บทที่ 22 บทที่ 18 เป็นห่วง

บทที่ 18

เป็นห่วง

มะนาวกลับมาถึงบ้านในเวลาเลิกงานปกติของพนักงานออฟฟิศทั่วไป เขาเดินตรงไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงโดยไม่แม้แต่จะถอดรองเท้าหรืออาบน้ำ กลิ่นฝุ่นจากถนนยังติดตัวมา แต่คนตัวเล็กก็ไม่มีแรงแม้กระทั่งจะปัดมัน

เขานอนหงายมองเพดานไม้เก่าโทรม ๆ ดวงตาพร่าด้วยน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่บอกตัว...