บทที่ 76 เกลียดกันน่ะดีเเล้ว 1/2

[บทบรรยาย :: เตชินท์]

ผมนั่งอมยิ้มมาตลอดทางระหว่างที่นั่งรถเมล์มามหาวิทยาลัย ที่จริงเดินออกจากหอของเธอก็จะถึงตัวมหาวิทยาลัยเลย เเต่มันมีเด็กขี้เเยมันร้องจะกินข้าวก็เลยต้องนั่งรถโดยสารไปลงเเล้วกลับมาที่นี่ สะดวกเเล้วก็เปลี่ยนบรรยากาศไปอีกเเบบ

ตอนนี้กำลังมีใครบางคนงอนผมอยู่ ฮึดฮัดยกใหญ่เลยด้วย กับเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ