บทที่ 3 ตอนที่3 ดูงดงามเกินจริง

ตอนที่3

ดูงดงามเกินจริง

อีกด้านหนึ่ง ลลินยืนมองคิมหันต์กับภาคินจากระยะไกล แววตาของเธอเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ เธอเห็นตั้งแต่คิมหันต์เดินเข้าไปหาไอริน เห็นรอยยิ้มที่เขาใช้มองผู้หญิงคนนั้น และเห็นว่าแม้ไอรินจะเดินออกไปแล้ว เขาก็ยังมองตาม

ลลินกำแก้วแชมเปญแน่นขึ้น เธอรู้จักคิมหันต์มานานพอจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนวิ่งตามผู้หญิงคนไหนจริงจังง่าย ๆ แต่เมื่อใดที่เขาถูกกระตุ้นความอยากเอาชนะ เขาจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้คำตอบที่ต้องการ และผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาสนใจตั้งแต่แรกพบ

“ไอริน…” ลลินพึมพำชื่อนั้นเบา ๆ “เธอเป็นใครกันแน่”

นอกโรงแรม ลมกลางคืนพัดเย็นกว่าที่ไอรินคิด เธอก้าวลงบันไดหน้าทางเข้าอย่างช้า ๆ พยายามควบคุมลมหายใจที่ยังไม่สม่ำเสมอ รถหรูจอดเรียงรายอยู่ริมทาง พนักงานโรงแรมโค้งให้แขกอย่างสุภาพ แสงไฟสีทองจากตัวอาคารส่องทอดลงบนพื้นหินอ่อนจนทุกอย่างดูงดงามเกินจริง

ไอรินเดินไปยังมุมค่อนข้างสงบใกล้สวนประดับ ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา ชื่อของมินตราปรากฏบนหน้าจอในรายชื่อล่าสุด เธอมองชื่อนั้นอยู่นานกว่าจะกดโทรออก

รอสายไม่นาน มินตราก็รับ เสียงเพื่อนรักเต็มไปด้วยความกังวล

“ไอริน เธออยู่ไหน เป็นยังไงบ้าง เขาเห็นเธอไหม เขาพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า”คำถามรัวเร็วจนไอรินต้องหลับตาลงชั่วครู่

เธอได้ยินความกลัวในน้ำเสียงของมินตรา และความกลัวนั้นทำให้ความลังเลของเธอก่อนหน้านี้แข็งตัวขึ้นอีกครั้ง

“เห็นแล้ว”ปลายสายเงียบไป

“เขาเข้ามาคุยกับเธอเหรอ”

“ใช่”

“แล้วเธอทำยังไง”

ไอรินมองแสงไฟบนยอดโรงแรม ภาพคิมหันต์ยังติดอยู่ในหัว ทั้งแววตา น้ำเสียง รอยยิ้ม และวินาทีสั้น ๆ ที่เธอเห็นความเหนื่อยล้าใต้หน้ากากของเขา

เธอเกือบสงสารเขาและนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด

“ฉันทำให้เขาสนใจ”

มินตราสูดลมหายใจแรงผ่านสาย“ไอริน เธอต้องระวังนะ ผู้ชายคนนั้นเวลาอยากได้อะไร เขาจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนเธอเป็นคนสำคัญที่สุดในโลก เขาจะจำสิ่งเล็ก ๆ ที่เธอพูดได้ จะมองเธอเหมือนเข้าใจเธอมากกว่าใคร จะทำให้เธอคิดว่าความเจ้าชู้ทั้งหมดของเขาเป็นแค่ข่าวลือหรืออดีตที่เขาพร้อมทิ้งเพื่อเธอ”

เสียงของมินตราสั่นขึ้นทีละน้อย

“แล้วพอเธอเชื่อ พอเธอยอมเปิดใจ เขาจะเปลี่ยนไปเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน ฉันไม่อยากให้เธอเจอแบบนั้น ไอริน ฉันไม่อยากให้เธอต้องมานั่งถามตัวเองเหมือนฉันว่าเราผิดอะไร ทำไมคนที่เคยพูดว่าชอบเรามาก ถึงมองเราเหมือนเราไม่มีค่าได้ในวันเดียว”

ไอรินกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีด ความเจ็บในน้ำเสียงของมินตราเหมือนมือที่ดึงเธอกลับจากความหวั่นไหว

“ฉันไม่ลืมหรอกมิน”

“แต่ฉันกลัวว่าเธอจะใจอ่อน”

“ฉันจะไม่ใจอ่อน”คำตอบนั้นออกจากปากเร็วเกินไป เร็วจนแม้แต่ไอรินเองยังรู้ว่ามันเหมือนคำยืนยันที่พูดเพื่อกลบความไม่แน่ใจ

มินตราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเบาลง

“แล้วต่อจากนี้เธอจะทำยังไง”

ไอรินหันกลับไปมองโรงแรมอีกครั้ง ผ่านกระจกใสบานใหญ่ เธอมองเห็นคิมหันต์อยู่ไกล ๆ เขายืนท่ามกลางผู้คนอีกครั้ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มสมบูรณ์แบบเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่วินาทีหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นและมองออกมาทางกระจกแม้ระยะจะไกลมาก ไอรินกลับรู้สึกเหมือนสายตาของเขากำลังมองตรงมาที่เธอเหมือนเขารู้ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ เหมือนเกมเพิ่งเริ่มจริง ๆ

ไอรินสูดลมหายใจลึก“เขาติดกับแล้ว”ปลายสายเงียบกริบ

ไอรินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด

“ต่อจากนี้ ฉันจะทำให้เขารู้ว่า การถูกหลอกให้รักมันเจ็บแค่ไหน”

มินตราไม่ตอบทันที มีเพียงเสียงลมหายใจ       สั่น ๆ ดังมาตามสาย

“ไอริน…”

“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”แต่ทันทีที่พูดจบ หัวใจของไอรินกลับกระตุกเบา ๆ ราวกับกำลังเตือนว่าเธออาจไม่ได้รู้จริงอย่างที่พูด ในโถงงาน คิมหันต์รับแก้วไวน์จากพนักงานเสิร์ฟ แต่ไม่ได้ดื่ม เขามองผ่านกระจกออกไปยังหญิงสาวในชุดสีครีมที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไกล ๆ

ภาคินยังคงยืนอยู่ข้างเขา“ฉันหวังว่านายจะปล่อยเธอไป”

คิมหันต์ยิ้มโดยไม่ละสายตาจากไอริน“นายก็รู้ว่าผมไม่ชอบปล่อยคำถามค้างไว้”

“เธอไม่ใช่คำถาม คิม เธอเป็นคน”

“คนที่เดินเข้ามาในงานของผม พูดเหมือนอ่านผมออก แล้วเดินจากไปเหมือนผมไม่มีความหมาย ผู้หญิงแบบนี้ไม่ใช่คนที่พบได้บ่อย ๆ”

“นั่นแหละที่ฉันกลัว นายไม่ได้สนใจเธอเพราะเธอเป็นใคร นายสนใจเพราะเธอทำให้นายรู้สึกเสียหน้า”

คิมหันต์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ

“ตอนนี้อาจใช่”

ภาคินหันมามองทันที“ตอนนี้?”

คิมหันต์ลดแก้วลง ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ

“แต่ต่อไปใครจะรู้”

ภาคินถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ“นายกำลังจะเล่นกับไฟ”

“ผมอยู่กับไฟมาตลอดชีวิต ภาคิน แค่ผู้หญิงคนเดียวจะเผาผมได้แค่ไหนกัน”คำพูดนั้นมั่นใจ เย็นชา และถือดีอย่างยิ่ง

ทว่าขณะที่คิมหันต์พูด เขากลับยังไม่ละสายตาจากไอริน เขาไม่รู้เลยว่าไฟบางชนิดไม่ได้เผาให้เจ็บทันที มันค่อย ๆ ลามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แทรกผ่านรอยร้าวเล็ก ๆ ในหัวใจ แล้วเผาผลาญทุกอย่างจากข้างในจนไม่เหลือสิ่งใดให้หยิบกลับคืน

ไอรินวางสายจากมินตราแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เธอหันหลังให้แสงไฟของโรงแรมและเดินออกไปยังถนนด้านหน้าทุกก้าวที่ห่างจากคิมหันต์ เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่านี่คือแผน เธอไม่ได้หวั่นไหวไม่ได้สนใจไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้ชายคนนั้น

เธอเพียงต้องทำให้เขารัก แล้วทิ้งเขาไป

เท่านั้นเองแต่ภาพดวงตาคมที่มองเธอเหมือนกำลังมองหาคำตอบบางอย่าง กลับตามติดมาในความมืด

ส่วนคิมหันต์ยืนอยู่หลังผนังกระจก ยิ้มบาง ๆ ขณะมองแผ่นหลังของหญิงสาวหายลับไปจากสายตา

“หาให้ผมหน่อยว่าเธอเป็นใคร ทำงานที่ไหน และเกี่ยวข้องกับมินตรายังไงบ้าง” เขาเอ่ยกับเลขาที่เพิ่งเดินเข้ามาใกล้เลขาก้มศีรษะรับคำทันที

“ครับ ท่านประธาน”

ภาคินมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาหนักอึ้ง“นายคิดจะทำอะไร”

คิมหันต์หมุนแก้วไวน์ในมือช้า ๆ แสงไฟสีทองสะท้อนในดวงตาคมจนดูยากจะอ่านความหมาย

“ก็แค่ทำความรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งให้มากขึ้น”

“คิม”

“ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”

คำพูดของเขาเหมือนกับคำพูดที่ไอรินเพิ่งบอกมินตราเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทั้งสองคนอยู่คนละฟากของกระจก คนหนึ่งเดินจากไปพร้อมแผนแก้แค้น อีกคนยืนยิ้มพร้อมความอยากเอาชนะ ต่างคนต่างมั่นใจว่าตนเองเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า ต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนแพ้และไม่มีใครรู้เลยว่าเกมที่เริ่มต้นด้วยความตั้งใจจะทำลายหัวใจใครสักคน กำลังจะกลายเป็นบาดแผลลึกที่ไม่มีผู้ชนะอย่างแท้จริง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป