บทที่ 1 ตอนที่ 1 เกมแก้แค้นที่เริ่มจากคำท้าทาย

ตอนที่ 1

เกมแก้แค้นที่เริ่มจากคำท้าทาย

เสียงไวโอลินบรรเลงแผ่วหวานคลอไปกับแสงไฟระย้ากลางโถงหรูของโรงแรมเปิดใหม่ กลิ่นไวน์ชั้นดีผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยปะปนอยู่ในอากาศ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยรอยยิ้มของนักธุรกิจ คนดัง และแขกผู้มีเกียรติที่ต่างแต่งกายประณีตจนแทบไม่มีใครยอมแพ้ใคร

คืนนี้คือคืนเปิดตัวโรงแรมแห่งใหม่ของคิมหันต์ ท่านประธานหนุ่มผู้ถูกกล่าวถึงมากที่สุดในแวดวงธุรกิจโรงแรมและสถานบันเทิงระดับหรู

ทุกสายตาในงานล้วนมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บพอดีตัว เขายืนอยู่ท่ามกลางวงสนทนาของนักลงทุนด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย รอยยิ้มบาง ๆ ประดับริมฝีปากราวกับเจ้าของโลกทั้งใบ ผู้ชายบางคนอิจฉาความสำเร็จของเขา ผู้หญิงหลายคนปรารถนาจะได้ยืนข้างเขา แม้เพียงคืนเดียวก็ยังดี

คิมหันต์เป็นผู้ชายประเภทที่ไม่ต้องพยายามเรียกร้องความสนใจ แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคู่ได้อย่างง่ายดาย เขาหล่อ สุขุม อันตราย และดูเหมือนไม่เคยมีสิ่งใดในโลกทำให้เขาเสียหลักได้ แต่สำหรับไอริน ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ดูน่าหลงใหลเลยสักนิด เขาดูเหมือนบาดแผล ที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เพื่อนรักของเธอร้องไห้จนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะใช้ชีวิตต่อ

“ไอริน เธอยังกลับตัวทันนะ” เสียงของมินตราดังขึ้นในความทรงจำไม่กี่นาทีก่อนที่ไอรินจะก้าวเข้ามาในงาน มือของมินตราเย็นเฉียบตอนจับแขนเธอไว้ แววตาของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความกลัว ทั้งที่พยายามทำเป็นเข้มแข็งเหมือนทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้พูดเล่น ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนที่เธอควรเข้าไปยุ่ง เขาไม่ได้จีบผู้หญิงเพราะรัก เขาจีบเพราะอยากชนะ พอชนะแล้วเขาก็ทิ้ง เหมือนโยนของเล่นที่หมดสนุกแล้วทิ้งลงถังขยะ”

ไอรินยังจำได้ว่าตัวเองเงียบไปนานแค่ไหน

เธอไม่ใช่คนกล้า ไม่ใช่ผู้หญิงเก่งกาจที่ชอบเผชิญหน้ากับใคร หากเลือกได้ เธออยากอยู่ในร้านดอกไม้เล็ก ๆ ของตัวเอง จัดช่อดอกไม้ให้ลูกค้า ฟังเสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งหน้าร้าน และใช้ชีวิตเรียบง่ายโดยไม่ต้องข้องเกี่ยวกับคนอย่างคิมหันต์ แต่ทุกครั้งที่เธอนึกถึงมินตราในวันที่นั่งกอดเข่าอยู่ในห้อง มองโทรศัพท์ที่ไม่มีวันมีข้อความจากผู้ชายคนนั้นส่งมาอีก น้ำตาของเพื่อนรักก็เหมือนหยดลงบนหัวใจเธอซ้ำ ๆ

มินตราเคยเป็นผู้หญิงสดใส หัวเราะง่าย ปากเก่ง และไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบ แต่ผู้ชายคนนั้นกลับทำให้มินตรากลายเป็นคนที่สะดุ้งทุกครั้งเมื่อมีคนพูดถึงความรัก แค่เพราะการเดิมพันโง่ ๆ ของเขากับกลุ่มเพื่อนแค่เพราะเขาอยากพิสูจน์ว่าผู้หญิงคนหนึ่งจะตกหลุมรักเขาได้ง่ายแค่ไหน

“ฉันกลัวนะมิน” ไอรินเคยตอบเพื่อนเสียงเบา “แต่ฉันกลัวมากกว่าว่าถ้าเขาไม่เคยรู้สึกเจ็บเลย เขาก็จะทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นต่อไปเรื่อย ๆ”

มินตราส่ายหน้า น้ำตาเริ่มคลอ“แล้วถ้าคนที่เจ็บเป็นเธอล่ะ ไอริน เธอคิดว่าตัวเองแข็งแรงพอจะเล่นเกมกับเขาเหรอ”ตอนนั้นไอรินไม่มีคำตอบ

จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองแข็งแรงพอหรือไม่ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ มือเรียวจับแก้วน้ำส้มในมือแน่นกว่าเดิม เธอสวมเดรสสีครีมเรียบง่าย ไม่ใช่ชุดที่โดดเด่นที่สุดในงาน ผมยาวถูกปล่อยลงคลอไหล่ แต่งหน้าอ่อน ๆ จนแทบดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจแต่ง ต่างจากหญิงสาวรอบตัวคิมหันต์ที่เปล่งประกายด้วยเพชร พลอย และความมั่นใจ

ไอรินไม่ได้มาเพื่อแข่งความสวยกับใคร เธอมาเพื่อทำให้ผู้ชายคนหนึ่งสะดุด และผู้ชายที่มั่นใจว่าผู้หญิงทั้งโลกอยากให้เขามอง ย่อมสะดุดกับคนที่ไม่ยอมมองเขาง่ายที่สุด

“เธอมาคนเดียวเหรอคะ”เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างกาย ไอรินหันไปเห็นผู้หญิงสวยสง่าในชุดราตรีสีแดงเข้ม เครื่องประดับเพชรบนลำคอสะท้อนแสงไฟวับวาว ท่าทางของเธอเรียบหรูจนคนทั่วไปอาจรู้สึกเกรง แต่แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยการประเมิน

ไอรินจำผู้หญิงคนนี้ได้จากรูปในข่าวบันเทิงและข่าวธุรกิจ เธอคือหนึ่งในคู่ควงเก่าที่ถูกจับตามองมากที่สุดของคิมหันต์ และยังเป็นลูกสาวผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท

“ค่ะ” ไอรินตอบสุภาพ “ฉันมากับบัตรเชิญของเพื่อน แต่เพื่อนติดธุระ เลยมาแทน”

ลลินยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นงดงาม ทว่าเย็นจนไอรินสัมผัสได้

“งานแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะกับคนที่ไม่รู้จักใครหรอกนะคะ เดี๋ยวจะอึดอัดเปล่า ๆ แขกส่วนใหญ่เป็นคนกันเองในแวดวงธุรกิจ ถ้าไม่คุ้นเคย อาจรู้สึกเหมือนยืนผิดที่ผิดทาง”

ไอรินยิ้มตอบอย่างนุ่มนวล แม้ในใจจะรู้ดีว่าคำพูดนั้นหมายความว่าอะไร

“ไม่เป็นไรค่ะ บางครั้งการยืนอยู่ผิดที่ก็ทำให้เราเห็นอะไรชัดขึ้น คนที่อยู่ถูกที่นานเกินไปอาจไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังสวมหน้ากากอยู่ก็ได้”

แววตาของลลินเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนริมฝีปากแดงสดจะคลี่ยิ้มกว้างขึ้น

“พูดน่าสนใจดีนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“หวังว่าจะสนุกกับงานนะคะ”

“ค่ะ ฉันก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน”

ลลินเดินจากไป แต่ไอรินรับรู้ได้ทันทีว่าตนถูกจดจำแล้ว ดี การมองเห็นของลลินอาจทำให้เกมยากขึ้น แต่ก็หมายความว่าเธอเริ่มเดินเข้าสู่พื้นที่ของคิมหันต์แล้วเช่นกัน

ไอรินยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนเบือนสายตาไปยังจุดที่คิมหันต์ยืนอยู่ เขากำลังหัวเราะกับนักลงทุนสูงวัยคนหนึ่ง เสียงหัวเราะของเขาไม่ดังมาก แต่มีน้ำหนักพอจะทำให้คนรอบตัวรู้สึกว่าคำพูดของตนได้รับความสำคัญ เขาวางมือในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่เร่งร้อน ไม่กระวนกระวาย ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือและบางทีคิมหันต์อาจรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งจงใจไม่มองเขา เพราะในวินาทีต่อมา สายตาของเขาก็เคลื่อนมาหยุดที่เธอ

ไอรินไม่หลบตาทันที เธอปล่อยให้สายตาของทั้งคู่ชนกันเพียงสั้น ๆ แล้วจึงเบือนหน้าไปมองแจกันดอกลิลลี่ข้างเสาแทน ราวกับผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงรายละเอียดหนึ่งในงาน ไม่ใช่เจ้าของค่ำคืนนี้ ริมฝีปากของคิมหันต์ยกขึ้นนิด ๆ รอยยิ้มของผู้ชายที่พบเรื่องน่าสนุกไม่นานนัก เสียงรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังใกล้เข้ามา ไอรินรู้ว่าเขากำลังเดินมาหา แต่เธอยังยืนนิ่ง มองกลีบดอกลิลลี่สีขาวที่ถูกจัดไว้สวยงามจนไร้ที่ติ

“ชอบดอกไม้เหรอครับ”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลัง

ไอรินหันไปช้า ๆ แล้วพบคิมหันต์ยืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด ใกล้พอจะได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ติดอยู่กับตัวเขา เป็นกลิ่นสะอาด สุขุม และเย็นนิด ๆ เหมือนบุคลิกที่เขาตั้งใจให้คนอื่นเห็น

เขาสูงกว่าเธอมาก ดวงตาคมลึกมองมาอย่างพิจารณา ไม่ใช่สายตาหวานซึ้งแบบผู้ชายจีบผู้หญิง แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังอ่านคู่แข่งบนโต๊ะเกม

ไอรินยิ้มบาง ๆ

“ชอบค่ะ แต่แจกันนี้จัดแน่นเกินไป ดอกไม้แต่ละดอกสวยมาก แต่พอถูกบังคับให้อยู่รวมกันจนไม่เหลือพื้นที่หายใจ มันก็เลยดูเหมือนความสวยที่ถูกจัดวางมากกว่าความสวยที่มีชีวิต”

คิมหันต์เลิกคิ้วเล็กน้อย คล้ายไม่คิดว่าเธอจะตอบแบบนี้

“คุณเป็นนักจัดดอกไม้?”

“เจ้าของร้านดอกไม้เล็ก ๆ ค่ะ”

“ถึงว่า คุณมองมันเหมือนกำลังจับผิดคนจัดงานของผม”

“ฉันไม่ได้จับผิดค่ะ แค่มองตามความจริง ถ้าคุณไม่อยากได้ความเห็นจริง ๆ คราวหน้าควรถามคนที่อยากเอาใจคุณมากกว่านี้”

เขาหัวเราะเบา ๆ คราวนี้ความสนใจในดวงตาชัดขึ้น

“คุณพูดกับเจ้าของงานแบบนี้บ่อยไหมครับ”

“ไม่บ่อยค่ะ ปกติฉันไม่ค่อยได้คุยกับเจ้าของงานที่เดินมาถามความเห็นเอง แล้วไม่พร้อมฟังคำตอบ”

บทถัดไป