บทที่ 17 อารมณ์ค้าง

เช้าวันต่อมา... ณัฐณิชาลืมตาตื่นขึ้นมาสายกว่าปกติเล็กน้อย เนื่องจากค่ำคืนที่ผ่านมาเธอมัวแต่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้าง หวนคิดถึงสัมผัสอันแสนเร่าร้อนซาบซ่านสยิวใจ และรอยประทับจุมพิตแรกอันแสนดื่มด่ำที่กวินภพมอบให้ ยิ่งคิดข้อมือบางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนยังมีรอยอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่จับรั้งให้เธอปรน...