บทที่ 3 ตอนที่3 ดูงดงามเกินจริง
ตอนที่3
ดูงดงามเกินจริง
อีกด้านหนึ่ง ลลินยืนมองคิมหันต์กับภาคินจากระยะไกล แววตาของเธอเย็นเยียบขึ้นทุกขณะ เธอเห็นตั้งแต่คิมหันต์เดินเข้าไปหาไอริน เห็นรอยยิ้มที่เขาใช้มองผู้หญิงคนนั้น และเห็นว่าแม้ไอรินจะเดินออกไปแล้ว เขาก็ยังมองตาม
ลลินกำแก้วแชมเปญแน่นขึ้น เธอรู้จักคิมหันต์มานานพอจะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนวิ่งตามผู้หญิงคนไหนจริงจังง่าย ๆ แต่เมื่อใดที่เขาถูกกระตุ้นความอยากเอาชนะ เขาจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะได้คำตอบที่ต้องการ และผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาสนใจตั้งแต่แรกพบ
“ไอริน…” ลลินพึมพำชื่อนั้นเบา ๆ “เธอเป็นใครกันแน่”
นอกโรงแรม ลมกลางคืนพัดเย็นกว่าที่ไอรินคิด เธอก้าวลงบันไดหน้าทางเข้าอย่างช้า ๆ พยายามควบคุมลมหายใจที่ยังไม่สม่ำเสมอ รถหรูจอดเรียงรายอยู่ริมทาง พนักงานโรงแรมโค้งให้แขกอย่างสุภาพ แสงไฟสีทองจากตัวอาคารส่องทอดลงบนพื้นหินอ่อนจนทุกอย่างดูงดงามเกินจริง
ไอรินเดินไปยังมุมค่อนข้างสงบใกล้สวนประดับ ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา ชื่อของมินตราปรากฏบนหน้าจอในรายชื่อล่าสุด เธอมองชื่อนั้นอยู่นานกว่าจะกดโทรออก
รอสายไม่นาน มินตราก็รับ เสียงเพื่อนรักเต็มไปด้วยความกังวล
“ไอริน เธออยู่ไหน เป็นยังไงบ้าง เขาเห็นเธอไหม เขาพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า”คำถามรัวเร็วจนไอรินต้องหลับตาลงชั่วครู่
เธอได้ยินความกลัวในน้ำเสียงของมินตรา และความกลัวนั้นทำให้ความลังเลของเธอก่อนหน้านี้แข็งตัวขึ้นอีกครั้ง
“เห็นแล้ว”ปลายสายเงียบไป
“เขาเข้ามาคุยกับเธอเหรอ”
“ใช่”
“แล้วเธอทำยังไง”
ไอรินมองแสงไฟบนยอดโรงแรม ภาพคิมหันต์ยังติดอยู่ในหัว ทั้งแววตา น้ำเสียง รอยยิ้ม และวินาทีสั้น ๆ ที่เธอเห็นความเหนื่อยล้าใต้หน้ากากของเขา
เธอเกือบสงสารเขาและนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด
“ฉันทำให้เขาสนใจ”
มินตราสูดลมหายใจแรงผ่านสาย“ไอริน เธอต้องระวังนะ ผู้ชายคนนั้นเวลาอยากได้อะไร เขาจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนเธอเป็นคนสำคัญที่สุดในโลก เขาจะจำสิ่งเล็ก ๆ ที่เธอพูดได้ จะมองเธอเหมือนเข้าใจเธอมากกว่าใคร จะทำให้เธอคิดว่าความเจ้าชู้ทั้งหมดของเขาเป็นแค่ข่าวลือหรืออดีตที่เขาพร้อมทิ้งเพื่อเธอ”
เสียงของมินตราสั่นขึ้นทีละน้อย
“แล้วพอเธอเชื่อ พอเธอยอมเปิดใจ เขาจะเปลี่ยนไปเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน ฉันไม่อยากให้เธอเจอแบบนั้น ไอริน ฉันไม่อยากให้เธอต้องมานั่งถามตัวเองเหมือนฉันว่าเราผิดอะไร ทำไมคนที่เคยพูดว่าชอบเรามาก ถึงมองเราเหมือนเราไม่มีค่าได้ในวันเดียว”
ไอรินกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีด ความเจ็บในน้ำเสียงของมินตราเหมือนมือที่ดึงเธอกลับจากความหวั่นไหว
“ฉันไม่ลืมหรอกมิน”
“แต่ฉันกลัวว่าเธอจะใจอ่อน”
“ฉันจะไม่ใจอ่อน”คำตอบนั้นออกจากปากเร็วเกินไป เร็วจนแม้แต่ไอรินเองยังรู้ว่ามันเหมือนคำยืนยันที่พูดเพื่อกลบความไม่แน่ใจ
มินตราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเบาลง
“แล้วต่อจากนี้เธอจะทำยังไง”
ไอรินหันกลับไปมองโรงแรมอีกครั้ง ผ่านกระจกใสบานใหญ่ เธอมองเห็นคิมหันต์อยู่ไกล ๆ เขายืนท่ามกลางผู้คนอีกครั้ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มสมบูรณ์แบบเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่วินาทีหนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นและมองออกมาทางกระจกแม้ระยะจะไกลมาก ไอรินกลับรู้สึกเหมือนสายตาของเขากำลังมองตรงมาที่เธอเหมือนเขารู้ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ เหมือนเกมเพิ่งเริ่มจริง ๆ
ไอรินสูดลมหายใจลึก“เขาติดกับแล้ว”ปลายสายเงียบกริบ
ไอรินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด
“ต่อจากนี้ ฉันจะทำให้เขารู้ว่า การถูกหลอกให้รักมันเจ็บแค่ไหน”
มินตราไม่ตอบทันที มีเพียงเสียงลมหายใจ สั่น ๆ ดังมาตามสาย
“ไอริน…”
“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”แต่ทันทีที่พูดจบ หัวใจของไอรินกลับกระตุกเบา ๆ ราวกับกำลังเตือนว่าเธออาจไม่ได้รู้จริงอย่างที่พูด ในโถงงาน คิมหันต์รับแก้วไวน์จากพนักงานเสิร์ฟ แต่ไม่ได้ดื่ม เขามองผ่านกระจกออกไปยังหญิงสาวในชุดสีครีมที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไกล ๆ
ภาคินยังคงยืนอยู่ข้างเขา“ฉันหวังว่านายจะปล่อยเธอไป”
คิมหันต์ยิ้มโดยไม่ละสายตาจากไอริน“นายก็รู้ว่าผมไม่ชอบปล่อยคำถามค้างไว้”
“เธอไม่ใช่คำถาม คิม เธอเป็นคน”
“คนที่เดินเข้ามาในงานของผม พูดเหมือนอ่านผมออก แล้วเดินจากไปเหมือนผมไม่มีความหมาย ผู้หญิงแบบนี้ไม่ใช่คนที่พบได้บ่อย ๆ”
“นั่นแหละที่ฉันกลัว นายไม่ได้สนใจเธอเพราะเธอเป็นใคร นายสนใจเพราะเธอทำให้นายรู้สึกเสียหน้า”
คิมหันต์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ
“ตอนนี้อาจใช่”
ภาคินหันมามองทันที“ตอนนี้?”
คิมหันต์ลดแก้วลง ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ
“แต่ต่อไปใครจะรู้”
ภาคินถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ“นายกำลังจะเล่นกับไฟ”
“ผมอยู่กับไฟมาตลอดชีวิต ภาคิน แค่ผู้หญิงคนเดียวจะเผาผมได้แค่ไหนกัน”คำพูดนั้นมั่นใจ เย็นชา และถือดีอย่างยิ่ง
ทว่าขณะที่คิมหันต์พูด เขากลับยังไม่ละสายตาจากไอริน เขาไม่รู้เลยว่าไฟบางชนิดไม่ได้เผาให้เจ็บทันที มันค่อย ๆ ลามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แทรกผ่านรอยร้าวเล็ก ๆ ในหัวใจ แล้วเผาผลาญทุกอย่างจากข้างในจนไม่เหลือสิ่งใดให้หยิบกลับคืน
ไอรินวางสายจากมินตราแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เธอหันหลังให้แสงไฟของโรงแรมและเดินออกไปยังถนนด้านหน้าทุกก้าวที่ห่างจากคิมหันต์ เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่านี่คือแผน เธอไม่ได้หวั่นไหวไม่ได้สนใจไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้ชายคนนั้น
เธอเพียงต้องทำให้เขารัก แล้วทิ้งเขาไป
เท่านั้นเองแต่ภาพดวงตาคมที่มองเธอเหมือนกำลังมองหาคำตอบบางอย่าง กลับตามติดมาในความมืด
ส่วนคิมหันต์ยืนอยู่หลังผนังกระจก ยิ้มบาง ๆ ขณะมองแผ่นหลังของหญิงสาวหายลับไปจากสายตา
“หาให้ผมหน่อยว่าเธอเป็นใคร ทำงานที่ไหน และเกี่ยวข้องกับมินตรายังไงบ้าง” เขาเอ่ยกับเลขาที่เพิ่งเดินเข้ามาใกล้เลขาก้มศีรษะรับคำทันที
“ครับ ท่านประธาน”
ภาคินมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาหนักอึ้ง“นายคิดจะทำอะไร”
คิมหันต์หมุนแก้วไวน์ในมือช้า ๆ แสงไฟสีทองสะท้อนในดวงตาคมจนดูยากจะอ่านความหมาย
“ก็แค่ทำความรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งให้มากขึ้น”
“คิม”
“ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร”
คำพูดของเขาเหมือนกับคำพูดที่ไอรินเพิ่งบอกมินตราเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทั้งสองคนอยู่คนละฟากของกระจก คนหนึ่งเดินจากไปพร้อมแผนแก้แค้น อีกคนยืนยิ้มพร้อมความอยากเอาชนะ ต่างคนต่างมั่นใจว่าตนเองเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่า ต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนแพ้และไม่มีใครรู้เลยว่าเกมที่เริ่มต้นด้วยความตั้งใจจะทำลายหัวใจใครสักคน กำลังจะกลายเป็นบาดแผลลึกที่ไม่มีผู้ชนะอย่างแท้จริง
