บทที่ 77 อย่ากลัวข้าจนกลายร่างเป็นหมาป่าล่ะ

“มีสิ” ซานม่านหวาพูดขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วเชยคางชายหนุ่ม ความสูงที่ไล่เลี่ยกัน ทำให้นางไม่ต้องถึงกับแหงนหน้ามองหรือเขย่งปลายเท้า เหมือนเวลาที่ว่านหนิงเหมยต้องทำยามอยู่กับท่านอ๋อง ซึ่งนางเห็นแต่ละทีแล้วก็อดส่ายหน้าไม่ได้  

“สิ่งใด?”  

“ตัวเจ้าไง”

“บิดาเถอะ!” เขาโวยวาย 

“อย่ากลัวข้าจนกลายร่างเป็นหมาป่าล่...