บทที่ 8 ตอนที่8
ชินธิปเอื้อมมือข้างที่ว่างไปเปิดไฟหัวเตียงแล้วหันกลับมามองหน้าคนใต้ร่าง แต่ชายหนุ่มก็ตกตะลึงพรึงเพริดกับดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่สวยที่กำลังเบิกกว้างจ้องหน้าตนตาค้างอยู่นั่น เขาค่อยๆ คลายมือออกจากปากนุ่มแต่ดูเหมือนคนใต้ร่างจะตกใจจนร้องไม่ออกไปแล้ว ชายหนุ่มจึงถือโอกาสกวาดตาจ้องวงหน้ารูปไข่ที่อยู่ห่างระยะแค่สองคืบนั้นช้าๆ และจดจ่ออยู่กับปากนิดจมูกหน่อยนานเป็นพิเศษ เขาต้องยอมรับว่าเธอสวยมาก เรือนผมสีน้ำตาลเข้มแผ่กระจายเต็มหมอนยิ่งทำให้เธอแลงดงามจับจิต ผิวพรรณที่สัมผัสว่านุ่มเนียนแล้ว ยิ่งพอมาได้เห็นชัดๆ เต็มสองตายิ่งดูขาวนวลอมชมพูน่าฟัดเอามากๆ ทว่าใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เห็นทำให้ชินธิปอดสงสัยอะไรบางอย่างไม่ได้ เขาจึงเผลอพึมพำด้วยภาษาไทยออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว
“นี่ไอ้วินมันไปหาเด็กที่ไหนมาวะเนี่ย จะหาคุกให้ฉันหรือไงวะไอ้นี่”
เสียงพึมพำภาษาไทยที่ได้ยินทำให้ที่รักยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ เธอจึงได้ทีรีบโพล่งถามออกมาเป็นภาษาเดียวกัน
“คุ...คุณพูดไทยได้ด้วยเหรอ”
ชินธิปขมวดคิ้ว จ้องหน้าคนใต้ร่างเขม็งอย่างข้องใจในภาษาที่เธอส่งมา หน้าตาที่เห็นก็ออกไปทางตะวันตกมากกว่า ไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าพูดไทยได้ ชายหนุ่มจึงถามกลับเป็นภาษาเดียวกันด้วยโทนเสียงเรียบๆ
“คุณเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่”
“ปล่อยฉันก่อนได้ไหม ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณคิดนะ”
ชินธิปก็พอจะรู้ตั้งแต่ได้ยินเสียงกรี๊ดดังลั่นห้องของสาวเจ้านั่นแล้วล่ะ จากหน้าตาผิวพรรณที่เห็นก็ไม่น่าจะทำอาชีพผู้หญิงอย่างว่าไปได้ ไหนจะอาการสั่นราวลูกนกที่เขากำลังสัมผัสอยู่นี่อีกล่ะ ยิ่งทำให้มั่นใจว่าไม่ใช่แน่ๆ ชายหนุ่มจึงขยับลุกช้าๆ
ทว่าเล่นเอาที่รักแทบจะกรี๊ดขึ้นมาอีกหน เพราะเธอกับเขาไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น หญิงสาวรีบกระชากผ้านวมมาปิดร่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโจนพรวดลงจากเตียงไปยืนหันหลังให้อยู่ตรงมุมห้องพร้อมหน้าแดงเถือกไปหมด
“คุณทำอะไรกับเสื้อผ้าฉัน แล้ว...แล้วทำอะไรฉันหรือเปล่า”
เธอตวัดเสียงถามห้วนๆ ทว่าชินธิปกลับหัวเราะออกมาเบาๆ คว้าผ้าขนหนูตรงเก้าอี้ปลายเตียงมาพันกายท่อนล่างช้าๆ อย่างใจเย็น
“อายอะไรกัน เราไม่มีความลับต่อกันแล้วนี่นะ”
‘อ๊าย! ยังจะมีหน้ามาพูดอีกอีตาบ้า’ ที่รักเข่นเขี้ยวให้อยู่ในใจ
“และผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าที่คุณเห็นด้วย”
“แล้วถ้าฉันไม่ตื่นมาเจอ คุณก็คงจะ...จะทำมากกว่านี้ใช่ไหม”
ที่รักถามตะกุกตะกัก สองแก้มก็เห่อร้อนแดงปลั่ง และเหลือบไปมองคนนุ่งผ้าขนหนูอยู่ผืนเดียวอย่างไม่ไว้ใจปนกล้าๆ กลัวๆ
“อ้าว! ไหงใส่ความกันแบบนั้นล่ะ ผมไม่นิยมลักหลับหรอกนะ มันไม่ได้อารมณ์ แต่ถ้าตื่นอยู่...ก็ไม่แน่”
ชินธิปพูดยิ้มๆ พลางกวาดตามองร่างคนอายตั้งแต่หัวจรดเท้าช้าๆ อย่างยั่วเย้า ขณะที่หญิงสาวก็ได้แต่ตวัดค้อนให้ตาขวางๆ อยากจะควักลูกตาวาววับคู่นั้นซะจริงๆ
“แล้วคุณเป็นใคร เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง นี่มันห้องนอนของเพื่อนฉันนะ”
“เพื่อนของหนูดางั้นเหรอ ผมเป็นเพื่อนของไอ้วินพี่ชายของยัยหนูดาเหมือนกัน”
“เพื่อนพี่วิน!? คุณชื่ออะไร มาจากไหน แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ใจเย็นๆ ทีละคำถามสิครับสาวน้อย ผมเพิ่งมาจากเมืองไทย นัดกับไอ้วินมาเจอกันที่นี่” ชินธิปไหวไหล่เบาๆ พลางตอบคำถามสั้นๆ ดูไม่อนาทรร้อนใจต่ออะไรทั้งสิ้น
“แล้วคุณล่ะมานอนรอ เอ๊ย! ผมหมายถึงมาทำอะไรที่นี่น่ะ”
ที่รักตวัดค้อนให้เสียตาคว่ำ
“ให้ฉันแต่งตัวก่อนได้ไหม แล้วค่อยคุยกัน”
ก็เธออายนี่นาที่ต้องมายืนเปลือยกายคุยกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้ พอเห็นเขาพยักหน้าพร้อมกับผายมือชี้ไปทางด้านห้องน้ำ ที่รักจึงรีบเก็บเสื้อกับกางเกงตัวน้อยที่กองอยู่ข้างเตียงด้วยฝีมือของตัวการที่ยืนยิ้มอยู่นั่น เธอค้อนตาขุ่นแถมให้ไปอีกหนึ่งที โทษฐานที่พ่อคุณลอกคราบเธอตอนที่ไม่รู้ตัว แล้วพาร่างเพรียวบางที่มีผ้านวมผืนใหญ่พันเอาไว้อย่างแน่นหนาก้าวพรวดๆ เข้าห้องน้ำไป
ไม่นานหญิงสาวก็ออกมาจากห้องน้ำในชุดเดิมแต่มีชุดคลุมผ้าขนหนูสวมทับมาด้วยอย่างมิดชิด ที่ชินธิปได้เห็นแล้วถึงกับลอบยิ้มขำอย่างรู้ทัน ที่รักใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อเห็นเขาสวมเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นเรียบร้อยแล้ว เธอยอมรับว่าแผงอกกำยำและกล้ามท้องสวยๆ เหมือนคนออกกำลังกายอยู่เสมอนั้นมันทำให้หัวใจเธอหวิวๆ ชอบกล
“ที่รัก วิลเลียมเบอร์ลิซ คุณเป็นอะไรกับปีเตอร์ วิลเลียมเบอร์ลิซ”
คำถามแรกที่เขายิงมาทำให้ที่รักเบิกตาโต ก่อนเธอจะตวาดออกมาห้วนจัด แสดงออกชัดว่าไม่พอใจ
“นี่คุณแอบค้นกระเป๋าของฉันงั้นเหรอ ใครอนุญาตให้คุณค้นกระเป๋าของฉันกัน เสียมารยาทที่สุดเลย แล้วคุณรู้จักปีเตอร์ วิลเลียมเบอร์ลิซได้ยังไง”
“ผมก็แค่อยากรู้ว่าคุณชื่ออะไร เป็นใครมาจากไหนก็แค่นั้น ไม่ได้ตั้งใจจะค้นเอาอะไรทั้งสิ้น ถ้าไม่เชื่อก็ตรวจสอบได้”
ชินธิปยักไหล่เบาๆ ขณะพูดพร้อมกับยกมือกางเอาไว้ข้างตัว เชิญชวนให้เธอค้นตัวได้เต็มที่
หากคนโดนล้วงความลับยังปั้นหน้าตึงสนิท เธอเดินไปเก็บข้าวของใส่กระเป๋าลวกๆ แล้วเตรียมจะหนีออกจากห้อง แต่ชายหนุ่มก็ไวกว่าสาวเท้ามาดักหน้าสกัดเอาไว้ได้ก่อน
“เดี๋ยวสิ! คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย ว่าคุณเป็นอะไรกับปีเตอร์ วิลเลียมเบอร์ลิซ”
“แล้วคุณจะมาสนใจอะไรนักหนา ฉันจะเป็นอะไรกับเขา มันก็เรื่องของฉัน! ไม่ได้เกี่ยวกับคุณเลยสักนิด”
