บทที่ 8 ค่าเหล้ามันแพง 1/2
"ไม่สนใจกินเด็กมั่งเลยไง! ไม่สนเลยหย๋อออ~"
"อ่อ"
"อ่อ? "
"อืม"
"อืม? "ฉันเลิกคิ้วถาม พี่เตนั้งต้องไอ้จอสี่เหลี่ยมมาครึ่งชั่วโมงเเล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเเบบนั้นมานานเเล้วนะ เป็นอะไรของเขา?
"อย่ามากวนประสาทพี่นะมูมิน"
"นี่! พี่จะเรียกฉันดีๆ สักครั้งไม่ได้เลยหรือไง หา? คำก็ยัยบ๊อง สองคำก็ม้าเต่อ นี่อะไรมูมินงั้นเหรอ หา? "ฉันขึ้นเสียงสูงหนักกว่าเดิมซะอีก มูมินที่มีพุงหน้าท้องกลมเท่าหน้าฉันใช่ไหม พี่เตชักจะมากขึ้นไปทุกที!
เออไอ้หล่อ! ไอ้ดูดี! ไอ้เพอร์เฟค! เจ็บล่ะซิ! ร้องไห้ต่อหน้ามินตราคนนี้สิคะ!
"นั่งลงมินตรา คนอื่นเขามอง"
"ทำไมคะ พี่อายคนอื่นหรือไง"ฉันว่าเสียงค่อยๆ ก่อนที่จะยอมนั่งเเต่โดยดี พ่อเเม่ฉันเเล้วก็เเม่พี่เตน่าจะออกไปเดินย่อยเเถวๆ นี้เนี่ยเเหละ ทิ้งฉันไว้กับน้องหมูจานใหญ่กับไขมันกลมๆ ของฉัน คิดว่ามีพี่เตเเล้วฉันจะไม่เหงางั้นเหรอ เอาเเต่ก้มเล่นโทรศัพท์เขี่ยไปเขี่ยมาเเบบนั้น ฉันรู้สึกไม่เหงาเลย เเฮปปี้!
"พี่อายเเทนเรา"
"ปากร้ายที่สุด ฉันชอบคนเเบบพี่ไปได้ยังไงไม่อยากจะเชื่อเลย ..จริงๆ เลย มินตราเธอนี่มันตาต่ำสุดๆ "
"พูดคนเดียวอาจจะเป็นอาการทางจิตได้นะ ให้พี่พาไปหาหมอมั๊ย พี่มีเพื่อนเรียนจิตเวชเยอะ.. อ้อ เเม่เธอไลน์มาบอกว่าจะไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตฝากเธอไว้กับพี่"
"เหรอคะ อีกอย่างนะหนูไม่ได้บ้า ไม่ได้คุยคนเดียวเเต่หนูกับคุยกับหมูต่างหาก! "ฉันเถียงกลับทันควัน สายตาเหลือบไปเห็นเเก้วชามะนาวที่พี่เตกินเหลือเอาไว้ สีมันเหมือนเหล้าเลยนะเเต่พี่เตบอกฉันว่ามันคือชามะนาว ถ้าชามะนาวฉันก็คงจะกินได้ดิ
ไม่ใช่เเค่ความคิดเเต่มือฉันมันคว้าไปหยิบเเก้วใบนั้นยกซดกระดกหมดเเก้วกันเลยทีเดียว เเต่ยังไม่ทันที่จะกลืนลงคอกลิ่นของมันก็ปะทะเข้ากับโพรงจมูกของฉันอย่างจัง เเละทำให้ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ชามะนาว เเต่มันคือเหล้าต่างหาก!
"เป็นอะไรไปเปี๊ยก"
เปี๊ยกคือฉายาที่ร้อยของวันนี้ เอาล่ะฉันจะไม่ถือสาในทุกเรื่องที่เขาทำ ฉันจะถือว่าฉันพลาดเองที่ตกหลุมรักคนเเบบเขาซ้ำๆ เป็นวัฏจักร เป็นห่วงโซ่อาหารที่ฉันไม่สามารถหลีกหนีได้ก็เเล้วกัน
"อื้อ! "
"หะ"
"เอ้า! "ฉันอมเหล้าไว้ในปากไม่ไหวเเล้วมันกลิ่นเเรงจนฉันกลืนไม่ลง
ฉันจาเปงลมมม @_@
"เธอกินเหล้าหรอ"เขาเลิกคิ้วถามก่อนจะกระตุกเเขนฉันเข้าไปใกล้ ปรายจมูกโด่งสันทัดของเขาจรดมาที่ริมฝีปากของฉันเบาๆ มันเลยเหมือนกับว่าฉันกำลังจูบจมูกพี่เตพลางๆ
เเค่นั้นมันก็ทำให้ฉันหัวใจเต้นเเทบจะไม่ตรงจังหวะ หายใจติดๆ ขัดๆ เพราะลมหายใจร้อนของเขามันเป่ารดหน้า ไหนจะสายตาที่คมเฉี่ยวเหมือนกับเหยี่ยวล้านปีของเขาอีก
ใจฉันมันรัวเหมือนกลองสเเนร์เลยต่างหาก!
"หลับตา"
"หื้อ? "
"พี่บอกให้หลับตา"
ฉันกรอกตาเลิ่กลั่กไปมาก่อนจะยอมหลับตาตามที่เขาบอก สักพักไม่นานฉันก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่นุ่มนิ่มกำลังค่อยๆ ขยับไปมาช้าๆ ที่ริมฝีปากของฉัน มืออุ่นๆ ของพี่เตประคองใบหน้าของฉันเอาไว้ พอลืมตาขึ้นมาถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เขาเอามาเเตะปากของฉันมันคือริมฝีปากของเขาเองที่กำลังครอบครองริมฝีปากของฉันอยู่
ขะ..เขาจูบฉันหรอ?
กว่าจะเรียกสติกลับมาครบฉันก็เผลอเผยอริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยๆ คนตัวสูงเอียงใบหน้าที่องศากำลังพอเหมาะตอนนี้เหล้าในปากฉันมันเลยค่อยๆ ไหลเข้าไปที่อีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้เเละดูเหมือนว่าเขาจะพอใจที่มันเป็นเเบบนั้นซะด้วย สองมือที่จับตะเกียบอยู่เเข็งทื่อไม่สามารถขยับหรือผลักเขาออกเหมือนในหนังได้เลย เเต่ฉันกลับชอบมันซะมากกว่าอีก.. ฉันกำลังเป็นอะไรไปเนี่ย! โชคดีที่อยู่ในมุมลับตาเพราะงั้นคงไม่มีใครจับสังเกตุได้ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่
"อะ..พี่เต"ตัวฉันเเข่งทื่อทำได้เเค่กะพริบตาปริบๆ มองคนตรงหน้าถอนริมฝีปากออกไปอย่างเสียดาย ใช่ เพราะฉันพึ่งรู้ว่าพี่เตจูบเก่งกว่าพระเอกซีรีส์ที่ฉันเคยดูซะอีก
เขาทำมันจริงๆ หรอ? ฉันฝันหรือเปล่าเนี่ย!
"พี่ไม่ได้อยากจูบเราหรอกนะ เเต่ค่าเหล้ามันเเพงพี่เเค่เสียดายน่ะ.." เขาว่าเเล้วยืนขึ้นเดินล้วงกระเป๋าออกไปด้วยใบหน้าที่มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ทิ้งให้ฉันอยู่กับน้องหมูบนกระทะเสียงดังฉู้ๆ เป็นระยะๆ อยู่คนเดียวเเล้วทิ้งคำถามไว้ในหัวฉันมากมาย
ค่าเหล้ามันเเพงเลยเสียดาย ละ..เเล้วมาจูบฉันเนี่ยนะ?
