บทที่ 2 ตอนที่2 ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

ตอนที่2

ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

คิมหันต์มองเธอนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนเอียงหน้าเล็กน้อย ราวกับกำลังพิจารณาว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนมั่นใจจริง ๆ หรือเพียงแกล้งทำ

“ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณมางานนี้เพราะอยากชมโรงแรม หรืออยากตำหนิทุกอย่างที่ผมสร้างขึ้นมากันแน่”

“ฉันยังไม่ได้ตำหนิโรงแรมเลยค่ะ”

“แต่คุณตำหนิดอกไม้ไปแล้ว”

“ดอกไม้ไม่ใช่โรงแรมค่ะ”

“สำหรับงานคืนนี้ ทุกอย่างที่อยู่ในนี้ถือเป็นภาพลักษณ์ของผม”

“ถ้าอย่างนั้นคุณคงเหนื่อยน่าดูนะคะ ต้องแบกภาพลักษณ์ของทุกอย่างไว้บนบ่าตลอดเวลา ทั้งโรงแรม ดอกไม้ ไวน์ แขกในงาน แล้วก็คำพูดของคนอื่น”รอยยิ้มของคิมหันต์ชะงักลงเล็กน้อย มันเป็นเพียงวินาทีเดียว วินาทีที่ไอรินเห็นอะไรบางอย่างคล้ายความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่หลังแววตาคมคู่นั้น แต่ไม่นานเขาก็เก็บมันกลับไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงท่านประธานหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองเหมือนเดิม

“คุณชื่ออะไรครับ”คำถามนั้นมาเร็วกว่าที่ไอรินคาดไว้ เธอรู้ดีว่าควรให้เขาเป็นฝ่ายไล่ตาม แต่ก็ต้องให้เหยื่อเห็นเงาของเหยื่อล่อบ้าง ไม่เช่นนั้นเกมจะไม่เริ่ม

“ไอรินค่ะ”

“ไอริน” เขาทวนชื่อเธอช้า ๆ เหมือนกำลังจำรสชาติของคำ “ชื่อเพราะดี”

“ขอบคุณค่ะ”

“ผมคิมหันต์”

“ฉันทราบค่ะ”

เขายิ้ม “ถ้าทราบ แล้วทำไมเมื่อครู่ถึงทำเหมือนไม่เห็นผมเลย”

ไอรินสบตาเขาตรง ๆ คราวนี้เธอไม่หลบ

“เพราะฉันเห็นค่ะ”คำตอบนั้นทำให้คิมหันต์นิ่งไปนิดหนึ่ง

“เห็น แล้วเลือกจะไม่สนใจ?”

“การเห็นใครสักคน ไม่ได้แปลว่าเราต้องให้ความสำคัญกับเขานี่คะ”คราวนี้คนที่อยู่ใกล้พอจะได้ยินถึงกับเหลือบมองมา บางคนแอบยิ้ม บางคนทำหน้าเหมือนรอชมเหตุการณ์ต่อ คิมหันต์คงไม่คุ้นกับการถูกผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้แต่แทนที่จะโกรธ เขากลับดูพอใจ

“คุณเป็นผู้หญิงที่แปลกนะ ไอริน”

“ผู้หญิงที่ไม่พยายามเอาใจคุณ เรียกว่าแปลกหมดเลยหรือเปล่าคะ”

“ส่วนใหญ่ผู้หญิงที่คุยกับผมจะสุภาพกว่านี้”

“ถ้าคุณต้องการความสุภาพ ฉันขอโทษค่ะ แต่ถ้าคุณต้องการความจริง ฉันคิดว่าฉันไม่ได้พูดหยาบคายอะไร”

คิมหันต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมมองเธอด้วยประกายท้าทายมากขึ้น

“คุณไม่กลัวผมไม่พอใจ?”

“ฉันไม่ได้ทำงานให้คุณ ไม่ได้ขอเงินคุณ และไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ ทำไมฉันต้องกลัวด้วยคะ”

คำว่าไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณทำให้สายตาของคิมหันต์เปลี่ยนไปอีกครั้ง

บางทีคำพูดนี้คงเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเขา ผู้ชายที่คุ้นเคยกับคนเข้าหาด้วยผลประโยชน์ ความปรารถนา หรือความคาดหวังบางอย่าง

“แน่ใจเหรอครับว่าไม่ต้องการอะไรจากผม”

คำถามนั้นแผ่วลง แต่กลับอันตรายกว่าเดิม

ไอรินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้น เธอเกลียดที่ร่างกายตอบสนองต่อการอยู่ใกล้เขา เกลียดที่ต้องยอมรับว่าคิมหันต์มีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตา แต่เพราะเขารู้วิธีใช้ความนิ่ง ความใกล้ และน้ำเสียงทำให้คนตรงหน้าหวั่นไหวไม่แปลกที่มินตราเคยตกหลุมรักเขา ไม่แปลกเลย แต่เธอต้องไม่ลืมว่าใต้เสน่ห์เหล่านี้คือผู้ชายที่เคยทำให้เพื่อนของเธอร้องไห้แทบขาดใจ

ไอรินจึงยิ้มให้เขาอย่างสงบ“แน่ใจค่ะ เพราะสิ่งที่คุณมี คนอื่นอาจอยากได้ แต่ไม่ได้แปลว่ามันมีค่ากับฉัน”

แววตาของคิมหันต์คมขึ้น“แม้แต่การได้ยืนข้างผม?”

“ค่ะ”

“ทำไมครับ”

ไอรินวางแก้วน้ำส้มลงบนถาดของพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่าน ก่อนตอบชัดถ้อยชัดคำ

“เพราะฉันไม่ได้คิดว่าการได้ยืนข้างคุณจะทำให้ชีวิตมีค่าขึ้นค่ะ”

รอบตัวเงียบลงเหมือนเสียงดนตรีถูกลดระดับโดยไม่มีใครบอก

คิมหันต์มองเธอนิ่ง นานพอที่ไอรินจะรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ใต้แสงไฟแรงเกินไป หัวใจเธอเต้นรัว แต่ใบหน้ายังคงนิ่ง นี่คือประโยคที่เธอตั้งใจใช้

ประโยคที่ต้องทำให้เขาไม่พอใจ ประโยคที่ต้องทำให้เขาอยากพิสูจน์ว่าเธอคิดผิด และมันได้ผลเพราะคิมหันต์ไม่ได้เดินหนี เขากลับยิ้ม

“คุณรู้ไหม ไอริน ผู้หญิงที่ไม่ยอมมองหน้าผม มีอยู่สองประเภท”

“อะไรบ้างคะ”

“ประเภทแรก เกลียดผมมาก”

“แล้วประเภทที่สองล่ะคะ”

“อยากให้ผมสนใจมาก”

ไอรินสบตาเขาแล้วถามกลับเสียงเรียบ“แล้วถ้ามีประเภทที่สามล่ะคะ”

“ประเภทไหนครับ”

“ผู้หญิงที่รู้ว่าคุณไม่ได้มีค่าพอให้เสียเวลามอง”

คิมหันต์หัวเราะออกมาจริง ๆ คราวนี้เสียงหัวเราะของเขาไม่ใช่เพียงมารยาทสังคม แต่เป็นเสียงของคนที่ถูกใจอะไรสักอย่างอย่างแท้จริง

“แรงกว่าที่คิดนะครับ”

“ฉันพูดตามที่คุณถาม”

“แล้วถ้าผมอยากทำให้คุณเปลี่ยนความคิดล่ะ”

“นั่นเป็นเรื่องของคุณค่ะ ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

“คุณไม่คิดจะให้โอกาสผมเลย?”

“โอกาสอะไรคะ”

“โอกาสพาคุณชมโรงแรม ผมอยากรู้ว่าถ้าไม่ใช่แค่ดอกไม้ คุณจะมองสิ่งที่ผมสร้างไว้ยังไงบ้าง”

ไอรินมองเขาอย่างพิจารณา นี่คือจังหวะที่เขายื่นเหยื่อกลับมาให้เธอ หากเธอตอบตกลงเร็วเกินไป เกมจะเสียสมดุล หากปฏิเสธแข็งเกินไป เขาอาจหมดสนุก แต่คิมหันต์เป็นผู้ชายที่คุ้นกับการได้ทุกอย่างง่าย การปฏิเสธอย่างพอดีต่างหากที่จะทำให้เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม

ไอรินจึงหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา“คืนนี้คงไม่สะดวกค่ะ”

“เพิ่งมาถึง จะกลับแล้วเหรอครับ”

“ฉันเห็นสิ่งที่อยากเห็นแล้ว”

“หมายถึงโรงแรม?”

“หมายถึงเจ้าของโรงแรมค่ะ”คำตอบนั้นทำให้ดวงตาของคิมหันต์วาวขึ้นทันที

“แล้วคุณเห็นอะไรในตัวผม”

ไอรินเงียบไปชั่วอึดใจ เธอมองเขาอย่างลึกกว่าเดิม มองผ่านรอยยิ้ม ผ่านสูทราคาแพง ผ่านท่วงท่ามั่นใจของผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เรียกว่าท่านประธาน

แล้วเธอนึกถึงน้ำตาของมินตรา

“เห็นผู้ชายที่เคยชินกับการทำให้คนอื่นเป็นฝ่ายวิ่งตาม จนลืมไปว่าบางคนอาจเดินหนีโดยไม่คิดหันกลับมา”มุมปากของคิมหันต์ยกขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มีบางอย่างแข็งขึ้นในแววตา

“คุณมั่นใจว่าตัวเองจะเป็นคนนั้น?”

“ฉันไม่ได้มั่นใจค่ะ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ให้คุณเห็น”

ไอรินก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงลาจาก แล้วหมุนตัวเดินออกจากโถงงาน ทุกย่างก้าวของเธอดูมั่นคง แต่ในอกกลับสั่นไหวจนแทบเจ็บ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินบนสะพานกระจกสูงเหนือเหวลึก เพียงก้าวผิดครั้งเดียว ทุกอย่างอาจแตกกระจาย

เธอไม่รู้ว่าคิมหันต์มองตามมาหรือไม่แต่เธอรู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ ตรงมุมหนึ่งของงาน ภาคินยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขาเป็นชายหนุ่มท่าทางสุขุม สวมสูทเรียบง่ายกว่าคิมหันต์ แต่สายตาคมพอจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นอาจมองข้าม เขาจำไอรินได้ ไม่ใช่เพราะเคยรู้จักกันโดยตรง แต่เพราะเคยเห็นรูปเธอในโทรศัพท์ของมินตรา วันที่มินตราเมามายและร้องไห้หนักจนเพื่อนต้องมารับกลับ ภาคินยังจำได้ว่าผู้หญิงในรูปยิ้มอ่อนโยนอยู่ข้างมินตรา เพื่อนสนิทของมินตรา

ผู้หญิงที่ไม่ควรมาอยู่ในงานของคิมหันต์โดยไม่มีเหตุผล

ภาคินเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่ยังยืนมองประตูทางออกด้วยรอยยิ้ม

“สนใจเธอเหรอ”

คิมหันต์ไม่หันมามอง“ผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจ”

“น่าสนใจ หรือแค่เพราะเธอไม่ยอมสนใจนาย”

“ต่างกันตรงไหน”

ภาคินถอนหายใจเบา ๆ“ต่างกันมาก คิม ถ้านายสนใจเธอเพราะเธอเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ นายควรเข้าหาเธออย่างให้เกียรติ แต่ถ้านายสนใจแค่เพราะอยากเอาชนะ ฉันแนะนำให้ปล่อยเธอไป”

คิมหันต์หัวเราะเบา ๆ

“นายพูดเหมือนฉันเป็นคนเลวมาก”

“ฉันพูดเหมือนคนที่เคยเห็นนายทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว”

รอยยิ้มของคิมหันต์จางลงเล็กน้อย“ถ้านายหมายถึงมินตรา เรื่องนั้นจบไปแล้ว”

“จบสำหรับนาย แต่ไม่ได้แปลว่าจบสำหรับเธอ”

“ภาคิน คืนนี้เป็นคืนเปิดโรงแรมของฉัน ไม่ใช่คืนรื้อฟื้นอดีต”

“อดีตบางอย่างไม่เคยอยู่เฉย ๆ หรอก มันรอวันที่จะเดินกลับมาในรูปแบบที่นายไม่ทันระวัง”

คิมหันต์หันมามองเพื่อนสนิท คราวนี้สายตาเย็นขึ้น

“นายกำลังจะบอกอะไร”

ภาคินมองไปยังประตูที่ไอรินเพิ่งเดินออกไป

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนของมินตรา”         ความเงียบตกลงระหว่างคนทั้งคู่

คิมหันต์นิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะกลับมาบนริมฝีปากอีกครั้ง

“น่าสนใจขึ้นไปอีก”

ภาคินขมวดคิ้ว“คิม ฉันไม่ได้บอกเพื่อให้นายรู้สึกสนุก ฉันบอกเพราะอยากให้นายระวัง เธออาจไม่ได้มาด้วยความบังเอิญ และนายควรคิดให้ดีว่าถ้าเธอเข้ามาเพราะเรื่องมินตรา นายจะทำยังไง”

“ก็ต้องดูว่าเธอต้องการอะไร”

“แล้วถ้าเธอต้องการทำให้นายเจ็บล่ะ”

คิมหันต์ยิ้มเย็น“งั้นเธอก็ต้องทำให้ผมรู้สึกก่อน”

ภาคินมองเพื่อนด้วยแววตาหนักใจ เขารู้จักคิมหันต์ดีเกินไป คิมหันต์ไม่ใช่ผู้ชายโง่ ไม่ใช่คนถูกหลอกง่าย แต่เขามีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง

เขาไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งที่ท้าทายศักดิ์ศรีของตัวเอง และผู้หญิงชื่อไอรินเพิ่งท้าทายมันต่อหน้าคนทั้งงาน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป