บทที่ 71 วันเวลาของนางมีเพียงเขา

นางเผลอตะโกนใส่เขา แต่เสียงนางไม่ดังเท่าไหร่นัก กระนั้นถ้อยคำของนางโบยตีอีกฝ่ายให้นิ่งงันไป นางกำลังทรมานเพราะต้องพิษ ดวงตาที่เคยเป็นประกายทุกครั้งที่เผลอจ้องมอง ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเสมอ แต่เวลานี้นางร้องสะอึกสะอื้น นางร้องไห้เพราะเขา เจ็บปวดก็เพราะเขา

ทำดีไปเท่าไหร่ พยายามมากเพียงใด ไม่ต่างจากเทน...