บทที่ 15 บทที่ 11 ดื้อไม่เบา

บทที่ 11

ดื้อไม่เบา

กว่ามะนาวจะกลับถึงบ้านก็เกือบห้าทุ่ม ร่างเล็กก้าวเข้าไปอย่างเหนื่อยอ่อน สายตาไล่มองบรรยากาศเงียบสงบของบ้านไม้ที่คุ้นเคย เขาพยายามเดินให้เบาที่สุด แต่ทันทีที่เปิดไฟในครัว แสงสีขาวนวลก็สว่างพอที่จะทำให้คนในห้องนอนรู้สึกตัวได้

ป้าบัว แม่ของเขา เดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าง่วง ๆ แต่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ