บทที่ 9 อิจฉาตาร้อน

ชาร์ล็อตต์ยอมรับกับตัวเองอย่างเสียไม่ได้ว่า ณัฐณิชาเป็นผู้หญิงที่สวยสะกดสายตาจนน่าหงุดหงิด ผิวพรรณผุดผ่องและโครงหน้าที่ลงตัวนั้นช่างชวนมอง ส่วนกวินภพเองก็เป็นชายหนุ่มวัยฉกรรจ์เต็มตัว แถมยังอยู่ในสถานะโสดสนิท ไม่มีพันธะใด ๆ ผูกมัดให้ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง วัยสามสิบปลาย ๆ ที่มาพร้อมกับรูปร่างสูงใหญ่ บุคลิกเคร่งขรึม และฐานะทางการเงินอันมั่นคง ทำให้เขากลายเป็นหนุ่มใหญ่เนื้อหอมที่สาว ๆ มากมายต่างหมายปอง ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเธอเอง

“ให้เข้าไปทำงานในห้องเดียวกันสองต่อสองแบบนี้ มันชักจะยังไง ๆ อยู่นะคุณภพ” ชาร์ล็อตต์แอบพึมพำกับตัวเองด้วยความริษยาและระคนใจหาย ยิ่งนึกถึงภาพณัฐณิชาในชุดทำงานวันแรก หล่อนก็ยิ่งอดค้อนขวับในใจไม่ได้

ชุดทำงานของเด็กใหม่คนนั้นประณีตพอดีตัว แม้ไม่ถึงกับรัดรึงจนน่าเกลียด แต่มันกลับขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอวดทรวดทรงองค์เอวเอสสะโพกผายได้อย่างสมบูรณ์แบบ กระโปรงทรงสอบที่สั้นเหนือเข่าไปช่วงหนึ่งเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดละออชวนมอง โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งถุงน่องช่วยพรางผิวแม้แต่น้อย ความอิจฉาริษยาเริ่มกัดกินหัวใจของเลขานุการสาว ยามที่มองไปยังประตูห้องทำงานส่วนตัวของเจ้านาย

“โต๊ะทำงานของคุณอยู่ฝั่งโน้นนะครับ ผมให้คนจัดเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ไม่รู้ว่าจะถูกใจคุณหรือเปล่า” กวินภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลทอดสะพาน บนโต๊ะไม้เนื้อดีมีแจกันเซรามิกสีขาวประดับด้วยดอกกุหลาบสีชมพูสดช่อโตที่ยังคงมีหยาดน้ำเกาะพราว ณัฐณิชาเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานตัวใหม่พลางกวาดสายตาสำรวจด้วยความตื่นตาตื่นใจ

“เป็นยังไงบ้างครับ ถูกใจคุณบ้างไหม” หญิงสาวหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้แก่กวินภพ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงหวาน

“ถูกใจมากเลยค่ะคุณภพ... แล้ววันนี้คุณภพมีงานอะไรให้ณิชาทำบ้างคะ บอกมาได้เลยนะคะ ณิชาพร้อมลุยค่ะ” หญิงสาวพูดพลางนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวนุ่มด้วยท่าทางกระตือรือร้น กวินภพจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มนั้นก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้เธอ แขนแกร่งเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารงานออกมากางอย่างช้า ๆ บนโต๊ะทำงาน

“ช่วงเช้าผมจะให้คุณช่วยตรวจสอบข้อมูลบัญชีรายรับรายจ่ายตามนี้ครับ เอาง่าย ๆ ก่อนนะครับ คุณณิชา” ประธานหนุ่มก้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนชิดเพื่ออธิบายรายละเอียดให้ถนัดถี่ี่ แต่อยู่ดี ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาก็เป่ารดตรงซอกคอขาวจนเธอขนลุก ใบหน้าเนียนของณัฐณิชาขึ้นสีระเรื่อร้อนผ่าว ยามที่สายตาทั้งของงคู่หันมาสบกันโดยบังเอิญในระยะประชิด มันทำให้หัวใจของทั้งสองเต้นโครมครามโดยเฉพาะณัชณิชา

“แล้วมีงานอะไรที่ณิชาต้องทำอีกไหมคะ” เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

“ไม่มีแล้วครับ วันแรกผมให้คุณเรียนรู้งานแค่นี้พอ” กวินภพตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างเปิดเผย

ด้วยความตื่นเต้นสะท้านไหว หญิงสาวที่กำลังลนลานจึงเผลอปัดแฟ้มเอกสารหนาหล่นโครมลงพื้น ร่างบางรีบขยับตัวก้มลงไปเก็บทันที ประจวบเหมาะกับที่กวินภพก้มร่างสูงใหญ่ลงไปช่วยเก็บบนพื้นพร้อม ๆ กัน ส่งผลให้ร่างกายของทั้งคู่เบียดชิดสนิทแนบกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นหอมละมุนจากกายสาวแรกรุ่นโชยเข้าจมูกพ่อหม้ายหนุ่มอย่างจังจนเคลิบเคลิ้บไปชั่วขณะ

“อุ๊ย!!!... ขอโทษค่ะคุณภพ” ณัฐณิชาอุทานเสียงกระเส่า

“อย่าใจลอยสิครับ...” กวินภพเอ่ยกระซิบเสียงพร่ามัว ดวงตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวแอบหลุดโฟกัส เลื่อนไปจ้องมองตรงบริเวณเนินอกอวบอิ่มขาวผ่องเต่งตึงที่เผยเนื้อหนังออกมาวับแวมจากเสื้อเชิ้ต เนื่องจากกระดุมเม็ดบนถูกปลดทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนนั่งบนรถ คอเสื้อที่แหวกลึกยามเธอก้มลงต่ำเช่นนี้มันคว้านลึกจนเผยให้เห็นร่องอกทรงโตขาวโพลน ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลาย ความเป็นชายในกายตื่นตัวจนแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนั้น

ณัฐณิชารีบกวาดเอกสารที่หล่นกระจายเต็มพื้นอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนความขัดเขิน จนกระทั่งประตูห้องทำงานถูกผลักออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชาร์ล็อตต์ที่เดินถือถาดกาแฟเดินเข้ามา

“กาแฟดำได้แล้วค่ะคุณภพ” เสียงเข้มของเลขานุการดังขึ้นขัดจังหวะคนทั้งสอง ราวกับเสียงกระดิ่งเตือนสติยามที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งตัณหา เพราะมัวแต่จับจ้องเนินเนื้อขาวผ่องของแม่สาวแรกรุ่นอวบอัดคนนี้อย่างไม่วางตา กวินภพขบคิดในใจอย่างนึกสมเพชตัวเอง ยิ่งอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้เลย และรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกโรคจิตหื่นกระหายเข้าไปทุกที

“ขอบคุณครับ” ประธานหนุ่มรีบหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ขยับสูทให้เข้าที่ก่อนเดินไปที่โต๊ะของตัวเองหลังจากเลขาฯ สาววางแก้วกาแฟลง

เมื่อชาร์ล็อตต์เดินหน้าหงิกออกจากห้องไปแล้ว กวินภพจึงละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์แล้วหันมาเอ่ยชวนผู้ช่วยสาวร่วมห้อง

“กลางวันนี้... คุณไปทานข้าวกับผมนะครับ”

“ค่ะ” ณัฐณิชาตอบรับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความขยันขันแข็งเพื่อบดบังความเขินอาย เธอรู้สึกแพ้ทางต่อสายตาคมกริบคู่นั้นเหลือเกิน สายตาของกวินภพยามที่จ้องมองมามันช่างร้อนแรงราวกับจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกเป็นชิ้น ๆ ได้หากมีโอกาส ต่างจากกวินภพที่แม้จะทำเป็นมองแฟ้มงาน แต่สายตาคมกลับคอยชำเลืองมองเรือนร่างเย้ายวนใจอยู่เป็นระยะ และบ่อยครั้งที่พระเจ้าช่างเป็นใจให้เขาได้เห็นสัดส่วนวับ ๆ แวม ๆ ยามที่ณัฐณิชาเผลอไผล