บทที่ 4 นมเล็กสเปคใคร 1/2
"มีอะไรล่ะจะโม้กับพี่.. ว่ามาสิ"เขาวางข้อเท้าฉันลงค่อยๆ ก่อนจะขึ้นมานั่งข้างๆ ฉัน ไม่วายหยิบหนังสือเรียนของเขาขึ้นมาอ่านไปด้วย เป็นนักศึกษาเเพทย์คงจะเรียนหนักน่าดูสินะ เเต่ฉันก็อยากจะเป็นเเบบเขาให้ได้สักวัน ประสบความสำเร็จเเบบพี่เตให้ได้สักวัน บางทีเขาอาจจะหันมามองฉันบ้างก็ได้
"หนูสอบติดคณะเเพทย์เเล้วค่ะ"ฉันพูดเเล้วคลี่รอยยิ้มให้คนข้างๆ ช้าๆ เขาหันมามองฉันตาโตเหมือนกับไม่เชื่อหูตัวเอง เเหงสิใครจะไปเชื่อว่ามินตราคนนี้จะอัจฉริยะขนาดนั้น ต้องขอบคุณผู้ติวอย่างพี่เตชินท์อย่างมากที่ช่วยฉันในการสอบครั้งนี้
ภูมิใจล่ะสิที่ลูกศิษย์คนนี้สอบติดน่ะ! คริคริ!
"ก็ดี"
"ก็ดี? ..งะ งั้นเหรอ"ฉันเอียงคอถามคนตัวสูงที่เอาเเต่จ้องหนังสืออ่านไม่ละสายตา นี่ฉันสอบติดคณะเเพทย์เลยนะ! เขากลับตอบมาว่า ก็ดี? เเค่นั้นเหรอ?
"อ่อ ก็ดี"
"อ่อก็ดี? "ฉันทวนเขาอีกรอบด้วยความหมดอาลัยมากตอนนี้ เพิ่มจากคำว่าก็ดี มีอ่อเข้ามาเสริม รู้สึกว่าประโยคมันเริ่มสมบูรณ์ขึ้นอีกนิดแล้วนะคะ ไอ้พี่บ้าหนิ คือฉันรู้สึกว่าคาดเค้นขอประโยคที่โอเว่อร์ไปก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร นอกจากความหัวร้อนจากการตอบคำถามของเขานี่แหละ วันไหนพูดดีกับฉันบ้าง วันนั้นคงมีปรากฏการณ์หิมะตกที่บ้านเราอะ
"อืมใช่.. เเล้วนี่ยังไม่อาบน้ำหรือไง ชุดนี้ตั้งเเต่เมื่อคืน"เขาบอกพลางชายสายตามองฉัน
"วะ ว่ายังไงนะ"
"ชุดนี้พี่เห็นตั้งเเต่เมื่อคืน"เขาพูดย้ำอีกรอบ ทำให้ฉันต้องรีบก้มมองสำรวจตัวเองเเล้วก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดนอนหมีน้อยที่ใกล้จะเน่าเต็มทีเพราะใส่มาเกือบทั้งอาทิตย์ ไอ้พี่เตบ้าสังเกตุอะไรไม่สังเกตุมาสังเกตุชุดนอนเน่าของฉันเนี่ยนะ!
"พี่เตเเอบมองหนูเปลี่ยนชุดที่ห้องเหรอ! คุณน้าพี่เตโรคจิตค่ะ! "ฉันตะโกนไปทั่วบ้าน ก่อนที่จะโดนมือหนาของเขาอุดปาก กลายเป็นว่าฉันกลับเข้ามาตกอยู่ในอ้อมเเขนเเกร่งอีกครั้ง ฉันได้เเต่กะพริบตาปริบๆ มองเขาด้วยความอาย ไม่ว่าจะเป็นชุดตัวเองหรือเเม้เเต่หน้าตาที่ยังไม่พร้อมออกสู่โลกภายนอกนี่อีก
ฉันควรเช็คสภาพตัวเองก่อนออกจากบ้านด้วยเส้ TT
"อื้อ!! "
"นี่จะเสียงดังทำไม ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากพี่"
"อยะ อย่าบอกนะว่าคิดอะไรไม่ดีอะ!! "
"ก่อนจะโวยวายช่วยมองด้วยเรามีอะไรให้น่ามอง.. หน้าหลังเท่ากันหมดเเบบนี้ พี่ไม่มีอารมณ์หรอก.. วางใจได้"
