บทที่ 8 ตอนที่ 8 เราจะรับผิดชอบเอง
ตอนที่ 8 เราจะรับผิดชอบเอง
เราจบแค่จูบ ไม่ได้สานต่อ เจ้านายจะไม่ไปอาบน้ำด้วยซ้ำ ถ้าเธอไม่รับปากว่าจะนอนรอ ไม่แอบหนีออกไป พอเขาอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาเห็นเธอนอนรอตาปริบ ๆ รอยยิ้มก็ผุดบนใบหน้า เหมือนว่าเขากำลังมีความสุขที่เห็นเธออยู่ตรงนี้
ร่างเล็กผล็อยหลับในอ้อมกอดที่คุ้นเคยและอบอุ่น กระทั่งช่วงเช้า ความรู้สึกวาบหวาม วูบไหว เข้ามาแทนที่ความอบอุ่นจนก่อให้เกิดความรู้สึกที่ยากเกินจะหักห้ามใจ
เธอนอนเกร็ง สองมือทึ้งผ้าปูที่นอนของโรงแรมแน่น ความเสียวซ่านใต้ผ้าห่มทำให้หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา เธอไม่อยากคิด และไม่อยากเห็นว่าเขากำลังหลอกล่ออะไรเธออีก เขาอาจจะกำลังตะล่อมให้เธอหลงใหล โหยหา จนไม่กล้าห่างหาย เจ้านายเป็นผู้ชายร้ายกาจ อันตรายต่อหัวใจจริง ๆ
"อ๊ะ.." เสียงครางเล็ดลอดจากริมฝีปากร่างเล็ก แม้จะพยายามกักเก็บเสียงน่าอายนั้นไว้แล้วก็ตาม สัมผัสที่เขามอบให้ทำเอามวนท้องน้อย กระสันอยากจะถึงฝั่ง ทว่าคนขี้แกล้งมีหรือจะยอมให้เธอเสร็จง่าย ๆ
เสียงพรึบ! ดังขึ้นฝ่าความเงียบแทบไม่ต้องเดา เขาปัดผ้าห่มออกแล้ว และคงเขี่ยมันออกไปให้พ้นทางเหมือนเคย
"ทำให้ตื่นเหรอ ขอโทษนะ"
เสียงที่เอ่ยแหบพร่าเสียจนเธอขนลุกซู่ แทบแยกไม่ออกว่าเพราะอุณหภูมิห้องหรือเสียงที่ดูกระหายจนอยากจะกลืนกินเธอทั้งตัวกันแน่
"อ..อือ อ๊ะ!" ไซฟีกะจะไม่ตอบ อยากแกล้งหลับต่อ แต่เพราะเขาเอาแต่ลูบไล้ความเปียกชื้นที่กุหลาบงาม พร้อมกับแย้มมันจนผลิออกมองเห็นหยาดน้ำข้างใน เธอเลยต้องจำใจตอบ ในใจหวาดกลัวเขาจะสอดใส่สองนิ้วเข้าไปพร้อมกัน แล้วรุนแรงกับเธอ
"ทำไมไม่ลืมตา" เจ้านายถามพลางคลอเคลียหน้าท้องแบนราบ พรมจูบกุหลาบงามยามเช้าที่ผลิน้ำออกมาอย่างอ่อนโยน เมื่อรู้ว่าตัวเองรบกวนจนเจ้าของกุหลาบงามไม่อาจฝืนใจหลับต่อได้
เขาตั้งใจปลุกเธอด้วยวิธีนี้อยู่แล้ว
วันนี้ไซฟีจะได้อารมณ์ดีทั้งวัน
ร่างเล็กถูกกระตุ้นโดยการจูบตรงนั้นบ่อยเข้า เธอก็แทบจะทนไม่ไหว ใจคิดอยากจะกดหัวเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอกลัวเขาจะกดหัวกลับ คิดแล้วยังจุกอยู่ที่คอ
"แสบตา"
"แล้วอยากแสบอย่างอื่นไหม"
"ฮึ" เธอส่ายหน้าตอบฮึเสียงอยู่ในลำคอ แค่นี้อารมณ์ก็พลุ่งพล่านยากจะควบคุมแล้ว เขาจะทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนไปถึงไหน
"อยากไหม ถ้าอยากจะทำให้" คนตัวโตถามทั้งที่รู้คำตอบดี แต่แค่อยากกระตุ้นให้เธออยากมีส่วนร่วมมากกว่านอนเฉย ๆ เก็บเสียงคราง เก็บอาการแบบนี้
แฉะขนาดนี้ จะไม่อยากได้ยังไง
"อย่าแกล้งกันได้ไหม"
"แล้วอยากหรือเปล่า ถ้าไม่อยากก็จะไม่ทำ" แม้จะเอ่ยเหมือนตามใจ ทว่าเขาไม่ปล่อยให้อารมณ์อยากจางหาย มือใหญ่ฟอนเฟ้นอกอวบสองข้างหยอกเย้าเม็ดทับทิมสวยอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากครอบดูดเม็ดเล็กแข็งตึงราวกับเด็กน้อยหิวกระหายนมแม่ เขาทำทั้งสองข้างสลับไปมา ไม่ปล่อยให้เจ้าของร่างกายได้พักหายใจ
ร่างเล็กนอนหายใจหอบกระเส่าไม่เป็นจังหวะ คนตรงหน้าตั้งใจเร้าอารมณ์ ปลุกปั่นให้รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ก็ไม่ยอมให้เสร็จสักที ชักอยากรู้ เขาจะแกล้งกันไปถึงไหน เธอแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
"ท..ทำ ทำดี ๆ ได้ไหม" ไซฟีครางประท้วงเมื่อลืมตาเห็นเขากำลังจ้องหน้าเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เจ้านายรังแกเธอเกินไปแล้ว
"จะห่างกันอีกไหม จะไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความอีกไหม"
"อึก" ความเสียวซ่านที่แผ่ปกคลุมตัวเธอมันทวีคูณขึ้นทุกครั้งที่เขาลูบไล้ผ่านจุดกระสัน แม้จะแค่ผ่านเฉียดฉิวไปมาก็ตาม
ตอนนี้เธออยากเสร็จ!
"ตอบมาก่อน เดี๋ยวทำให้" คนถือไพ่เหนือกว่าเผยรอยยิ้มมุมปากพอใจที่ได้เห็นหญิงสาวใต้ร่างนอนครวญคราง กำลังส่งสายตาขอร้อง อ้อนวอน อยากได้นิ้วเย็น ๆ และปากอุ่น ๆ ของเขาอยู่ "ยังไงครับ อยากให้เลียต่อไหม"
สามครั้ง! เธอโดนเขารังแกกลั่นแกล้งจนเสร็จสามครั้งติด ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทำเอาท้องไส้ปั่นป่วน รู้สึกเพลียจนแทบไม่อยากแต่งตัวไปกินอาหารเช้าของโรงแรมเลย
"กินบนเตียงไหม เดี๋ยวป้อน"
"จิ๊!" ที่เจ้านายหมายถึงคงไม่ใช่อาหาร เธอเดาว่าเป็นของแข็งของเขามากกว่าที่บอกจะป้อนน่ะ
"ก็อึดอัดอยู่นะ อยากปล่อยเหมือนกัน"
"ห้องน้ำเลย"
"เข้าด้วยกันไหม?"
"เปลี่ยนเรื่องคุยได้ไหม หิวข้าวแล้ว"
"รอแป๊บ พนักงานกำลังยกมาให้"
"ยกมาให้อีกแล้วเหรอ ที่นี่บริการดีจัง ไว้รอบหน้าเรามานอนที่นี่อีกดีกว่า"
"คงไม่ยกมาให้ ถ้าเธอมาคนเดียว" จริงอยู่ที่สั่งจองอาหารแล้วอาหารจะยกมาเสิร์ฟให้ถึงห้อง ทว่าไม่ได้รวมอาหารเช้า
มื้อนี้เขาจ่ายเงินเพิ่ม ไม่ได้รวมกับค่าโรงแรมที่จ่ายไป
"แล้วถ้ามาสองคนล่ะ?"
"ก็อยู่ที่ว่าอีกคนของเธอเป็นใคร ถ้าเป็นฉัน ฉันจะจัดการให้ทุกอย่าง เธอแค่รอกินก็พอ" เรื่องทำอาหารเขาก็ไม่เป็นสองรองใคร เคยทำให้เจ้าขากินอยู่บ่อย ๆ ถ้ามีโอกาสก็อยากทำให้คนข้าง ๆ ตอนนี้ชิมบ้างเหมือนกัน เผื่อจะถูกใจ
"ดูแลดีเกิน ทำไมยังไม่มีแฟน"
"ยังไม่พร้อม"
"ไม่พร้อมเรื่องอะไร บ้านก็รวย หน้าตาก็ดี มีครบทุกอย่าง นายขาดอะไร?"
"หลายอย่าง"
"งงนะ คนอย่างนายน่ะเหรอ ไม่พร้อม เราว่านายไม่อยากมีเป็นตัวเป็นตนมากกว่า"
"อยากมี แต่รอให้พร้อมกว่านี้อีกหน่อย"
"..."
"ฉันอยากเป็นคนที่ใจเย็นมากกว่านี้ อยากมีเงินเพิ่มอีกสักหน่อย อยากมีบ้าน มีรถ ถ้าเธอรอไหวนะ"
"เรา..เหรอ?" ไซฟีชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง เธอกำลังประมวลผลประโยคของเจ้านายอย่างไม่คิดเข้าข้างตัวเอง
เขาพูดเปรย ๆ ให้เธอรอเขาใช่ไหม?
ถ้าใช่ ไซฟีรอได้อยู่แล้ว..
เขาอยากมีบ้านเหรอ เดี๋ยวเธอซื้อให้ แล้วอยากมีรถกี่คัน เดี๋ยวจัดให้ครบเจ็ดสีเลย หรือถ้าเงินในบัญชีไม่พอ เดี๋ยวย้ายเงินสดในเซฟไปฝากไว้ในบัญชีเขาให้หมดเลย ดีหรือเปล่า?
"อืม..รอไหวไหม"
"เราใจร้อนอะ คบกันก่อนได้ไหม"
"ไม่ได้ ฉันเป็นผู้ชาย ต้องเป็นผู้นำ" ขืนเขาทำอะไรข้ามขั้น ข้ามหน้าข้ามตา ป๋ากับลุงไคซ์คงมองหน้ากันไม่ติดจริง ๆ ก็คราวนี้แหละ
ลำพังเจ้าขายังแทบเอาตัวไม่รอด เขายังจำวันที่ป๋าตวาดถามใครเป็นพ่อเด็กในท้องเจ้าขาได้อยู่เลย ขนาดแม่คอยปราม ยังโดนตวาดกันถ้วนหน้า เขาไม่อยากให้ประวัติซ้ำรอย
"ทำ.." คำพูดหญิงสาวถูกกลืนลงคอเมื่อเสียงออดดัง พร้อมกับพนักงานที่ยกอาหารเช้าเข้ามาเสิร์ฟเกือบถึงเตียงนอน เจ้านายเผยยิ้มให้เล็กน้อย เขารั้งเธอไปจูบหน้าผาก ก่อนจะเดินตามพนักงานไปล็อกประตูอีกชั้นหลังประตูปิดสนิท
"กินข้าวเยอะ ๆ เดี๋ยวพาไปเที่ยว"
"เที่ยวที่ไหน"
"สวรรค์ ไปไหม?"
"แน่จริงก็ใส่เข้ามาเลยสิ ถ้าไม่กล้าก็อย่าพูด"
"ไหวเหรอ สองนิ้วก็ดิ้นแล้วนะ" หวังจะเอาของใหญ่ สงสัยไม่กลัวแหก
"ลองไง"
"อยากโดน?"
"เหอะ!" เธอเหอะใส่เขาที่ใจแข็งเป็นบ้า เกือบจะเลยเถิดหลายครั้งแต่ก็มีสติทุกครั้ง จนแอบคิดไม่ได้..
ถ้าเธอเป็นฝ่ายรุกแล้วข่มขืนเขาเองล่ะ แบบนี้ได้หรือเปล่า
"อยากเหมือนกันแหละ" ถ้าไม่ติดว่าไคเซ็นตีนหนัก ลุงไคซ์ก็ไม่แผ่ว ไหนจะไอ้ซูมอีก เขาไม่กล้าจริง ๆ ต่อให้มีไอ้สัวคลุมหลังก็เถอะ
"อยากก็ทำ กลัวอะไร" ไซฟียิ้มถาม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เจ้านายที่ยกถาดอาหารมาวางบนเตียงให้ ต่างฝ่ายก็ต่างสบตา ยิ้มให้กัน "เดี๋ยวเรารับผิดชอบนายเองก็ได้" จะรับผิดชอบทั้งตัวและหัวใจเลย
"หึหึ" เขาอดหัวเราะความคิดไซฟีไม่ได้จริง ๆ
"เอาไหม อยากได้อะไรเรายกให้หมดเลย"
"เหมือนหลอกเด็ก"
"เราจริงจังนะ"
"เชื่อ" เขาพยักพเยิดหน้า เชื่อเธอ เพราะที่เธอพูดมาคงไม่ได้คิดถึงอนาคตข้างหน้า หากให้พูดภาษาบ้าน ๆ คงไม่ต่างอะไรกับการคิดตื้น ๆ
