บทที่ 2 ตอนที่2 ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
ตอนที่2
ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
คิมหันต์มองเธอนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนเอียงหน้าเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนมั่นใจจริง ๆ หรือเพียงแกล้งทำ
“ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณมางานนี้เพราะอยากชมโรงแรม หรืออยากตำหนิทุกอย่างที่ผมสร้างขึ้นมากันแน่”
“ฉันยังไม่ได้ตำหนิโรงแรมเลยค่ะ”
“แต่คุณตำหนิดอกไม้ไปแล้ว”
“ดอกไม้ไม่ใช่โรงแรมค่ะ”
“สำหรับงานคืนนี้ ทุกอย่างที่อยู่ในนี้ถือเป็นภาพลักษณ์ของผม”
“ถ้าอย่างนั้นคุณคงเหนื่อยน่าดูนะคะ ต้องแบกภาพลักษณ์ของทุกอย่างไว้บนบ่าตลอดเวลา ทั้งโรงแรม ดอกไม้ ไวน์ แขกในงาน แล้วก็คำพูดของคนอื่น”รอยยิ้มของคิมหันต์ชะงักลงเล็กน้อย มันเป็นเพียงวินาทีเดียว วินาทีที่ไอรินเห็นอะไรบางอย่างคล้ายความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่หลังแววตาคมคู่นั้น แต่ไม่นานเขาก็เก็บมันกลับไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงท่านประธานหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองเหมือนเดิม
“คุณชื่ออะไรครับ”คำถามนั้นมาเร็วกว่าที่ไอรินคาดไว้ เธอรู้ดีว่าควรให้เขาเป็นฝ่ายไล่ตาม แต่ก็ต้องให้เหยื่อเห็นเงาของเหยื่อล่อบ้าง ไม่เช่นนั้นเกมจะไม่เริ่ม
“ไอรินค่ะ”
“ไอริน” เขาทวนชื่อเธอช้า ๆ เหมือนกำลังจำรสชาติของคำ “ชื่อเพราะดี”
“ขอบคุณค่ะ”
“ผมคิมหันต์”
“ฉันทราบค่ะ”
เขายิ้ม “ถ้าทราบ แล้วทำไมเมื่อครู่ถึงทำเหมือนไม่เห็นผมเลย”
ไอรินสบตาเขาตรง ๆ คราวนี้เธอไม่หลบ
“เพราะฉันเห็นค่ะ”คำตอบนั้นทำให้คิมหันต์นิ่งไปนิดหนึ่ง
“เห็น แล้วเลือกจะไม่สนใจ?”
“การเห็นใครสักคน ไม่ได้แปลว่าเราต้องให้ความสำคัญกับเขานี่คะ”คราวนี้คนที่อยู่ใกล้พอจะได้ยินถึงกับเหลือบมองมา บางคนแอบยิ้ม บางคนทำหน้าเหมือนรอชมเหตุการณ์ต่อ คิมหันต์คงไม่คุ้นกับการถูกผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้แต่แทนที่จะโกรธ เขากลับดูพอใจ
“คุณเป็นผู้หญิงที่แปลกนะ ไอริน”
“ผู้หญิงที่ไม่พยายามเอาใจคุณ เรียกว่าแปลกหมดเลยหรือเปล่าคะ”
“ส่วนใหญ่ผู้หญิงที่คุยกับผมจะสุภาพกว่านี้”
“ถ้าคุณต้องการความสุภาพ ฉันขอโทษค่ะ แต่ถ้าคุณต้องการความจริง ฉันคิดว่าฉันไม่ได้พูดหยาบคายอะไร”
คิมหันต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมมองเธอด้วยประกายท้าทายมากขึ้น
“คุณไม่กลัวผมไม่พอใจ?”
“ฉันไม่ได้ทำงานให้คุณ ไม่ได้ขอเงินคุณ และไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ ทำไมฉันต้องกลัวด้วยคะ”
คำว่าไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณทำให้สายตาของคิมหันต์เปลี่ยนไปอีกครั้ง
บางทีคำพูดนี้คงเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเขา ผู้ชายที่คุ้นเคยกับคนเข้าหาด้วยผลประโยชน์ ความปรารถนา หรือความคาดหวังบางอย่าง
“แน่ใจเหรอครับว่าไม่ต้องการอะไรจากผม”
คำถามนั้นแผ่วลง แต่กลับอันตรายกว่าเดิม
ไอรินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้น เธอเกลียดที่ร่างกายตอบสนองต่อการอยู่ใกล้เขา เกลียดที่ต้องยอมรับว่าคิมหันต์มีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตา แต่เพราะเขารู้วิธีใช้ความนิ่ง ความใกล้ และน้ำเสียงทำให้คนตรงหน้าหวั่นไหวไม่แปลกที่มินตราเคยตกหลุมรักเขา ไม่แปลกเลย แต่เธอต้องไม่ลืมว่าใต้เสน่ห์เหล่านี้คือผู้ชายที่เคยทำให้เพื่อนของเธอร้องไห้แทบขาดใจ
ไอรินจึงยิ้มให้เขาอย่างสงบ“แน่ใจค่ะ เพราะสิ่งที่คุณมี คนอื่นอาจอยากได้ แต่ไม่ได้แปลว่ามันมีค่ากับฉัน”
แววตาของคิมหันต์คมขึ้น“แม้แต่การได้ยืนข้างผม?”
“ค่ะ”
“ทำไมครับ”
ไอรินวางแก้วน้ำส้มลงบนถาดของพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่าน ก่อนตอบชัดถ้อยชัดคำ
“เพราะฉันไม่ได้คิดว่าการได้ยืนข้างคุณจะทำให้ชีวิตมีค่าขึ้นค่ะ”
รอบตัวเงียบลงเหมือนเสียงดนตรีถูกลดระดับโดยไม่มีใครบอก
คิมหันต์มองเธอนิ่ง นานพอที่ไอรินจะรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ใต้แสงไฟแรงเกินไป หัวใจเธอเต้นรัว แต่ใบหน้ายังคงนิ่ง นี่คือประโยคที่เธอตั้งใจใช้
ประโยคที่ต้องทำให้เขาไม่พอใจ ประโยคที่ต้องทำให้เขาอยากพิสูจน์ว่าเธอคิดผิด และมันได้ผลเพราะคิมหันต์ไม่ได้เดินหนี เขากลับยิ้ม
“คุณรู้ไหม ไอริน ผู้หญิงที่ไม่ยอมมองหน้าผม มีอยู่สองประเภท”
“อะไรบ้างคะ”
“ประเภทแรก เกลียดผมมาก”
“แล้วประเภทที่สองล่ะคะ”
“อยากให้ผมสนใจมาก”
ไอรินสบตาเขาแล้วถามกลับเสียงเรียบ“แล้วถ้ามีประเภทที่สามล่ะคะ”
“ประเภทไหนครับ”
“ผู้หญิงที่รู้ว่าคุณไม่ได้มีค่าพอให้เสียเวลามอง”
คิมหันต์หัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้เสียงหัวเราะของเขาไม่ใช่เพียงมารยาทสังคม แต่เป็นเสียงของคนที่ถูกใจอะไรสักอย่างอย่างแท้จริง
“แรงกว่าที่คิดนะครับ”
“ฉันพูดตามที่คุณถาม”
“แล้วถ้าผมอยากทำให้คุณเปลี่ยนความคิดล่ะ”
“นั่นเป็นเรื่องของคุณค่ะ ไม่ใช่เรื่องของฉัน”
“คุณไม่คิดจะให้โอกาสผมเลย?”
“โอกาสอะไรคะ”
“โอกาสพาคุณชมโรงแรม ผมอยากรู้ว่าถ้าไม่ใช่แค่ดอกไม้ คุณจะมองสิ่งที่ผมสร้างไว้ยังไงบ้าง”
ไอรินมองเขาอย่างพิจารณา นี่คือจังหวะที่เขายื่นเหยื่อกลับมาให้เธอ หากเธอตอบตกลงเร็วเกินไป เกมจะเสียสมดุล หากปฏิเสธแข็งเกินไป เขาอาจหมดสนุก แต่คิมหันต์เป็นผู้ชายที่คุ้นกับการได้ทุกอย่างง่าย การปฏิเสธอย่างพอดีต่างหากที่จะทำให้เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม
ไอรินจึงหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา“คืนนี้คงไม่สะดวกค่ะ”
“เพิ่งมาถึง จะกลับแล้วเหรอครับ”
“ฉันเห็นสิ่งที่อยากเห็นแล้ว”
“หมายถึงโรงแรม?”
“หมายถึงเจ้าของโรงแรมค่ะ”คำตอบนั้นทำให้ดวงตาของคิมหันต์วาวขึ้นทันที
“แล้วคุณเห็นอะไรในตัวผม”
ไอรินเงียบไปชั่วอึดใจ เธอมองเขาอย่างลึกกว่าเดิม มองผ่านรอยยิ้ม ผ่านสูทราคาแพง ผ่านท่วงท่ามั่นใจของผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เรียกว่าท่านประธาน
แล้วเธอนึกถึงน้ำตาของมินตรา
“เห็นผู้ชายที่เคยชินกับการทำให้คนอื่นเป็นฝ่ายวิ่งตาม จนลืมไปว่าบางคนอาจเดินหนีโดยไม่คิดหันกลับมา”มุมปากของคิมหันต์ยกขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มีบางอย่างแข็งขึ้นในแววตา
“คุณมั่นใจว่าตัวเองจะเป็นคนนั้น?”
“ฉันไม่ได้มั่นใจค่ะ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ให้คุณเห็น”
ไอรินก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงลาจาก แล้วหมุนตัวเดินออกจากโถงงาน ทุกย่างก้าวของเธอดูมั่นคง แต่ในอกกลับสั่นไหวจนแทบเจ็บ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินบนสะพานกระจกสูงเหนือเหวลึก เพียงก้าวผิดครั้งเดียว ทุกอย่างอาจแตกกระจาย
เธอไม่รู้ว่าคิมหันต์มองตามมาหรือไม่แต่เธอรู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ ตรงมุมหนึ่งของงาน ภาคินยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขาเป็นชายหนุ่มท่าทางสุขุม สวมสูทเรียบง่ายกว่าคิมหันต์ แต่สายตาคมพอจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นอาจมองข้าม เขาจำไอรินได้ ไม่ใช่เพราะเคยรู้จักกันโดยตรง แต่เพราะเคยเห็นรูปเธอในโทรศัพท์ของมินตรา วันที่มินตราเมามายและร้องไห้หนักจนเพื่อนต้องมารับกลับ ภาคินยังจำได้ว่าผู้หญิงในรูปยิ้มอ่อนโยนอยู่ข้างมินตรา เพื่อนสนิทของมินตรา
ผู้หญิงที่ไม่ควรมาอยู่ในงานของคิมหันต์โดยไม่มีเหตุผล
ภาคินเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่ยังยืนมองประตูทางออกด้วยรอยยิ้ม
“สนใจเธอเหรอ”
คิมหันต์ไม่หันมามอง“ผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจ”
“น่าสนใจ หรือแค่เพราะเธอไม่ยอมสนใจนาย”
“ต่างกันตรงไหน”
ภาคินถอนหายใจเบา ๆ“ต่างกันมาก คิม ถ้านายสนใจเธอเพราะเธอเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ นายควรเข้าหาเธออย่างให้เกียรติ แต่ถ้านายสนใจแค่เพราะอยากเอาชนะ ฉันแนะนำให้ปล่อยเธอไป”
คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ
“นายพูดเหมือนฉันเป็นคนเลวมาก”
“ฉันพูดเหมือนคนที่เคยเห็นนายทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว”
รอยยิ้มของคิมหันต์จางลงเล็กน้อย“ถ้านายหมายถึงมินตรา เรื่องนั้นจบไปแล้ว”
“จบสำหรับนาย แต่ไม่ได้แปลว่าจบสำหรับเธอ”
“ภาคิน คืนนี้เป็นคืนเปิดโรงแรมของฉัน ไม่ใช่คืนรื้อฟื้นอดีต”
“อดีตบางอย่างไม่เคยอยู่เฉย ๆ หรอก มันรอวันที่จะเดินกลับมาในรูปแบบที่นายไม่ทันระวัง”
คิมหันต์หันมามองเพื่อนสนิท คราวนี้สายตาเย็นขึ้น
“นายกำลังจะบอกอะไร”
ภาคินมองไปยังประตูที่ไอรินเพิ่งเดินออกไป
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนของมินตรา” ความเงียบตกลงระหว่างคนทั้งคู่
คิมหันต์นิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะกลับมาบนริมฝีปากอีกครั้ง
“น่าสนใจขึ้นไปอีก”
ภาคินขมวดคิ้ว“คิม ฉันไม่ได้บอกเพื่อให้นายรู้สึกสนุก ฉันบอกเพราะอยากให้นายระวัง เธออาจไม่ได้มาด้วยความบังเอิญ และนายควรคิดให้ดีว่าถ้าเธอเข้ามาเพราะเรื่องมินตรา นายจะทำยังไง”
“ก็ต้องดูว่าเธอต้องการอะไร”
“แล้วถ้าเธอต้องการทำให้นายเจ็บล่ะ”
คิมหันต์ยิ้มเย็น“งั้นเธอก็ต้องทำให้ผมรู้สึกก่อน”
ภาคินมองเพื่อนด้วยแววตาหนักใจ เขารู้จักคิมหันต์ดีเกินไป คิมหันต์ไม่ใช่ผู้ชายโง่ ไม่ใช่คนถูกหลอกง่าย แต่เขามีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง
เขาไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งที่ท้าทายศักดิ์ศรีของตัวเอง และผู้หญิงชื่อไอรินเพิ่งท้าทายมันต่อหน้าคนทั้งงาน
