บทที่ 45 ในร่มผ้าของซือซือ

“เหตุใดจะไม่ได้ ทั้งสง่างาม สูงส่ง และน่าเกรงขาม”

“กล่าวเช่นนี้คงเพราะอยากให้ข้าหลงคารมสินะ”

เขาว่าจบจึงหอมแก้มนาง หอมพร้อมเลื่อนมือเข้าไปในร่มผ้าของม่านซือซือ

ร่างอรชรที่มีไอร้อนอยู่ยิ่งร้อนรุ่มกว่าเก่า คราวนี้ไม่ใช่จากพิษไข้หากเป็นเพราะนางวาบหวามจากสัมผัสอันอุ่นซ่านของนิ้วยาวใหญ่

เขาแตะกลีบสวา...