มเต้นไม่ตรงจังหวะ เเล้วม่านตามันก็สั่นระริก เหมือนฉันจะร้องไห้ออกมาเลยด้วย
"มีหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวกับเรา"
"หา? "
"ก็เเปลว่าไม่มีไงยัยบ๊อง"เขาว่าพลางเอามือมาดันหัวฉันเบาๆ ฉันเม้มริมฝีปากเเน่นเเต่ดวงตาฉันตอนนี้มันกำลังบ่นบอกว่าฉันกำลังมีความสุขมากเลยล่ะ สรุปดราม่าในวันนี้ก็คือว่าพี่เตยังไม่มีเเฟน! ใช่สิเขาจะไปมีเเฟนได้ยังไงในเมื่อฉันจะต้องเป็นเเฟนของเขาคนเดียว
จริงสิ.. ฉันลืมเรื่องสอบติดไปซะสนิทเลย
"พี่เตหนูมีอะไรจะบอกด้วย"
"จะโม้อะไรอีกล่ะ"
"ชิ.."ฉันจิ๊ปากในลำคออย่างไม่พอใจ พี่เตเป็นคนที่ชอบขัดลาภตลอด เวลาที่จะโม้ในเรื่องที่ฉันเก่งบ้างล่ะไม่ได้เลย
